एकदा मुनयः पुण्यकथां पृष्टवन्तः परमेश्वरं शुश्रुवुः यः स्थिरनिश्चयेन त्रिमुखरूपं धारयति, स एव तद्भक्तः तस्मिन्नेव जन्मनि तद्रूपधारणेन तावत्पुण्यमवाप्नोति यत् अनन्तं स्वर्गं प्राप्नोति। त्रिमुखरूपधारणेन सः भूमौ ब्रह्मणा तुल्यः भवति। सर्वे पापकर्माणि, येषां जन्मजन्मान्तरेषु सञ्चितानि, तानि सर्वाणि दग्धानि भवन्ति। तस्य उदरे कदापि व्याधिः न जायते, न च कदापि दुर्बलः भवति। न तु सः पराजयं पश्यति, न तस्य गृहमग्निना दह्यते; सर्वाः आपदः, अपि च वज्रनिपातादयः, तस्मात् दूरं गच्छन्ति। यः त्रिमुखरूपं धारयति, तस्मिन्कदापि किंचिदशुभं न सम्पद्यते; ब्रह्मा स्वयम् चतुर्मुखः तस्य शरीरे प्रतिष्ठितः भवति। सः सर्वशास्त्रवित् भवति, द्विजो वा वेदविदां श्रेष्ठः; धर्मार्थयोः सारं जानाति, स्मृतिपुराणयोः विद्वान् भवति। यदपि पापं मनुष्यवधे जायते, गृहेषु बहुजनसमाकुलेषु वा, तदपि चतुर्मुखरूपधारणेन शीघ्रं दग्धं भवति। महेशः सदा तेन तुष्टः भवति, सः प्रजापतित्वं लभते; सद्योजातः, ईशानः, तत्पुरुषः, अघोरः च तत्र स्थिताः। वामदेवः चान्ये देवाः पञ्चमुखेषु प्रतिष्ठिताः; अतः पञ्चमुखरूपं सर्वत्र श्रेष्ठं स्मृतम्। एषः रुद्रस्य पुत्रस्य एव रूपम्; अतः पण्डितैः तद्रूपं धारयितव्यम्। सहस्रकोटियुगपर्यन्तं, शतकोटियुगपर्यन्तं च, तं देवा असुरा वा शिवस्य समीपे पूजयन्ति; सः शिवतेजसा दीप्तः पृथिव्यां स्वामी भवति, शिवालये प्रतिष्ठितः। तस्मात् सर्वयत्नेन पञ्चमुखरूपं धारयेत्; दक्षिणबाहौ षण्मुखः कार्त्तिकेयः धारयितव्यः। ब्रह्महत्या-दोषादिषु सः मुक्तः भवति—अत्र न संशयः; कल्पान्ते सः स्कन्दवत् वीर्यवान् भवति। सः कदापि पराजयं न पश्यति, पृथिव्यां गुणनिधिः भवति; युवावद् गौरिसुतवत् तेजस्वी भवति। ब्राह्मणः राजमान्यः भवति, क्षत्रियः जयशाली; वैश्याः, शूद्राः, अन्ये जातयः च सदा समृद्ध्या युक्ताः; तस्मै गौरी स्वयम् मातृवत् वरप्रदा भवति। ततः बाहुबलात् सः सर्वतेजस्वी भवति; सभायां राजद्वारे च वाक्पटुः स्थिरचित्तः च भवति। न सः कदापि भीतः भवति, न च पतनं पश्यति—एतत् निःसंशयम्। षण्मुखरूपाणि चान्ये यानि धारयति, सप्तमुखः महासेनः अनन्ताख्यः सर्पपतिः स्मृतः। तस्य प्रत्येकमुखे प्रमुखाः सर्पाः—अनन्तः, कर्कटः, पुण्डरीकः, तक्षकः—प्रतिष्ठिताः। विशोल्बणः, कारिषः, शङ्खचूडः सप्तमः; एते महाबलिनः सप्तसर्पाः सप्तमुखेषु स्थिताः। तस्य रूपधारणमात्रेण विषं शरीरे न प्रविशति, हरः च सर्पपतौ परमं तुष्टिं लभते। तेन प्रसादेन सर्वपापानि प्रतिदिनं नश्यन्ति—ब्रह्महत्या, सुरापानं, चौर्यं, गुरुपत्नीगमनं च। यत् किञ्चित् पापं मनुष्येण कृतम्, तत्सर्वं क्षणेन विनश्यति; सः त्रिषु लोकेषु देवभोजनसमानं भोजनं लभते। अष्टमुखः महासेनः साक्षात् विनायकः देवः; तस्य रूपधारणेन लभ्यमानं पुण्यं शृणु। सः कदापि मूढः न भवति, न च व्याधिना बाध्यते, न बुद्धिहानिः; सर्वेषु कार्येषु सदा विघ्नरहितः भवति। लेखनकौशलं, महाकर्मसु निपुणता, सर्वेषु कार्येषु योग्यता प्रतिदिनं वर्धते। यद्यपि सः अर्धसत्यतुलां, मिथ्यापलां, सर्वप्रकारदुराचारं, परस्त्रीगमनं वा कुर्यात्—एतानि सर्वाणि पापानि तद्रूपधारणेन विनश्यन्ति; अनन्तं स्वर्गं भुक्त्वा सः परमं पदं प्राप्नोति। एवं अष्टमुखरूपधारणात् एते सर्वगुणाः जायन्ते; नवमुखं भैरवं बाहौ धारयित्वा यत् फलं, तदपि शृणु। कपिलं मोक्षदं यः धारयति, सः मम तुल्यबलवत्त्वं प्राप्नोति; यदि कोटिशः ब्रह्महत्या अपि कुर्यात्, तानि सर्वाणि नवमुखरूपधारणेन शीघ्रं दग्धानि भवन्ति। सः स्वर्गे सदा देवैः पूज्यते, इन्द्रवत्। गणेशः हरवत् श्रेष्ठगृहे स्थितः निःसंशयम्; दशमुखरूपधारणेन सर्पाः विनश्यन्ति। एकादशमुखे, हे वत्स, एकादश रुद्राः स्मर्यन्ते; तद्रूपं शिरसि सदा धारयेत्—तस्य पुण्यं शृणु। सहस्राश्वमेधस्य, कोटियज्ञस्य, लक्षगवां सम्यग्दानस्य फलं—तद्रूपधारणेन शीघ्रं लभ्यते; सः लोकस्य हरवत् भवति, पुनर्जन्म न प्राप्नोति। द्वादशमुखरुद्राक्षं कण्ठदेशे यः धारयति, सः सदा द्वादशमुखस्थसूर्याय प्रियः भवति। गोमेधयज्ञस्य, नरमेधस्य च फलं तेन शीघ्रं लभ्यते, वज्रपातादपि त्रायते। न तस्य अग्निभयं, न रोगः जायते; संपदाम् सुखस्य च लाभः, स्वामित्वं, कदापि दरिद्रता न भवति। यदि हस्तेन गज, अश्व, नर, मार्जार, मूषक, शशक, दंष्ट्रिलः, शृगालः वा हन्यते, तस्यापि दोषात् सः द्वादशमुखधारणेन मुक्तः भवति—अत्र न संशयः। यदि त्रयोदशमुखरुद्राक्षं लभते, सः सर्वमङ्गलः, सर्वकामफलप्रदः ज्ञेयः; स एव रसानां रसं, चिन्तामणिं च स्मृतः।