पिता पुत्रैः परित्यज्यते, प्रियाभिः पत्निभिः, मित्रसमूहैः च, तथा अन्यैः बन्धुभिः अपि। किन्तु गङ्गा कस्यापि परित्यागं न करोति। यथा जननी स्वयम् जातिदोषं शिशुं आलिङ्ग्य शुद्धयति, तथा गङ्गा अपि तेषां दोषं अपहति। ये जनाः भक्त्या गङ्गां एकवारं अपि पूजयन्ति, ते लोकप्रसिद्धाः भूत्वा भोगैः अलङ्कारैः च सम्मानिताः भवन्ति। गङ्गा शुभदा स्मरणं, ध्यानं, स्तुतिं, आनन्दं च कुर्वतां शतसहस्रकुलानि उद्धरति। सा च गङ्गा पुरुषयोः उभयवंशं संसारसागरात् उद्धरति, संक्रान्तौ, चन्द्रसूर्यग्रहणे च। शुभकाले गङ्गास्नानं कृत्वा, शुक्लपक्षे, दिवासमये, उत्तरायणे च, एकः स्वकुलस्य कोटिं उद्धरति। ये जनार्दनं हृदि स्थितं कृत्वा देहं त्यजन्ति, ते भागीरथ्याः निर्मले जलस्य स्नानं कृत्वा धन्याः भवन्ति। प्राणं त्यक्त्वा ते स्वर्गं गच्छन्ति, पुनः न प्रतिनिवर्तन्ति; यः गङ्गां सदा अनुसरति, स सर्वदेवान् अनुसरति। विष्णुः सर्वदेवस्वरूपः, गङ्गा विष्णुस्वरूपा; गङ्गायां पिण्डोदकं दत्त्वा पितरः नरकस्थाः स्वर्गं यान्ति, स्वर्गस्थाः मोक्षं लभन्ते; अन्यपत्नी, अन्यधनस्य द्रोहः, परद्वेषः च अपि। गङ्गा सर्वेषां मनुष्याणां परमं गतिस्थानम्; वेदशून्यस्य, गुरुनिन्दकस्य अपि। आचारहीनस्य, नियमहीनस्य च, गङ्गातुल्यं गतिकं नास्ति; किम् बहुभिः यज्ञैः, धनसमृद्धैः, कठिनैः तपोभिः च? गङ्गा स्वर्गं च मोक्षं च ददाति, सौख्यशुभार्थं पूजिता; किम् योगैः, मनोनिग्रहैः च? गङ्गा भोगं च मोक्षं च ददाति, सुखमोक्षे प्रमुखा; बहुजन्मपापसमूहः नश्यति। केवलं स्नानात् गङ्गायां जनः तत्क्षणात् पुण्यभागी भवति; प्रभासे, सूर्यग्रहणे, राहुग्रस्ते, सहस्रगोदानां फलं लभ्यते। दानफलं प्रतिदिनं गङ्गास्नानात् लभ्यते; दर्शनात् पापं नश्यति, स्पर्शात् स्वर्गं लभ्यते। गङ्गास्पर्शात् मोक्षः लभ्यते, प्रविष्टः; सर्वेन्द्रियाणां चञ्चलता वासनाशक्तेः उत्पन्ना। गङ्गादर्शनात् क्रूरता नश्यति; परधनपरपत्नीकामना अपि नश्यति। परधर्मे प्रवृत्तिः अपि दर्शनात् नष्टा; स्वधर्मे यदृच्छालाभे तुष्टिः जायते। सर्वभूतसमता गङ्गास्नानात् लभ्यते; गङ्गास्थः जनः सुखेन वसति। स एव जीवन्मुक्तः, सर्वश्रेष्ठः, यः गङ्गायां वसति; गङ्गासन्निधौ स्थितस्य किम् अधिकं कर्तव्यम्? सः सर्वं कृतवान्, मुक्तः, जीवन्मुक्तः; यज्ञ, दान, तपः, जपः, श्राद्ध, देवपूजा—यत् गङ्गायां प्रतिदिनं क्रियते, तत् असंख्येयगुणं पुण्यं ददाति; अन्यत्र कृतं पापं गङ्गातीरस्य स्नानात् नश्यति। गङ्गातीरस्य पापं गङ्गास्नानात् नश्यति; यदा जन्मनक्षत्रं जाह्नवीसंयोगे अस्ति, तदा स्नानं कृत्वा सर्वकुलं उद्धरति; यथा धनाढ्यं भक्त्या जनः नित्यं स्तौति। गङ्गां एकवारं स्तुत्वा, स्वर्गयोग्यः भवति; श्रद्धाविहीनः अपि, यः गङ्गायां नाम उच्चारयति— सः अपि पुण्यगङ्गया स्वर्गभागी भवति; भूमौ जीवन्, अधस्तात् सर्पान् उद्धरति। स्वर्गे देवान् उद्धरति; गङ्गा त्रिपथगा, ज्ञानतः, अज्ञानतः, कामतः, अकामतः वा आगता—यः गङ्गायां मृतः, सः स्वर्गं मोक्षं च लभते; यः योगी धर्मनिष्ठः, तेन प्राप्तं स्थानं— तद् एव गङ्गायां देहत्यागिनः लभ्यते; सहस्रचन्द्रायणं कृत्वा अपि, गङ्गाजलं यथेष्टं पीत्वा अपि, सर्वान् अतीत्यति। एषा तीर्थानां, विशेषतः देवतानां, महिमा। एवं वेदानां महिमा, यावत् जाह्नवीं प्राप्तिः; त्रिकोट्यः दशकोट्यः च तीर्थानि, वायुः उक्तवान्— स्वर्गे, भूमौ, आकाशे, सर्वाणि जाह्नव्यां निवसन्ति। हे गङ्गे, विष्णुपदकमलोत्पन्ने, त्रिलोकगतिरूपे, धर्मसाररूपे, हे जाह्नवि, मम पापं आपोह्य। विष्णुपदोत्पन्ना, विष्णुभक्ता, विष्णुपूजिता च त्वम्। तस्मात् मां पापात्, जन्ममृत्युशेषात् च उद्धारय, श्रद्धाधर्ममाहात्म्यपूर्णे, विशुद्धसारे। हे महादेवि, हे भागीरथि, तव अमृतेन मां शुद्धय; यः जाह्नव्याः जले एतेन त्रिसूक्तेन स्नानं करोति— सः कोटिजन्मपापैः विमुक्तः भवति; नात्र संशयः। अहं मूलमन्त्रं हरस्य जाह्नव्यै उक्तं वक्ष्यामि। यः पुरुषः एकवारं अपि जपति, सः विशुद्धः विष्णुलोकं प्राप्तवान् भवति। मन्त्रः—‘ॐ नमो गङ्गायै विश्वरूपायै नमः पुनः पुनः नारायण्यै।’ यः जाह्नवीतीरे उत्पन्नं मृदं शिरसि धारयति, सः गङ्गास्नानं विना अपि सर्वपापात् विमुक्तः। यः गङ्गाजलतरङ्गनिष्प्लुतं धूलिं स्पृशति, सः घोरपापात् शुद्धः, अक्षरस्वर्गं लभते।