कुमारः शिवं प्रार्थयन् प्रणम्य विनयपूर्वकं पप्रच्छ—"एकमुखः, द्विमुखः, त्रिमुखः, चतुर्मुखः, पञ्चमुखः, षण्मुखः, सप्तमुखः, अष्टमुखः, नवमुखः, दशमुखः, एकादशमुखश्च, तथैव द्वादशमुखः, त्रयोदशमुखः, चतुर्दशमुखयुक्तः, स्वयम्भूश्च शङ्करः—एतेषां रुद्राक्षाणां मुखानां च, हे जगन्नाथ, संबद्धाः के देवताः? किमेषां स्वरूपं, गुणाः दोषाश्च के?" पुनः स विनीतः प्राह—"यदि मयि प्रसादो विधीयते, तत्त्वेन सर्वं कथय।" ईश्वरः सस्मितमुवाच—"एकमुखो रुद्राक्षः शिवः स्वयमेव; स ब्रह्महत्या-पापं नाशयति। अतः सर्वपापक्षयाय देहे धारणीयोऽयं; स शिवलोकमुपगम्य तत्रैव शिवेन सह मोदते। पुण्यसंचयेन, हरस्य कृपया, मर्त्यो एकमुखं रुद्राक्षमवाप्य, षण्मुख, कैलासमपि प्राप्नोति। यो देवदेवो द्विमुखं रुद्राक्षं धारयति, स सर्वपापैः विमुक्तः स्यात्, गवां वधाद्यपि गुह्यतमात्। द्विमुखं धारयन् अक्षयस्वर्गमवाप्नोति; त्रिमुखं तु वह्निस्वरूपं देहे प्रतिष्ठितं भवति। जन्मजं पापं वह्निवत् काष्ठं दहत्येव—स्त्रीवधं, ब्रह्मवधं, बहूनां वधं वा। यानि पापानि मर्त्येन कृतानि, तानि सर्वाणि क्षणेन विनश्यन्ति; यत्पुण्यं वह्निपूजायां, होमेषु, घृताहुतेषु च लभ्यते, तत्सर्वं निश्चलः स पुमान् प्राप्नोति, चिरस्वर्गं च याति। त्रिमुखं धारयन् पृथिव्यां ब्रह्मसमानो भवति। सर्वसञ्चितपापानि जन्मनि जन्मनि दह्यन्ते; न तस्य उदररोगः, न कदाचिद् दुर्बलता। न स पराजयं पश्यति, न गृहं तस्य वह्निना दह्यते; अन्यानि चापदः, वज्रादीनि च, तस्मात् निवार्यन्ते। त्रिमुखं धारयतः किञ्चिदप्यशुभं न भवति; चतुर्मुखं ब्रह्मैव तस्य देहे प्रतिष्ठितम्। स सर्वशास्त्रज्ञो भवति, द्विजश्रेष्ठो वेदविदां; धर्मार्थयोः सारं बोधति, स्मृतिपुराणेषु च पण्डितः। मानुषवधजन्यं पापं, जीवगृहेषु जातं यत् पापं तच्च, चतुर्मुखं धारयतः शीघ्रं दह्यते। महेशः सदा प्रीयते, स प्रजापतिरपि भवति; सद्योजात, ईशान, तत्पुरुष, अघोर—एतेषां च। वामदेवश्च, पञ्चमुखे एते देवाः प्रतिष्ठिताः; अतः पञ्चमुखं रूपं सर्वत्र श्रेष्ठतमं। एष रुद्रस्यात्मनः पुत्ररूपं; अतः पञ्चमुखं बुधैः धार्यं। सहस्रकोटियुगपर्यन्तं, शतकोटियुगपर्यन्तं च, स देवानां दानवानां च शिवस्य पुरतः पूज्यते। पृथिव्यां स सर्वेश्वरः, शिवतेजसा दीप्तः, शिवधाम्नि स्थितः। अतः सर्वयत्नेन पञ्चमुखं धारयेत्; षण्मुखं कार्त्तिकेयमपि दक्षिणबाहौ धारयेत्। स ब्रह्महत्यादिपापैः मुक्तो भवति—नात्र संशयः; कल्पान्ते स्कन्दवत् शूरः स्यात्। स न कदाचिद् पराजयते, पृथिव्यां गुणनिधिः; गौरिपुत्रवत् यौवनमवाप्नोति। ब्राह्मणः राजसत्कारयोग्यः, क्षत्रियः विजयमवाप्नोति; वैश्याः, शूद्राश्च, अन्ये च वर्णाः सदा समृद्धिम् आप्नुवन्ति; तस्मै गौरी स्वयं मातृवत् वरदायिनी सुलभा। ततः बाहुबलप्रभावेन स पुमान् विश्वतेजस्वी भवति; सभायां, राजद्वारे च, वाक्पटुत्वेन स्थितः। न स भीतः, न पतनमपि प्राप्नोति—एतत् निःसंशयम्। षण्मुखस्य रूपाणि धारयतः सप्तमुखो माहासेनोऽनन्ताख्यः नागेश्वरः स्मृतः। तस्य प्रत्येकमुखे प्रमुखाः सर्पाः प्रतिष्ठिताः—अनन्तः, कर्कटः, पुण्डरीकः, तक्षकः, विषोल्बणः, कारिषः, शंखचूड़श्च सप्तमः। एते महाबलिनागाः सप्तमुखेषु स्थिताः। तस्य रूपमात्रधारणेन विषं शरीरे न प्रविशति; हरः नागनाथेन परमं तुष्टिं लभते। तस्य प्रसादेन सर्वपापानि दिनदिनं नश्यन्ति—ब्रह्मवधं, सुरापानं, स्तेयम्, गुरुपत्नीगमनं च। यानि पापानि मर्त्येन कृतानि, तानि सर्वाणि क्षणेन विनश्यन्ति; स देवभोजनमिव त्रिषु लोकेषु निश्चितं प्राप्नोति। अष्टमुखो माहासेनः साक्षाद् विनायकः; तस्य रूपधारणस्य पुण्यं मम वचनेन शृणु। स न कदाचिद् मूढः, न व्याधिं लभते, न बुद्धिनाशं; सर्वकार्येषु सदा विघ्नरहितः। लेखनकौशलं, महाकृतिषु पारंगतत्वं, सर्वेषु कार्येषु योग्यता तस्य दिनप्रतिदिनं वर्धते। स अर्धमिथ्यातुलां, मिथ्यातुलां, सर्वप्रकारदुष्ट्याचारं, परस्त्रीगमनं वा स्पृशन् अपि—सर्वाणि तानि पापानि नश्यन्ति; अक्षयस्वर्गभोगानन्तरं परमान्निधिं प्राप्नोति। अष्टमुखधारणेन एते सर्वे गुणाः सम्प्राप्ताः। नवमुखो भैरवः कपीलो मुक्तिदायकः; तं बाहौ धारयतः फलं शृणु। स मामिव बलसम्पन्नः भवति—even यदि कोटिशः ब्रह्मवधं कुर्यात्—तत्सर्वं नवमुखधारणेन शीघ्रं दह्यते। स सदा दिवि देवैः पूज्यते, इन्द्रवत् मह्यं तुल्यः। एवं शिवेन कुमाराय रुद्राक्षमुखानां स्वरूपं, देवतासंयोगं, गुणदोषांश्च कृपया प्रतिपादितम्।