यो जनः केशवाय निवेदितं भोजनं भुङ्क्ते, स अनन्तयज्ञफलम् आप्नोति; भगवतः पादोदकेन अपि महापातकानि क्षीयन्ते। शङ्खोदकस्यापि शुद्धिः निःसंशयं भवति; किन्तु यः शिवभक्तः सन् विष्णोः पूजां न करोति, द्वेषं च धारयति, स चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं युगसंख्यकं कालं नरके पतति। यदि गृहस्थः कश्चन वरिष्ठं यतिं क्षणमात्रमपि विश्रामयति, तदा तस्मिन्गृहे अष्टपूर्विकाः पितरः अमृताशनाः भवन्ति; परन्तु अधमजनाः संसारसागरमग्नाः अधः पतन्ति। ये जनाः कोटिशः सहस्रवर्षाणि कृष्णपूजां विना शालग्रामशिलालिङ्गान् प्रेम्णा पूजयन्ति, ते न सांख्ययोगाभ्यां मोक्षमाप्नुवन्ति। यत्फलं कोटिलिङ्गदर्शनपूजनस्तोत्राद्भवेत्, तत् एका शालग्रामशिलायामेव लभ्यते। यः वैष्णवः प्रतिदिनं द्वादश शालग्रामशिलाः पूजयति, तस्य पुण्यं मया न मीयते। यदि सहस्रकोटिलिङ्गानि गङ्गातीरे पूजयेत्, अथवा काशीपुर्यां अष्टपूर्विकपर्यन्तं वसेत्, तत्फलं एकस्मिन्नहनि लभ्यते; किमुत तस्य पुरुषस्य यः वैष्णववत् पूजयति? नाहं न ब्रह्मा नान्ये देवाः तस्य पुण्यस्य परिमाणं गणयितुं शक्नुवन्ति; अतः पुत्र, मम भक्ताः भक्त्या शालग्रामशिलां मम तुष्ट्यर्थं पूजयेयुः। तस्मात् मयि भक्त्या शालग्रामशिलायाः पूजनं कर्तव्यम्; अस्यां शिलायां केशवः स्वयं तिष्ठति। तत्र देवाः, असुराः, यक्षाः, चतुर्दशलोकाः सर्वे सन्ति। सर्वदेवस्तोत्रेण कोटिफलं लभ्यते; कलियुगे तु केशवस्य कीर्तनेन एव तत्पुण्यं सम्पद्यते। शालग्रामशिलायाः पुरतः एकेन नैव पिण्डेन पितरः तृप्यन्ति, तत्रैव अनन्ताः वसन्ति। ये शालग्रामोदकं भक्त्या पिबन्ति, तेषां सहस्रपञ्चगव्यभक्षणस्य किमुपयोगः? प्रायश्चित्ते जातमात्रे दानव्रतानां किम्? हरिपादोदकपानात् सम्यक् कृतं चान्द्रायणं अतिवर्तते। यः जनः तडागे शय्याशयनमूर्तिं स्थापयति, तस्य कोटिकर्मणां वा अन्यदेवतापूजनस्य वा किमावश्यकम्? तत्र विष्णुप्रमुखाः देवाः समागत्य संवादं कुर्वन्ति; सर्वपुण्यस्यापि पुत्र, प्रमाणं विद्यते। शालग्रामशिलापूजनस्य पुण्यस्य तु नास्ति मापकम्; यः शालग्रामोत्थां शिलां विष्णवे ब्राह्मणाय वा विष्णुभक्ताय ददाति, स शतयज्ञफलम् आप्नोति; गृह एव निवसन् प्रतिदिनं गङ्गास्नानफलम् लभते। सर्वतीर्थस्नातः, सर्वयज्ञदीक्षितः इव भवति यः शालग्रामशिलोदकेन अभिषेकं करोति। स्वर्गे, पृथिव्यां, पाताले च बह्व्यः शिलाः सन्ति, हे गुह, किन्तु शालग्रामशिलायाः समा नास्ति काचित्। मनुष्यलोके दुर्लभेऽस्मिन्यः जनः भक्त्या प्रतिदिनं शतप्रस्थतिलदानं करोति, तस्य जीवितं सफलम्। स एव फलम् शालग्रामशिलायाः पत्रपुष्पफलतोयमूलकुशैः पूजनात् लभते। शालग्रामे यत्किंचित् समर्प्यते, तत् मेरुसमं भवति; यः विधिहीनः कर्मविहीनो मन्त्रविहीनो वा सन् चक्रचिह्निताय शिलायै समर्पयति, स शास्त्रविहितं फलं प्राप्नोति। मया पूर्वं केशवे दृष्टं यत्, तत् दुःखनाशनं भवति। एतानि सर्वाणि अहं तव प्रियत्वात् वदामि, पुत्र। हे विष्णो, क्व तिष्ठसि? किम् आश्रयः? का निवासभूमिः? कथं च त्वं तुष्यसि? एतत् सर्वं वद। श्रीकृष्ण उवाच— अहं सदा शालग्रामोत्थायां शिलायां तिष्ठामि, हे शम्भो। तत्रैव रथचक्रचिह्ने मम नामानि शृणु। यदि द्वारे चक्रं सुस्पष्टं निरन्तरं दृश्यते, तद्वासुदेवमित्येव ज्ञेयम्—शुक्लवर्णं, परमसुन्दरम्। प्रद्युम्नः सूर्यसदृशमुखः, नीलप्रभायुक्तश्च; यदि बह्वश्छिद्राणि, दीर्घाकृतिश्च, तदा स एव रूपः। अनिरुद्धः सुवर्णवर्णः, वर्तुलः, परमसुन्दरः; द्वारे त्रिरेखायुक्तः, पद्मचिह्नेन भूषितः। नीलवर्णः नारायणः नाभिचक्रयुतः, उन्नतः, दीर्घरेखायुक्तः, दक्षिणपार्श्वे छिद्रयुक्तश्च। यदि शिला ऊर्ध्वमुखी, तदा सा हरिरूपा ज्ञेया—कामदायिनी, मोक्षप्रदा, विशेषतः धनदायिनी। परमेष्ठी शुक्लवर्णः, पद्मचक्रचिह्नयुक्तः, वर्तुलः, पृष्ठे बह्वश्छिद्रयुक्तश्च। विष्णुः कृष्णवर्णः, पादभागे सुन्दरचक्रयुक्तः; द्वारे उपरि मध्ये रेखा दृश्यते। कपिलः नरसिंहश्च विस्तीर्णचक्रयुक्तौ, दीप्तिमन्तौ; ब्रह्मचर्येण पूजनीयौ, अन्यथा विघ्नहेतू भवतः। वराहः लिङ्गः शिखाग्ररूपः, विषमाकृतिः, स्थूलः, इन्द्रनीलसमनिळः, त्रिरेखायुक्तः, नाभिदेशे शुभः। मत्स्याख्या शिला दीर्घा, सुवर्णवर्णा, त्रिबिन्दुभूषिता, भोगमोक्षप्रदा। कूर्मः पृष्ठे उन्नतः, वर्तुलः, वर्तुलचिह्नैः पूर्णः, हरितवर्णः, कौस्तुभचिह्नेन विशिष्टः। हयग्रीवः अश्वाकृतिः, पञ्चरेखाभूषितः, बह्विन्द्रकचिह्नैः आच्छादितः, पृष्ठे नीलचिह्नयुक्तः। एवं भगवतः शालग्रामशिलायाः महिमा, तस्य पूजनस्य फलानि, विविधरूपाणि च, श्रद्धया वर्णितानि।