ये केचन जन्मात् प्रेतकर्मपर्यन्तं संस्कारैः वञ्चिताः, ते चिरकालं प्रेतयो भूत्वा पुनः पुनर्मरणजन्मनां चक्रे प्रवर्तन्ते। प्रत्येकसंस्कारस्य कृते प्रेतत्वं क्षीयते—स्नानेन, सायंप्रातःसंध्योपासनया, देवतार्चनेन, वेदाध्ययनेन, यज्ञकर्मणा, व्रतेन च। ये जनाः जन्मारभ्य एतान् धर्मान् नाचरन्ति, ते पापिनः सन्तः अप्रेताः भवन्ति, न पुनरागच्छन्ति; ये च अवशिष्टान्नं मलमपि च पवित्रतोयेषु क्षिपन्ति—ते नूनं प्रेतत्वं प्राप्नुवन्ति, नात्र संशयः। ये च पृथिव्यां विप्रान् दानेन, मान्येन, पूजया वा न तर्पयन्ति—तेषां पितरः आचार्याश्च तेषां कर्मदोषात् अत्यन्तदुःखिता प्रेतत्वं यान्ति। या स्त्री पतिं परित्यज्य अन्यपुरुषेण सह वसति, सा प्रेतलोके चिरं स्थित्वा अन्त्यजयोनिरेव जायते; या च पतिं मोहिता कामैः वञ्चयति, सा च पापिनी निषिद्धं खादति, सा चिरं पृथिव्यां प्रेतत्वं प्राप्नोति। ये च मलमूत्रभक्षिणः, ब्राह्मणस्वधनभोजनरता वा, ये च अन्यदपि निषिद्धं खादन्ति, ते अपि अप्रेताः भवन्ति। ये च परधनं बलात् हरन्ति, याच्यमानाः अपि न ददति, अतिथिं च अवमानयन्ति, ते प्रेताः नरके वसन्ति। अतः, आमलकिफलस्य भक्षणानन्तरं तस्य रसेन स्नानं कृत्वा सर्वपापात् विमुक्तः सन् विष्णुलोके पूज्यते। तस्मात् सर्वयत्नेन पुण्यदा आमलकी सेव्या। यः कश्चिद् प्रतिदिनं पुण्यकथां शृणोति, स सर्वपापान्मुक्तात्मा विष्णुलोके पूज्यते। यः च इमां कथां सततं विष्णुभक्तजनसमाजे पठति, स विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति, इति पुराणविदः वदन्ति। तदा स्कन्दः उवाच—"हे प्रभो! महावृक्षस्य फलं द्विविधं विशुद्धं मया ज्ञातम्। अधुना पत्रपुष्पयोः श्रवितुमिच्छामि, यौ परं मोक्षं ददातः।" ईश्वरः प्रत्युवाच—"सर्वेषां पत्रपुष्पाणां मध्ये तुलसी श्रेष्ठा, पुण्या, सर्वकामदायिनी, विष्णुभक्ता, तस्य च महाप्रिया। भोगमोक्षप्रदायिनां मध्ये सा च सर्वेषां लोकानां उत्तमा, पुण्या; या तां शरणं गच्छन्ति, ते नश्यन्ति न कदा चन, स्वर्गं प्राप्नुवन्ति। सर्वलोकानां हिताय विष्णुना पुरा तुलसीपत्रपुष्पे स्थापिते, यौ धर्मस्य मूलम्। यथा लक्ष्मी विष्णोः प्रिया, अहं च तद्वत्प्रियः, तथा तुलसी देवी अपि; चतुर्थी न जायते। एकं तुलसीपत्रं शतसुवर्णदानफलदं भवति; अन्यानि पुष्पाणि, अन्यानि पत्राणि, अन्यानि सुरभ्यङ्गानि अपि न तद्वत्। असुरारिः विष्णुः तुलसीपत्रं विना न तुष्यति; यः प्रतिदिनं हरिं तेन पूजयति, स परमं पदं प्राप्नोति। यत् किञ्चिद् दत्तं, अर्पितं, ज्ञातं, कृतं, यज्ञव्रतादिकं, तेन जन्तुना सर्वजन्मसु तेजः, सुखं, श्रीः, कीर्तिः, समृद्धिश्च लभ्यते। कुलं, स्वभावः, भार्या, पुत्रः, पुत्री, धनं, राज्यं, आरोग्यं, विद्या, बुद्धिः—एतानि सर्वाणि प्राप्यन्ते। वेदाः, शाखाः, शास्त्राणि, पुराणानि, आगमाः, संहिताः—एतानि सर्वाणि हस्ते एव स्युः, यदि हरिं तुलसीपत्रेण पूजयेत्। यथा गङ्गा पुण्यशरीरा सुरलोके मोक्षदायिनी, भगीरथी च तथा, एवं पुण्या तुलसी अपि। गङ्गाजलं वा पुष्करसेवा वा न तावत् सुखदायिनी, यथा तुलसीपत्रयुतं जलं। यस्य बुद्धिः जन्मजन्मनि विशुद्धा, तस्मै माधवः साक्षात् प्रकटते; इदं श्रुत्वा श्रद्धा जायते, यत् तुलस्याः पूजां हरये कुर्यात्। यः कश्चिद् तुलसीपुष्पपङ्क्त्या पत्रैश्च विष्णुं पूजयति, तस्य पुण्यस्य वर्णनं न शक्यते। यत्र तुलसीवनं, यत्र केशवः, तत्र ब्रह्मा लक्ष्मीश्च, सर्वदेवसंघैः सह, वसतः। तस्मात् सततम् एव तां देवीं समीपे पूजयेत्; यानि स्तोत्राणि, मन्त्राः, अन्यानि कर्माणि, तानि सर्वाणि परमं फलम् आप्नुवन्ति। प्रेत, भूत, पिशाच, ब्रह्मराक्षस, भूत, दैत्यादयः अपि, तस्मिन् स्थले तुलसीदर्शनेन पलायन्ते। दुर्भाग्यं, रोगः, भ्रमः, डाकिन्यादिमातृगणः अपि, तुलसीपत्रदर्शनेन निवार्यन्ते। ब्रह्महत्यादिपापानि, पापजन्यरोगाः, अभिचारसमुत्थिता व्याधयः अपि, तत्र नश्यन्ति। यः कश्चित् हर्यर्थं पृथिव्यां तुलसीवनं निर्माति, स शतयज्ञफलप्राप्तः स्यात्। हरिचिह्ने वा शालग्रामे तुलसीपत्रार्पणेन विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति। ये जनाः माधवस्य कृते पृथिव्यां तुलसीं रोपयन्ति, ते हृष्टाः सन्तः माधवधाम गच्छन्ति। यः हरिपूजनानन्तरं तुलसीपत्रं स्वशिरसि स्थापयति, स पापनिर्मुक्तः स्वर्गं गच्छति। पूजायां, गानायां, ध्यानायां, रोपणे, धारणे वा, कलियुगे तुलसी पापं दग्ध्वा स्वर्गमोक्षं ददाति। यः अन्यान् तुलस्याः महिम्नि शिक्षयति, स्वयम् अपि सेवते—स माधवस्य परमं धाम प्राप्नोति; यच्च हरये प्रियं, तत् ममापि प्रियं स्यात्। सर्वेषां देवदेवीनां, सर्वदिशासु, श्राद्धयज्ञादिषु, एकं तुलसीपत्रं, हे षण्मुख!—अतः सर्वयत्नेन तुलसीं सेवेत। यः तुलसीं सेवते, स सर्वं सेवितवान् इति।