ये देवपूजायाम् प्रवृत्ताः, ते प्रेतत्वं न प्राप्नुवन्ति। पुराण-वचनानि तथा दिव्य-धर्मशास्त्राणि श्रुत्वा, तान् पठित्वा अन्यैः च पठयित्वा, मनुष्यः पिशाचत्वं न प्राप्नोति। विविधैः व्रतैः शुद्धः कमलबीजमालां धारयित्वा, तया जपं कृत्वा, प्रेतत्वं न प्राप्नोति। धात्रीफलं रसेन प्रतिदिनं स्नानं कृत्वा, तस्य सेवनस्य आनन्दं अनुभवन्, विष्णुं तेन पूजयन्, पिशाचत्वं न प्राप्नोति। तदा प्रेताः ऊचुः—पुराणिकाः जानन्ति पुण्यं सत्पुरुषदर्शनात् जायते। अतः तव रूपं शुभम्; त्वं अस्माकं हिताय कर्तव्यम्। तव प्रयासेन अस्माकं सर्वेषां प्रेतत्वात् मुक्ति भविष्यति। व्रतानां उपदेशकाः, हे विप्राः, वयं भवतः शरणं गताः। ततः सर्वे दयालविप्राः तान् प्रेतान् सम्बोधितवन्तः—मोक्षार्थं शीघ्रं धात्रीफलानि भक्षयत। प्रेताः ऊचुः—हे ब्राह्मणाः, वयं धात्रीवृक्षस्य समीपे स्थातुं न शक्नुमः। कथं तानि फलानि भक्षयेम? ब्राह्मणाः ऊचुः—अत्र अस्माकं वचनात् धात्रीफलभक्षणं शुभम्। ततः परमं लोकं लभेत; अतः गन्तव्यम्। तैः वरं लब्ध्वा, प्रेताः धात्रीवृक्षं आरोहन्ति। ते वृक्षं आरोह्य, फलम् आलभ्य, क्रीडया तद् अत्तवन्तः। ततः देवालयात् एकः शोभनः सुविनिर्मितः रथः शीघ्रं आगतः। ते रथम् आरोह्य, चाण्डालप्रेतैः सह, स्वर्गं जग्मुः—यत्र व्रतयज्ञैः अपि दुर्लभं स्थानम्। स्कन्दः उवाच—केवलं धात्रीफलभक्षणेन ते पुण्यं लब्ध्वा स्वर्गं गताः। हे नारद, ये धात्रीफलानि भक्षयन्ति, ते स्वर्गं न गच्छन्ति किम्? ईश्वरः उवाच—पूर्वं ज्ञानहान्या, ते हिताहितं न जानन्ति। श्वभिः स्पृष्टं शेषं, कफं, मूत्रं, पुरीषं, तानि श्रेष्ठानि इति मोहात् प्रेताः अपि मन्यन्ते। पुरीषं, शुद्धिकरणे जलम्, वमनम्, सूकरकुक्कुटैः भुक्तनैवेद्यम्—एवं च। मृतस्य, प्रसूतायाः, कस्यापि जपः न त्यज्यते। तेषां अन्नं जलं च प्रेतैः सदा उपभुज्यते। यत्र पत्नी दुर्नय्या, अशुद्धा, संयमहीना, आचार्येन त्यक्ता, दुष्टा, तत्र प्रेताः दृश्यन्ते। ये कुलेषु शिष्टपुंसः रहिता, वीर्यहीनाः, उत्साहहीनाः, बधिराः, कृशाः, दुःखिता, तादृशाः प्रेतपिशाचाः कर्मजाः। तेषां शुभस्य क्षणमपि नास्ति; तीव्रदुःखदुःखिताः, विकृताङ्गाः, सर्वसुखविहीनाः। नग्नाः, रोगपीडिताः, मृताः, कठोराः, मलिनाः—एवं अन्ये च, सदा दुःखैः पीडिताः, प्रेतवंशाः। कर्मफलात् तादृशाः उत्पद्यन्ते। ये पितरं, मातरं, आचार्यं, देवांश्च निन्दन्ति— नास्तिकाः, अशुद्धवंशजाः, पापिनः—एते प्रेताः भूमौ कर्मतः जायन्ते। ये आत्मनं शस्त्रेण, विषेण, जलस्थलेन, शृङ्खलया हन्यन्ति—ते चाण्डालादिषु प्रेताः जायन्ते, अधमाः, पतिताः, पापरोगे मृताः। ये चाण्डालैः युद्धे हताः, ते भूमौ प्रेताः, महान् पापबद्धाः, विवाहकर्मेण वर्जिताः। ये दुर्मदेन कर्म कुर्वन्ति, ते भूमौ प्रेताः; राजद्रोहिनः, पितृद्रोहविचिन्तकाः अपि। ये ध्यानाध्ययनवर्जिताः, व्रतपूजनादिकं न कुर्वन्ति; ये मन्त्रहीनं कर्म कुर्वन्ति, स्नानं न कुर्वन्ति, गुरुपत्न्याः संसर्गे प्रवृत्ताः— तथा ये चाण्डालपत्नीषु, दरिद्रपत्नीषु, दुर्दिनव्रते मृताः, विदेशस्थले मृताः। ये अशुद्धाः विदेशभाषाव्यवहर्तारः, विदेशे जीवन्, विदेशानुगामी, स्त्रीधनजीवी— निश्चितं, ये स्त्रीरक्षणं न कुर्वन्ति, ते प्रेताः; ये ब्राह्मणातिथिं क्लान्तं, क्षुधितं, गृहे आगतम्, सत्क्रियायुक्तं, तं त्यजन्ति— ते पिशाचाः; गोविक्रेता, गोमांसविक्रेता ये विदेशिनः—ते प्रेतलोकं सुखेन उपन्यस्य, पुनर्जन्म न लभन्ति। पशवः अशुद्धजन्ममृत्यवः— ते प्रेतपिशाचाः दीर्घकालं पुनः पुनः म्रियन्ति, जन्मन्ति, ये जातमृत्यसंस्कारविहीनाः। प्रत्येकसंस्कारैः प्रेतत्वं क्षीयते—स्नानं, सन्ध्योपासना, देवपूजा, वेदाध्ययनं, यज्ञं, व्रतम्। ये जन्मात् तानि सर्वाणि व्रतानि त्यजन्ति, ते पापिनः, प्रेताः, पुनर्न न गच्छन्ति। ये शेषान्नं, मलमपि तीर्थे क्षिपन्ति— ते निश्चितं प्रेताः; ये ब्राह्मणान् दानेन, सत्कारैः, पूजया न तर्पयन्ति— तेषां पितरः, आचार्याः, कर्मपीडिताः, प्रेताः भवन्ति। स्त्रियः पतिं त्यक्त्वा अन्यैः सह वसन्ति— दीर्घकालं प्रेतलोके वसित्वा, चाण्डालयोनिṣu जन्म लभन्ति। ये पतिं मोहात् छलयन्ति, विषयासक्ताः— पापिन्यः, निषिद्धं खादन्ति, भूमौ दीर्घकालं प्रेताः। ये पुरीषमूत्रभक्षकाः, ब्राह्मणसंपद्भोगिनः— अन्ये च निषिद्धं खादन्ति, ते अपि प्रेताः, पुनः न आगच्छन्ति। ये बलात् परधनं गृह्णन्ति, याच्यमाना न ददति— ये अतिथिं अवमानयन्ति, नरके प्रेताः। अतः धात्रीफलभक्षणं, तस्य रसस्नानं कृत्वा— सर्वपापात् विमुक्तः, विष्णुलोके पूज्यः। अतः प्रयत्नेन शुभां धात्रीं सेवितव्यम्।