हनुमान् भगवतीं तुलसीं प्रणम्य, सागरमुत्तीर्य स्वकार्यं समाप्य प्रमुदितः पुनः प्रत्यागच्छत्। तुलसीग्रहणेन पापाद् विमुच्यते; ब्रह्महत्याऽपि नश्यति, हे मुनिश्रेष्ठ। यः कश्चित् तुलसीपत्रधौतं जलं शिरसि धारयति, स गङ्गास्नानस्य पुण्यं लभते, यः दशगवां फलं ददाति। देवीश्वरि, हरिप्रिये, क्षीरसागरमन्थनसम्भूते तुलसि, त्वां नमामि, प्रसन्ना भव। यः तुलसीस्तोत्रं द्वादश्यां रजन्यां जगरणकाले पठति, तस्य केशवः द्वात्रिंशत्प्रायश्चित्तानि क्षमते। यौवने, बाल्ये, कौमार्ये, वार्धके वा यत्पापं कृतं, तत्सर्वं तुलसीस्तोत्रपठनात् विनश्यति। देवेशः तुष्टः स्याद्, श्रियं ददाति, रिपून् विनाशयति, सुखं च ज्ञानं च प्रयच्छति। तुलसीनामोच्चारणमात्रेण देवता इच्छितं ददाति; दोषयुक्तस्यापि देहिनः देवेशः मोक्षं ददाति। तुलसीस्तोत्रेण तुष्टा सा सुखं वृद्धिं च प्रयच्छति; यद् अज्ञानकृतं पापं, तत् यममार्गे तिष्ठति। यस्मिन् गृहे तुलसीस्तोत्रं लिखितं तिष्ठति, तत्र न किञ्चिद् अमङ्गलं, नूनं सौभाग्यं लभ्यते। सर्वं कल्याणं तस्यैव; नास्त्य् अमङ्गलं किञ्चन; सदा संपत्तिः, धनं, धान्यं च तत्र। अचलभक्तिः केशवे, न च वैष्णववियोगः; जीवन् रोगरहितः स्याद्, न च मनः अधर्मे प्रवर्तते। यः तुलसीस्तोत्रं द्वादश्यां रजन्यां पठति, स लक्षकोटितीर्थस्नानस्य फलं प्राप्नोति। एवं तुलसीस्तोत्रपाठेन तत् फलं लभ्यते। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे एकषष्टितमेऽध्याये तुलसीस्तोत्रमाहात्म्याख्येऽध्यायः समाप्तः। ततः द्विजातयः पप्रच्छुः—"स्नानात् सर्वं पापं नश्यति, महापातकादिकं च; अस्मान् उपदिश।" पापविमुक्तः अक्षयस्वर्गं लभते, इन्द्रवत्; दिव्यजन्मनः हानिः नास्ति—इदं शिक्षां ददातु। अत्र सर्वे परमभोगाः सन्ति; मृत्युः अनन्तरं स्वर्गः, हे देवश्रेष्ठ। कलिपापपीडितानां स्वर्गस्य सोपानम् इति प्रसिद्धम्। व्यास उवाच—"ये पथि चिन्तयन्ति, हे ब्राह्मणाः, गङ्गा पुरुषाणां स्त्रीणां च पापं दृष्टिमात्रेण अपि हरति। गङ्गाशब्दस्मरणमात्रेण पापं नश्यति; स्तुत्या महापातकानि, दर्शनात् महादोषाः। जाह्नव्यां स्नानपानात्, तत्र पितृभ्यः तर्पणेन, महापापसमूहाः प्रतिदिनं विनश्यन्ति। यथा काष्ठं तृणं च वह्निना क्षणेन दह्यते, तथा गङ्गाजलेन स्पृष्टं पापं क्षिप्रं दह्यते। गङ्गास्नानात् अक्षयस्वर्गं लभते, केशवं प्राप्नोति; पुण्येन कीर्तिं, ऐश्वर्यं, जीवनान्ते परमं पदं। यः विधिवद् पिण्डं पितृभ्यः गङ्गायां ददाति, तस्य पुण्यफलं शृणु। एकेन पिण्डदानेन सहस्रवर्षाणि दिविषि पूज्यते; तिलेन फलं द्विगुणं, शुद्धेन च तथा। गोदुग्धदानेन नियमेन, हे ब्राह्मणाः, स्वर्गस्य नान्तः; तथैव पिण्डदानेन शतयज्ञफलम्। ये पितरः नरके स्थिताः, ते मृत्युलोके धनवन्तः, पुत्रयुक्ताः, आरोग्ययुक्ताः, सुखयुक्ताः, मान्याः, पूज्याश्च भवन्ति। ये पाताले गताः, ये कीटाः स्थावरेषु, पक्षिसंघेषु च, ते नराः धनाढ्यराजानः भवन्ति। पुत्रैः, पौत्रैः, बन्धुभिः, दौहित्रीपुत्रैः, श्वशुरैः, मातुलैः, मित्रैः, प्रियैः, अप्रियैश्च, ये जलपिण्डं गङ्गातटे, गङ्गाजले च यथोपकरणं ददति, तेषां स्वर्गः अक्षयो भवति। ये पिण्डोपरिष्ठिताः पितरः, मातृकुलसम्भवाश्च, ते शतशः सहस्रशश्च सुखिनो मनुष्याः भवन्ति। ये स्वर्गे, अधस्तात्, मध्ये च स्थिताः, ते सर्वे गङ्गायाः दर्शनं सदा कामयन्ते। यः कश्चित् गङ्गां गच्छति, तस्य पितरः शुद्ध्यन्ति; स एव महत्पुण्यं लभते—स्वयम् तरेत्, परांश्च तारयति। चतुराननः अपि गङ्गायाः माहात्म्यं सम्यक् वक्तुं न शक्नोति; तस्मात्, द्विजाः, भगीरथ्याः किंचित् पुण्यं वक्ष्ये। ऋषयः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, अन्ये च देवाः, गङ्गातटे तपः कृत्वा स्वर्गेऽपतन्। ते सर्वे दिव्यशरीराः, कामरथयुक्ताः, सदा रत्नमन्दिरात् न निवर्तन्ते। तत्र सुवर्णमन्दिराणि शुभानि, सर्वलोकातिगतानि, कामधेनुसम्पूर्णानि, रमणीयाङ्गनासहितानि। तत्र पुष्पवृक्षाः पारिजातसदृशाः, कल्पवृक्षसमानाः; गङ्गातटे तपसा तादृशीं प्रभुतां प्राप्नुवन्ति। येन बहुतपसा, यज्ञैः, व्रतैः, दानैश्च यद् फलं लभ्यते, तत् गङ्गायाः सेवया अपि लभ्यते। योऽपि दुष्कुलसम्भूतः, पतितः, पापी, चाण्डालः, गुरुघातकः, सर्वकपटयुक्तः, सर्वपापसंयुक्तश्च— इति श्रीपद्मपुराणे तुलसीस्तोत्रमाहात्म्यं, गङ्गायाः माहात्म्यं च, भगवान्व्यासेन तथा कथितम्।