षडानन, यः कश्चित् सदा धात्रीरसेन केशान् अभिषिञ्चति, सः पुनः जन्मनि मातुः स्तन्यं न पिबति। धात्रीद्रुमस्य दर्शनं, स्पर्शनं, नामोच्चारणं वा कुर्यात् चेत्, विष्णुः तस्य पुरतः तुष्टः वरदः सन् तिष्ठति। यत्र यत्र धात्रीफलम् अस्ति, तत्र केशवः निवसति; तत्रैव ब्रह्मा च स्थिरा लक्ष्मीः च वसतः, तस्मात् गृह्ये तद् स्थापनीयम्। यत्र धात्री प्रतिष्ठिता, तत्र दारिद्र्यम् अपगच्छति; सर्वे देवाः तत्र तुष्टाः सन्तः किञ्चिदपि न त्यजन्ति। यदि कश्चित् धात्रीफलम् नैवेद्यरूपेण समर्पयति, तर्हि विष्णुः तेन तुष्टः भवति, शतयज्ञैः अपि न तुष्यति यथा। यः स्नानानन्तरं माधवम् धात्रीरसेन पूजयति, सः मनसः कामान् सर्वान् अवाप्नोति। एवमेव तस्य गुणान् स्मृत्वा फलेन पूजयन्, श्रेष्ठः नरः लक्षशतधनफलम् आप्नोति। या स्थितिः ज्ञैः, मुनिभिः, योगनिष्ठैः च लभ्यते, सा एव धात्रीसेवकस्य लभ्यते। यत् पुण्यम् तीर्थसेवया, नानाव्रतेन वा लभ्यते, तत् धात्रीफलस्य सेवया अपि प्राप्यते। सर्वेषां देवतानां, देवीनां, गणानां च कृपाः, स्नानैः धात्रीफलोपयोगेन च प्रत्यक्षम् लभ्यन्ते। सर्वे ग्रहाः, दैत्याः, राक्षसाः च, धात्रीफलसेविनः न कदापि हानि करिष्यन्ति। सर्वेषु यज्ञेषु कर्मसु च, धात्रीफलम् सर्वदेवतापूजायाम् अनुज्ञेयम्, सूर्यस्य तु न। अतः, आदित्यवारे, विशेषतः सप्तम्यां च, धात्रीफलम् सदा दूरतः वर्जनीयम्। यः कश्चित् स्नानं कुर्वन्, खादन्, वा धात्रीफलम् आदित्यवारे सेवते, सः आयुः, धनं, भार्यां, सर्वं च हान्यते। संक्रान्तौ, शुक्रवारे, षष्ठ्यां, पक्षारम्भे, नवम्यां, अमावास्यायां च, धात्रीफलम् दूरतः वर्जनीयम्। यदि मृतस्य नासायाम्, कर्णयोः, मुखे, केशेषु वा धात्रीफलम् स्थाप्यते, सः विष्णुलोकम् याति। धात्रीस्पर्शमात्रेण मृतः अच्युतगृहम् याति, सर्वपापानि नश्यन्ति, दिव्यरथेन स्वर्गम् याति। यः कश्चित् धात्रीरसेन अभिषिक्त्वा स्नानं करोति, सः अश्वमेधयज्ञफलम् प्रतिपदम् लभते। तस्य दर्शनमात्रेण सर्वे पातकिनः, पिशाचाः, क्रूरात्मानः च पलायन्ते। कदाचित् कश्चन पुल्कसः वनं गत्वा मृगपक्षिणः हत्वा तृषार्तः अभवत्। सः क्षुधया पीडितः, पुरतः धात्रीद्रुमं फलेन पूर्णं दृष्ट्वा शीघ्रं आरोह्य उत्तमानि फलानि अश्नात्। तदा दैवयोगात् तस्य वृक्षस्य शिखरात् पतित्वा भूमौ पतितः, तीव्रेण वेदनया विद्धः, तस्य तत्रैव मृत्युः अभवत्। ततः सर्वे प्रेतगणाः, दैत्यपिशाचसंघाश्च, यमसेवकाः च, तं हर्षेण गृहीतुं समाययुः। किन्तु, तं मृतं चाण्डालम् अपि प्रत्यक्षं द्रष्टुं न शक्ताः; ते मध्ये कलहः अभवत्, "सः मम" इति। ते ग्रहीतुं न अशक्नुवन्, तद् दृष्ट्वा मुनिसभां जग्मुः। प्रेताः ऊचुः – "कस्मात् वयं यमसेवकाः च एनं पापिनं चाण्डालं न द्रष्टुं शक्नुमः?" ये युद्धे पराङ्मुखाः हन्यन्ते, हिंसायाः हताः, विद्युदग्निदारुपीडिताः, सिंहव्याघ्रजलचरैः वा हताः, जलस्थले मृताः, वृक्षमन्दरतः पतिताः, पशुपक्षिभिः वा हताः, कारागारे विषेण वा मृताः, आत्महत्या कृताः, संस्कारविहीनाः, गूढदोषकारिणः, गुरुब्राह्मणराजद्वेषिणः, पाखण्डिनः, कौलिकाः, क्रूराः, विषदातारः, मिथ्याशपथकारिणः, अशौचभोजनकृतः – एते सर्वे प्रेतभक्ष्याः। तथापि, वयं "सः मम" इति वदामः, तं गृहीतुं न शक्नुमः। सः सूर्यवत् दुष्प्रत्यक्ष्यः; किं शक्त्या एषः इति? मुनयः ऊचुः – "प्रेताः, सः पक्कानि धात्रीफलानि अश्नात्। तानि फलानि तं सह गच्छन्ति, अतः सः भवतः दुष्प्रत्यक्ष्यः। वृक्षात् पतित्वा अपि, फलेन स्नेहान्न तस्य प्राणः विहायति; न सूर्यपथं, न अन्यपापस्थानं याति। धात्रीभक्षणमात्रेण पापात् विमुच्य स्वर्गं गच्छति।" प्रेताः ऊचुः – "वयं अज्ञानात् पृच्छामः, दोषन न कर्तव्यः। यावत् विष्णुलोकात् दिव्यरथः न आगच्छति, तावत् शीघ्रं मनसि स्थितं वद।" द्विजातयः ऊचुः – "यत्र द्विजातयः वेदान् मन्त्रांश्च यथाविधि न पठन्ति, यत्र वेदाः मन्त्राः च न प्रवर्तन्ते, यत्र पुराणस्मृतयः न तिष्ठन्ति, न यज्ञक्रियाहवनपाठपूजादिकं, तत्र वयं न तिष्ठामः। अतः, केन आचरणेन मनुष्याः प्रेतत्वं गच्छन्ति, तद् वद।" वयं स्पष्टं श्रोतुम् इच्छामः, कथं रूपविकृतिर्भवति। द्विजातयः ऊचुः – "शीतवाततापक्षुधातृश्णाभिः क्लिश्यमानः...