सञ्जातं कौतुकं शौनकः महर्षिं व्यासं प्रशश्नुवन् पप्रच्छ—“भगवन्, देवपूजायाः निश्चितं विधिं क्रमं च कथय; कः प्रथमं पूजनीयः, कः प्रतिदिनं पूजायां मुख्यः? पूजायाः अन्ते कस्य पूजनं कर्तव्यम्, कः कस्य शक्तिं धारयति? कं पूज्य पूजकः किम् फलम् आप्नोति?” तदा व्यासः प्राह—“विघ्ननिवारणाय गणेशं प्रथमं पूजितव्यम्; एवं पूजकः विनायकपदं प्राप्नोति, यः गौर्याः पुत्रः। पूर्वं पार्वत्याः द्वौ पुत्रौ उत्पन्नौ—सर्वलोकधारकः महेश्वरः, वीर्यवान् देवः स्कन्दः च गणपतिः च गणाधिपौ। तौ दृष्ट्वा पार्वती गिरिसुतासुखसिद्ध्यर्थं अवदत्—‘एषः मोदकः, पुत्रौ, देवैः दत्तः, हर्षपूर्णः। महाबुद्धिः इत्याख्यातः, अमृतात् निर्मितः; तस्य गुणं वक्ष्यामि, श्रुणुतं। केवलं घ्राणेन अमृतत्वं लभ्यते, सर्वशास्त्रसारज्ञः भवति, शस्त्रास्त्रविशारदः च। सर्वतन्त्रकुशलः, विद्वान् लेखकः चित्रकारः च, ज्ञानसारवेदः, सर्वज्ञः च—नात्र संशयः। धर्मं अतिक्रम्य तौ पुत्रौ शतगुणसिद्धिं प्राप्नुतः; यः एषं ददाति, तस्य पितृसम्भृतं वरं दास्यामि।’ तद्वाक्यं श्रुत्वा, स्कन्दः परमबुद्धिः तुर्यं तीर्थं जगाम, त्रैलोक्यसहितः। स्वं मयूरं आरोह्य, क्षणेन अभिषिक्तः, मातापितरौ प्रदक्षिणं कृत्वा, बुद्धिमान् गजवक्त्रः तत्र स्थितः। ततः हर्षपूर्णः मातापितरौ पुरतः स्थितः; तथा स्कन्दः मम पुरतः स्थित्वा ‘देहि मे शरीरम्’ इत्यवदत्। ततः पार्वती, विस्मिता, अवदत्—‘सर्वदेवैः तीर्थस्नानैः न एतादृशम् अभूत्।’ सर्वयज्ञैः, व्रतैः, मन्त्रैः, अन्यैः योगैः, तपःशास्त्रैः च, कोऽपि मातापितरौ पूज्य षोडशांशं न प्राप्नोति। अतः सः शतपुत्रेभ्यः शतगुणः श्रेष्ठः; तस्मात् हरम्बाय देवदत्तं मोदकं ददामि। एतस्मात् कारणात्, सर्वेषु कर्मसु यज्ञेषु, वेदपाठारम्भे, स्तोत्रेषु, नित्यपूजाविधौ च गणेशः प्रथमं पूजनीयः। पार्वतीसहितः प्रजापतिः तस्मै महावरेणं दत्तवान्—‘यः प्रथमं पूजयति, तेन देवाः प्रसन्नाः भवन्ति।’ सर्वदेवीपितृभ्यः च गणेशपूजायां तपः सदा वर्तते। अतः द्विजातिभिः सर्वयज्ञेषु गणेशः पूजनीयः; तत्र देवदेवीवचनं शतकोटिगुणं भवति। सर्वगुणं पुण्यं हर्षेण देव्यै दत्वा, गणेशस्य गणाधिपत्यं सर्वदेवान् पुरः स्थापितम्। अतः महायज्ञेषु, स्तोत्रेषु, नित्यपूजायाम् च गणेशं पूज्य, सर्वसिद्धिं प्राप्नोति। एवं ज्ञात्वा, देवाः प्रियं प्राप्नुवन्तः तं पूजयामासुः, सर्वे स्वर्गं मोक्षं च प्राप्नुः। चतुर्थ्यां रात्रौ उपवासं कृत्वा गणाधिपतिं पूज्य, लिङ्गे, प्रतिमायाम्, चित्रे वा देवः पूजनीयः। ‘गणाधिपते, सर्वविघ्ननाशक, उमासुखद, बुद्धिमन्, संसारसागरात् मां रक्ष।’ ‘हरसुखद, ज्ञानद, बुद्धिद, विघ्नराज, नमोऽस्तु ते, सदा प्रसन्नः भव।’ यः उपवासं कृत्वा हर्षेण गणपतिं पूजयति, सः सर्वपापात् विमुक्तः, देवलोके पूज्यः भवति। अधुना तस्य स्तोत्रं द्वादशनामानि शुभानि वक्ष्यामि; मन्त्रः—‘ॐ गणपतये नमः।’ गणपति, विघ्नराज, दीर्घदन्त, गजवक्त्र, द्विमातृपुत्र, हरम्ब, एकदन्त, गणाधिप, विनायक, सुरश्रवण, प्राणिनां रक्षक, भवपुत्र—एतानि द्वादश नामानि यः प्रातः उत्तिष्ठन् पठति, तस्य सर्वं जगत् वशं भवति, विघ्नानि कदापि न भवन्ति, महाभूताः शान्ताः, रोगैः न बाध्यते, सर्वपापविमुक्तः अक्षरं स्वर्गं प्राप्नोति। एवं पद्मपुराणे सृष्टिकाण्डे गणपतिस्तोत्रं नाम त्रिषष्टितमं अध्यायः समाप्तः। पुनः व्यासः प्राह—“गणाधिपतिं स्तोत्रं वक्ष्यामि, यः सर्वसिद्धिप्रदः, शुद्धः, सर्वकामफलदः। स एकदन्तः, महाकायः, सुवर्णदीप्तिः, विशालवक्त्रः, विस्तीर्णनेत्रः, गणाधिपः। स मुञ्जमेखलया, कृष्णाजिनेन, नागयज्ञोपवीतेन, शशिचन्द्रशिखया भूषितः गणाधिपः। स सर्वविघ्ननाशकः, विघ्नविहीनः, श्रेष्ठमूषकवाहितः, देवासुरयुद्धे गणाधिपः। स महाबाहुः, युद्धोत्सुकः, अम्बिकासुखदः, मातृभिः परिवृतः गणाधिपः। स भक्तिसुखः, हर्षमत्तः, अद्भुतरत्नमाल्याङ्गः गणाधिपः। स यदिच्छारूपधारी, गजवक्त्रः, सुरश्रेष्ठः, सुरश्रवणभूषितः गणाधिपः। स पाशाङ्कुशधारी, यक्षकिन्नरगन्धर्वसिद्धविद्याधरैः सदा स्तुतः गणाधिपः।