मानवस्य सर्वस्य गङ्गा परमं गन्तव्यं भवति। वेदशास्त्रज्ञानहीनस्य, गुरुविमुखस्य अपि, गङ्गा सर्वोत्तमं स्थानं ददाति। आचारानुष्ठानविहीनस्य, गङ्गायाः तुल्यं गन्तव्यं नास्ति; बहुधा धनसमृद्धयज्ञाः, कठिनतपांसि किमर्थं? गङ्गा स्वर्गं मोक्षं च ददाति, सुखश्रीकामनया पूज्यते; तस्मात् मनोनिग्रहाय योगविद्यायाः आवश्यकता नास्ति। गङ्गा भोगं च मोक्षं च ददाति, सुखमोक्षयोः अग्रस्थिता; अनन्तजन्मसमुत्थानि पापानि नराणां नाशयति। गङ्गायां स्नानमात्रेण जनः क्षणेन पुण्यभागी भवति; प्रभासे सूर्यग्रहणे राहुग्रस्ते, सहस्रगोदानफलं लभते। दानफलम् यत् गङ्गास्नाने प्रतिदिनं लभ्यते; दर्शनात् पापक्षयः, स्पर्शात् स्वर्गप्राप्तिः। गङ्गास्पर्शमात्रेण मोक्षं ददाति; सर्वेन्द्रियाणां चञ्चलता वासनाशक्त्या जायते। गङ्गादर्शनात् क्रूरता नश्यति; परधनकामना, परस्त्रीकामना च गङ्गादर्शनात् लीयते। परधर्मे प्रवृत्तिः अपि गङ्गादर्शनात् नष्टा; स्वधर्मे यदृच्छालाभे तुष्टिः जायते। गङ्गास्नाने सर्वभूतसमता लभ्यते; यः गङ्गायां वसति, स सुखेन जीवति। स एव जीवन्मुक्तः, सर्वेषां श्रेष्ठः, यः गङ्गायां वसति; गङ्गायां स्थितस्य, किमपि कर्तव्यम् नास्ति। स सर्वधर्मान् सम्पादितवान्, स एव मुक्तः, जीवन्मुक्तः; यज्ञः, दानम्, तपः, जपः, श्राद्धम्, देवपूजा च—यत् गङ्गायां प्रतिदिनं क्रियते, तत् असंख्येयगुणितं पुण्यं जनयति; अन्यत्र कृतं पापं गङ्गातटे नश्यति। गङ्गातटे कृतं पापं गङ्गास्नानेन नश्यति; यदा जन्मनक्षत्रं गङ्गासंयोगे भवति, तदा गङ्गास्नानात् कुटुम्बं समुद्धरति; यथा जनः धनिनं भक्त्या स्तौति। गङ्गां स्तुत्वा एकवारम् अपि स्वर्गयोग्यः भवति; श्रद्धायाः अभावे अपि, यः गङ्गायां नाम उक्तवान्, स अपि पुण्यगङ्गया स्वर्गभागी भवति; भूमौ जीवन् अपि, स पाताले स्थितान् सर्पान् उद्धरति। स्वर्गे देवान् उद्धरति; गङ्गा त्रिपथगा इत्युपाख्याता, ज्ञानद्वारेण वा, अज्ञानद्वारेण वा, इच्छया वा, अनिच्छया वा—यः गङ्गायां मृत्युम् उपयाति, स स्वर्गं मोक्षं च प्राप्नोति। यत् योगिनः साधुत्वे स्थितस्य प्राप्तिः, तत् गङ्गायां देहत्यागिनः अपि लभ्यते; सहस्रचन्द्रायणं कृत्वा अपि, गङ्गाजलं यथेष्टं पित्वा अपि, सर्वान् अतिक्रान्ति। एषा तीर्थानां, विशेषतः देवतानां, महिमा। एषा वेदानां महिमा, यावत् गङ्गां प्राप्नोति; त्रिकोट्यः दशकोट्यः च तीर्थानि, वायुः उक्तवान्, स्वर्गे, भूमौ, आकाशे च, सर्वाणि गङ्गायां सन्ति। हे गङ्गे, विष्णुपदकमलोत्पन्ने, त्रिलोकगतिप्रवहिणि, धर्मसाररूपे, हे जाह्नवि, पापं मे अपाकुरु; विष्णुपादोत्पन्ना, विष्णुभक्ता, विष्णुपूजिता च त्वम्। तस्मात् पापात्, जन्ममृत्युशेषात् च, मां उद्धर; श्रद्धाधर्ममाहात्म्यपूर्णया, शुद्धसारया त्वया। हे महादेवि, हे भागीरथि, तव अमृतरूपेण मां विशुद्धं कुरु; यः गङ्गाजले त्रिसु श्रेष्ठश्लोकेषु स्नानं करोति, स सहस्रजन्मार्जितपापात् विमुक्तः भवति; नात्र संशयः। अहं मूलमन्त्रं हरस्य जाह्नव्यै उक्तं वदामि। यः तं एकवारं जपति, स विशुद्धः विष्णोः धाम प्राप्नोति। मन्त्रः—"ॐ नमो गङ्गायै विश्वरूपायै नमः पुनः पुनः नारायणीति।" यः जाह्नवितटे उत्पन्नमृत्तिकां शिरसि धारयति, स सर्वपापात् विमुक्तः, गङ्गास्नानं विना अपि। यः गङ्गतरङ्गजलधौतं धूलिं स्पृशति, स घोरपापात् विशुद्धः, अक्षयस्वर्गं च प्राप्नोति। यावत् वर्षाणि पुरुषस्य अस्थि गङ्गाजले तिष्ठति, तावत् सहस्रवर्षाणि स्वर्गलोके पूज्यते। यः पितरः, बान्धवान्, दरिद्रान्, गुरुम् वा गङ्गायां अस्थिनिक्षेपं करोति, स स्वर्गात् न पतति। यः पितृणाम् अस्थिसंश्लेषं गङ्गायां वहति, प्रत्येकपदे अश्वमेधफलं लभते। गङ्गातटे वसन्तः जनाः, पशवः, पक्षिणः, कीटाः, स्थावरजङ्गमाः, सर्वे भाग्यवन्तः। द्विजश्रेष्ठ, यः मनुष्यः जाह्नव्या एकक्रोशपरिमाणे मृत्युम् उपयाति, स देवः भवति; अन्ये मनुष्यत्वे स्थायिनः। गङ्गास्नानमार्गे मृतः स्वर्गं प्राप्नोति, स्नानफलं च लभते। गङ्गायात्रायां मृताः—कीटाः, पतङ्गाः, तृणकाष्ठानि यात्रीपादैः निपीडितानि—सर्वे गङ्गाजलम् प्राप्नुवन्ति। यः द्विजः गङ्गायाः मार्गं दर्शयति, अन्यं गङ्गायां प्रेषयति, स परमं पुण्यं प्राप्नोति; मनुष्यः गङ्गास्नानफलं लभते। यः मत्स्यबुद्ध्या जाह्नवीं निन्दति, स घोरनरकं गच्छति, यत्र पुनरागमनं कठिनं। गङ्गायात्रायाम् अक्षमः अपि, यः सदा "गङ्गा" इति स्मरति, जपति च, स जपनात् स्वर्गं प्राप्नोति; अन्यशब्दानां किम् आवश्यकता? इत्येवं गङ्गामाहात्म्यं धर्मनिष्ठया, श्रद्धया, भक्त्या च उपनिबद्धं, पुण्यफलप्रदं, सर्वपापविनाशनं, मोक्षस्वरूपं च अस्ति।