यः पुरुषः तुळसीस्तोत्रस्य पठनं करोति, तस्य सर्वमङ्गलं भवति, तस्य किञ्चिदपि अमङ्गलं नास्ति। सः नित्यं समृद्ध्या, धन्येन, धान्येन च परिपूर्णः भवति। तस्य केशवे दृढा भक्तिः सदा वर्तते, स च वैष्णवजनैः कदापि न पृथक् भवति। यावत् जीवति, सः रोगरहितः अस्ति, तस्य चित्तं धर्मविपरीतेषु न प्रवर्तते। यः कश्चित् तुळसीस्तोत्रं द्वादश्यां रात्रौ जागरणे पठति, सः लक्षकोटितीर्थफलम् आप्नोति। तदेव फलं तुळसीस्तोत्रस्य पाठेन लभ्यते। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे तुळसीस्तोत्रमाहात्म्यनामकः एकषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः द्विजातयः पप्रच्छुः—स्नानेन सर्वं पापं नश्यति, महापापादिकं च। अस्मान् सम्यगुपदिश। पापात् विशुद्धः सः अक्षयं स्वर्गं प्राप्नोति, इन्द्रवत्, न दिव्यजन्मनः हानिः। एष धर्मः अस्मान् उपदिश। अत्र सर्वे उत्तमान् भोगाः सुलभाः, मरणात् परमं स्वर्गं लभ्यते, हे देवश्रेष्ठ! कलिकृतपापपीडितानां स्वर्गस्य सोपानम् इति कथ्यते। तदा व्यासः उवाच—ये जनाः स्वस्य मार्गं चिन्तयन्ति, हे ब्राह्मणाः, गङ्गा केवलदर्शनात् एव स्त्रीणां पुंसां च पापं हन्ति। केवलं 'गङ्गा' इति नामस्मरणेन पापं नश्यति, स्तुतिपाठेन महापापमपि, दर्शनात् तु घोरमलान्यपि। गङ्गायां स्नानपीतेन, तत्र पितृभ्यः तर्पणप्रदानात्, महान्ति पापसमूहानि प्रतिदिनं नश्यन्ति। यथा कर्पासः शुष्कतृणं च वह्निना क्षिप्रं दह्यते, तथा गङ्गाजलेन स्पर्शेन जनस्य पापं त्वरया दह्यते। गङ्गास्नानात् अक्षयं स्वर्गं लभते, केशवं प्राप्नोति, पुण्येन कीर्तिं राज्यं च, अन्ते परमं पदं गच्छति। यः विधिवत् शब्दैः तर्पणं गङ्गायां पितृभ्यः ददाति, तस्य पुण्यफलं शृणुत। एकेन तर्पणेन सहस्रवर्षाणि देवालये पूज्यते, तिलेन तु फलं द्विगुणं, शुद्धदानेनापि। गोदुग्धस्य विधानतः दानेन स्वर्गस्य न अन्तः, तर्पणदानेन प्रतिदिनं शतयज्ञफलम् इव लभ्यते। ये पितरः नरके वसन्ति, ते मर्त्येषु धनसम्पन्नाः, पुत्रयुक्ताः, आरोग्ययुक्ताः, सुखसम्मानसम्पन्नाश्च भवन्ति। ये अधः गताः, ये च पृथिव्यां कीटाः, स्थावरेषु पक्षिसंघेषु च, ते मर्त्याः धनाढ्याः राजानः भवन्ति। पुत्रैः पौत्रैः बन्धुभिः, दौहित्रीपुत्रैः, श्वशुरैः, मातुलैः, मित्रैः, प्रियैः अप्रियैः च, यदा गङ्गातटे जले च जलतर्पणं पिण्डप्रदानं च यथाविधि क्रियते, तदा तेषां स्वर्गः अक्षयः भवति। ये पितरः पिण्डोपरि स्थिताः, मातुल्याः च, ते शतशः सहस्रशश्च सुखिनो मर्त्याः भवन्ति। स्वर्गवासी, अधोलोकवासी, मध्ये स्थिताः च सर्वे गङ्गायाः दिव्यनद्याः प्राप्तिम् इच्छन्ति। यः कश्चित् गङ्गां गच्छति, तस्य पितरः शुद्ध्यन्ति; एष एव महत् पुण्यम्—सः स्वयं तरति, अन्यांश्च तारयति। चतुर्मुखोऽपि गङ्गायाः महिमानं सम्पूर्णं वक्तुं न शक्नोति; अतः द्विजाः, अहम् अल्पं भागीरथ्याः पुण्यं वक्ष्यामि। ऋषयः, सिद्धाः, गन्धर्वादयः देवश्रेष्ठाः गङ्गातटे तपः कृत्वा दिव्यलोकस्थायिनः अभवन्। ते सर्वे दिव्यदेहाः, कामरथैः, रत्नगृहेषु निवसन्ति, पुनर्न प्रतिनिवर्तन्ति। तत्र सुवर्णमन्दिराणि शुभानि, सर्वलोकात् उन्नतानि, कामरत्नसम्पूर्णानि, रमणीयाङ्गनासहितानि च। तत्र पुष्पवृक्षाः पारिजातोपमा, कल्पवृक्षसदृशाः च; गङ्गातटे तपः कृत्वा तादृशीं ऐश्वर्यम् आप्नुवन्ति। येन तपसा, यज्ञैः, व्रतैः, दानैः च यत् फलं लभ्यते, तत् गङ्गायाः सेवया अपि लभ्यते। गर्भगतेन जातेन, पतितेन, दुष्टेन, चाण्डालेन, गुरुघातकेन, सर्वपापयुक्तेन, द्रोहयुक्तेन च—सुताः पितरं त्यजन्ति, प्रियभार्याः, सखिगणाः, अन्ये च बान्धवाः त्यजन्ति, गङ्गा तु कञ्चन न परित्यजति। यथा माता स्वयम् शिशुं जन्ममलेन मलिनं आलिङ्ग्य शुद्धिं करोति, तथा गङ्गा अपि तेषां पापं प्रक्षालयति। ये जनाः, एकवारम् अपि, भक्त्या गङ्गां सम्पूजयन्ति, ते लोके प्रसिद्धाः, भोगाभरणसम्पन्नाः च भवन्ति। पुण्या गङ्गा ये स्मरन्ति, ध्यानयन्ति, स्तुवन्ति, हृष्यन्ति च, तेषां लक्षपरिवाराणि उद्धरति। गङ्गा उभयवंशं संसारसागरात् तारयति, संधिकाले, चन्द्रसूर्यग्रहणे च। शुभकाले गङ्गास्नानेन कोटिवंशं उद्धरेत्, शुक्लपक्षे दिवसे, उत्तरायणगते सूर्ये च। ये जनाः शुद्धभागीरथ्यां जनार्दनं हृदि स्थाप्य देहम् उत्सृजन्ति, ते धन्याः; एवं कश्चित्—प्राणान् त्यक्त्वा—स्वर्गं गच्छति, पुनर्न प्रतिनिवर्तते। यः गङ्गां सदा अनुगच्छति, सः सर्वान् देवतान् अनुगच्छति। विष्णुः सर्वदेवतामयः, गङ्गा च विष्णुमयी; गङ्गायां पिण्डतिलोदकप्रदानात्—ये नरके वसन्ति, ते स्वर्गं गच्छन्ति, स्वर्गस्थाः मोक्षं लभन्ते, परदारद्रव्यहराः, परद्रोहिणश्च अपि।