तस्मात् सर्वप्रयत्नेन पञ्चमुखरूपं धारयेत्, दक्षिणबाहौ षण्मुखं कार्त्तिकेयं च धारयेत्। एवं कृत्वा ब्रह्महत्यादिपापैः स विमुच्यते, न संशयः; कल्पान्ते सः स्कन्दवत् वीर्यवान् भवति। सः कदाचित् अपराजितः इह भवति, पृथिव्यां गुणनिधिः स्यात्; गौरिपुत्रवत् तस्य यौवनं प्राप्त्यते। ब्राह्मणः राजोपास्यः स्यात्, क्षत्रियः जयप्राप्तिः; वैश्याः शूद्राश्च सर्वे जातयः सदा संपन्नाः भवन्ति; तस्मै गौर्यपि मातृवत् वरदायिनी सुलभा भवति। ततः सः बाहुबलसमन्वितः विश्वतेजस्वी जायते; सभायां राजसभायां च वाग्मी स्थिरः च भवति। न कदाचित् भयभीतः, नापि पतनं प्राप्नोति—एतत् निश्चितम्। षण्मुखस्य सर्वरूपाणि सप्तमुखस्य च महासेनस्य धारयन् अनन्तः सर्पेश्वरः सः कथ्यते। तस्य प्रतिमुखे अनन्तः कर्कटः पुण्डरीकः तक्षकः च प्रधानसर्पाः प्रतिष्ठिताः। विषोल्बणः कारीषः शंखचूड़ः सप्तमः; एते बलिनः सर्पाः सप्तमुखेषु स्थिताः। तस्य रूपधारणमात्रेण विषं शरीरे न प्रविशति, हरः च सर्पेश्वरे परमसंतुष्टः भवति। तस्य प्रसादेन सर्वे पापाः प्रतिदिनं नश्यन्ति— ब्रह्महत्यामद्यपानं चौर्यं गुरुपत्न्याः संगमनं च। यानि यानि पापानि मनुष्यः प्राप्नोति, तत्सर्वं तत्क्षणात् विनश्यति; देवभोजनसमा अन्नलाभः त्रिषु लोकेषु निःसंशयम्। अष्टमुखः महासेनः साक्षात् विनायकदेवः; तस्य रूपधारणस्य पुण्यं शृणु। सः कदापि मूढः न भवति, न रोगी, न बुद्धिनाशः; सर्वेषु कर्मसु सदा विघ्नरहितसिद्धिः। लेखनकौशलं महाकृतिषु पारंगत्यं सर्वकार्येषु च सः प्रतिदिनं लभते। अर्धमिथ्यातुला-मिथ्यातुलाद्यधर्मेषु, परस्त्रीस्पर्शने वा, सर्वपापानि तानि च अन्यानि अपि सम्पूर्णतया नश्यन्ति; अक्षयस्वर्गं भुक्त्वा परमं पदं प्राप्नोति। एतानि सर्वगुणानि अष्टमुखधारणात् जायन्ते; नवमुखं भैरवं बाहौ धारयतः फलं शृणु। कपिलं मोक्षदं धारयन् सः मम तुल्यबलवान् भवति; शतकोटिब्रह्महत्याः अपि कृत्वा, ताः सर्वाः शीघ्रं दह्यन्ते नवमुखधारणेन; सः देवैः स्वर्गे सदा पूज्यते, इन्द्रवत्। निःसंशयं गणेशः श्रेष्ठगृहे हरवत् वसति; दशमुखधारणेन सर्पाः विनश्यन्ति। एकादशे मुखे, हे पुत्र, एकादश रुद्राः स्मर्यन्ते; शिखायां सदा धारयेत्—तस्य पुण्यं शृणु। सहस्राश्वमेधस्य, कोटियज्ञस्य, लक्षगवां दानस्य च फलं— तत् शीघ्रं लभ्यते एकादशमुखधारणेन; सः लोके हरसमानः स्यात्, पुनर्जन्म न प्राप्नोति। यो द्वादशमुखं रुद्राक्षं कण्ठदेशे धारयति, सः सदा द्वादशमुखस्थ सूर्याय प्रियः भवति। गोमेधयज्ञस्य, नरमेधस्य च फलं तेन शीघ्रं लभ्यते, वज्रपातादपि रक्षणं भवति। न अग्निभयं, न रोगः जायते; धनलाभः सुखलाभश्च, ऐश्वर्ययुक्तः सदा, कदापि दरिद्रः न भवति। हस्त्यश्वपुरुषमार्जारमूषिकशशकदंष्ट्रिपशुशृगालादीन् हत्वापि, द्वादशमुखं मुखे धारयन् विमुक्तः भवति, न संशयः। त्रयोदशमुखं रुद्राक्षं यः लभते—सः सर्वमंगलः, सर्वकामफलप्रदः, रसायनानां रसायनं, पारदशिलासमानः च। हे षण्मुख, स भाग्यवान् सर्वसिद्धिं प्राप्नोति, अपि च माता, पिता, भगिनी, भ्राता, गुरून् हत्वापि। त्रयोदशमुखं धारयन् सर्वपापैः विमुक्तः, अक्षयस्वर्गं महेश्वरवत् प्राप्नोति। हे पुत्र, चतुर्दशमुखं रुद्राक्षं शिरसि बाह्वोः वा यः धारयति, सः शिवशक्तिस्वरूपः एव। किम् अधिकं वक्तव्यं, किम् पुनः पुनरुक्तेन? सः सदा देवैः पूज्यते, पुण्यभारं प्राप्नोति। कार्त्तिकेय उवाच— हे प्रभो, अहम् इच्छामि प्रतिमुखस्य यथायोग्यं विन्यासं, मन्त्रेण च विधिं श्रोतुम्—कथयस्व। ईश्वर उवाच— शृणु, हे षण्मुख, प्रतिमुखस्य यथाविधिं सत्यम्; मन्त्रानपि विना एते गुणाः प्रकीर्तिताः। मन्त्रसहितं पृथिव्यां यः पुरुषः धारयति, तस्य गुणाः महिमा च वर्णनातीतः। मन्त्राः इमे— एकमुखाय ‘ॐ रुद्र’, द्विमुखाय ‘ॐ खं’, त्रिमुखाय ‘ॐ वुं’, चतुर्मुखाय ‘ॐ ह्रीं’, पञ्चमुखाय ‘ॐ ह्रं’, षण्मुखाय ‘ॐ ह्रूं’, सप्तमुखाय ‘ॐ ह्रः’, अष्टमुखाय ‘ॐ कं’, नवमुखाय ‘ॐ जूं’, दशमुखाय ‘ॐ क्षं’, एकादशमुखाय ‘ॐ श्रीं’, द्वादशमुखाय ‘ॐ ह्रीं’, त्रयोदशमुखाय ‘ॐ क्षौं’, चतुर्दशमुखाय ‘ॐ न्रं’—एवं मन्त्राः क्रमशः विन्यस्याः। यः पुष्पमालां गृहीत्वा शिरसि वा वक्षसि वा गच्छति, सः प्रतिपदे अश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति, अन्यथा न। सर्वमुखधारणेन सः मम समः भवति; तस्मात्, हे पुत्र, सर्वप्रयत्नेन रुद्राक्षं धारय। यः रुद्राक्षं धारयित्वा पृथिव्यां मृतः, सः मम रम्यां पुरीं याति, सर्वैः देवैः पूज्यते।