संसारस्य तीर्थयात्रायाः फलानि स्नानेन, दानेन, ध्यानेन, भोजनं कृत्वा, केशवस्य पूजनेन च लभ्यन्ते वा इति प्रश्नः कृतः। तत्र उक्तं—कलियुगे तुलसी स्तवनात् तथा रोपणात् पापं दहति; सा अमृतसम्भवा, केशवस्य नित्यप्रियास् च। केशवस्यार्थं अहं त्वां, शोभनां वरदां तुलसीं सञ्चिनोमि; तव शरीरसम्भूतैः पत्रैः अहं हरिं प्रतिदिनं यथाविधि पूजयामि। एवं कुरु, शुद्धाङ्गे, कलियुगे पावकपापहारी; ये तुलसीपत्राणि सञ्चिन्य, अस्य मन्त्रेण पूजां कुर्वन्ति— वासुदेवस्य पूजाफलं लक्षगुणं अधिकं स्यात्; देवेश्वरी, देवाः अग्रगण्याः तव शक्तिं स्तुवन्ति। ऋषयः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, नागराजाः चापि—ते तव शक्तिं न जानन्ति, देवी, केशवः तु जानाति। कोटिकोटिसंवत्सरेषु अपि तव गुणानां परिमाणं न ज्ञायते; ते कृष्णस्य मथनसमये समुद्रमन्थनात् उत्पन्नाः। प्राचीनकाले विष्णुः तुलसीं शिरसि धारयामास; देवी, तव विष्णोः सर्वाङ्गं प्राप्तम्। शुद्धता तव प्राप्ता; अहं तुलसीं नमामि। तव शरीरसम्भूतैः पत्रैः हरिं यथाविधि पूजयामि। एवं, तुलसीं विघ्ननिवारणाय वरं दत्त्वा, परमं पदं प्राप्तुं इच्छामि; गोमतीतीरे सा रोपिता, कृष्णेन स्वयमेव रक्षिता। तुलसी, लोकहिताय गोपीहिताय च, वृन्दावने विष्णुना स्वयं सेविता। गोकुलसमृद्ध्यर्थं, कंसविनाशाय, पूर्वं रामेण सरेयूतीरे वसिष्ठेन निर्देशितया रोपिता। विश्वप्रियासि, राक्षसविनाशाय रोपिता; तपोवृद्ध्यर्थं रोपिता तुलसीं नमामि। वासुदेववियोगे जनकतनया तुलसीं ध्यानयामास; अशोकवनमध्ये स्वप्रियेन साकं संयोगं प्राप्तवती। प्राचीनकाले, शङ्करस्यार्थं, पार्वत्या हिमालये रोपिता; तपोवृद्ध्यर्थं रोपिता तुलसीं नमामि। सर्वदेवपत्नीभिः, किन्नरैः च नन्दने, दुःस्वप्ननिवारणाय सेविता; नमस्तुलसी। धर्मवनं, गयायां, पितृभिः स्वयं सेविता; स्वहितकामैः पुण्या तुलसी सेविता। रामचन्द्रेण रोपिता, लक्ष्मणेन सेविता, दण्डकवने सीतया भक्त्याऽऽलिङ्गिता तुलसी। यथा गङ्गा त्रैलोक्यं व्याप्य शास्त्रेषु स्तूयते, तथा तुलसी सर्वभूतानां—चलाचलानां—मध्ये दृश्यते। ऋश्यमूकस्थाने वानरराजः तुलसीं वलिविनाशाय तारासंयोगाय च सेवितवान्। देवीं तुलसीं नमस्कृत्य हनुमान् समुद्रं तितीर्य, कार्यं कृत्वा, हर्षितः पुनः प्रत्यागतः। तुलसीग्रहणेन पापान्मुक्तिः; ब्रह्महत्यापापं अपि विनश्यति। यः तुलसीपत्रस्य स्नानजलं शिरसि धारयति, स गङ्गास्नानफलं लभते—दशगोदानफलं च। देवी, देवेश्वरी, हरिप्रिये, समुद्रमन्थनसम्भवे तुलसी, नमस्ते। यः तुलसीस्तोत्रं द्वादशीरात्र्यां जागरणे पठति, केशवः तस्य द्वात्रिंशत् अपराधान् क्षमति। यद् यत् पापं बाल्ये, कौमारे, युवने, वृद्धावस्थायां कृतं—तुलसीस्तोत्रपाठेन सर्वं विनश्यति। देवेश्वरः प्रसन्नः स्यात्, सौभाग्यं ददाति, शत्रून् नाशयति, सुखं ज्ञानं च ददाति। तुलसीनाम्ना उच्चारणमात्रेण देवाः कामं ददन्ति; दोषयुक्तस्य अपि देहिनां मोक्षं देवेश्वरः ददाति। तुलसीस्तोत्रेण संतुष्टा सा सुखं वृद्धिं च ददाति; अज्ञानात् कृतं पापं यममार्गे स्थितम्। यत्र गृहे तुलसीस्तोत्रं लिखितं अस्ति, तत्र दुःस्वप्नं नास्ति; निश्चितं शुभं प्राप्तम्। सर्वसौभाग्यं तस्य स्यात्; किञ्चिदशुभं नास्ति। सदा तस्य धनधान्यं च बहुलं भवति। केशवस्मिन्ननन्यभक्तिः, वैष्णवेषु न विच्छेदः; जीवन् रोगमुक्तः, मनः धर्मे प्रवृत्तम्। यः तुलसीस्तोत्रं द्वादशीरात्र्यां पठति, स लक्षकोटितीर्थयात्राफलं लभते। तत् फलं तुलसीस्तोत्रपाठेन एव लभ्यते। एवं श्रीपद्मपुराणे, प्रथमसृष्टिखण्डे, एकषष्टितमं 'तुलसीस्तोत्रमाहात्म्यं' नाम अध्यायः समाप्तः। द्विजैः प्रश्नः कृतः—स्नानेन सर्वं पापं निश्चितं नश्यति, महापापं च; यथायोग्यं उपदिश। पापमुक्तः अक्षरस्वर्गं इन्द्रवत् प्राप्नोति; दिव्यजन्मनः न हानिः—एतद् उपदेशं देहि। अत्र सर्वे उत्तमभोगाः सन्ति; मृत्युः पश्चात् स्वर्गः, देवश्रेष्ठ; कलिपापदुःखितानां स्वर्गपथः इति प्रसिद्धम्। व्यासः उवाच—यः स्वपथं चिन्तयति, ब्राह्मणाः, गङ्गा नरनार्यः पापं हरति—दृष्टिमात्रेण अपि। गङ्गाशब्दस्मरणमात्रेण पापं नश्यति; स्तुत्या महापापं, दर्शनात् महादोषः अपि विनश्यति।