श्रीभगवान् कथयति—ये मम भक्ताः सन्ति, किन्तु महापापिनः सन्तः मम प्रभुं वासुदेवं न नमन्ति, तान् मम भक्तान् न ज्ञेयाः, पापेन मोहिताः एव ते। एकादश्यां यदि मम भक्तः अपि भक्षयति, स मम हन्ता भवति, निःसन्देहं घोरं नरकं गच्छति। शाललिङ्गस्य स्पर्शः कर्तव्यः, अन्यः शुद्धिक्रमः न विधीयते; विष्णोः प्रियं तिथिं मम अपि प्रियं। यः तस्मिन्नेव दिवसे उपवासं न करोति, स मृत्योः, तत्त्वतः, चाण्डालात् अपि अधिकं पापी भवति; शालग्रामशिलायां तु अहं नित्यं तिष्ठामि। यः भगवतः प्रसादेन भक्त्या मम स्थानं दत्तं, तत् मम स्वस्थानम्; यः सहस्रकोटिलतैः पूजां करोति, तस्य फलम्। तत् फलम् शालग्रामशिलापूजया कोटिगुणितं भवति। ये मानवाः मां न पूजयन्ति, न च नमन्ति, ते न पूज्याः। ये शालग्रामशिलापूजां न कृतवन्तः, तु यः तस्य पुरतः मम पूजां करोति, स मां एकविंशतियुगानि पूजयति। शुद्धविष्णुभक्तिहीनानां शतलिङ्गपूजा व्यर्था। यदि शालग्रामशिलारूपं न पूज्यते, तदा पत्रं, पुष्पं, फलं, वा जलं मम अर्पणं अयोग्यं। शालग्रामशिलायाः पुरतः सर्वं शुद्धं भवति। यदि द्विजः अन्यदेवताभ्यः नैवेद्यं भक्षयति, चान्द्रायणं प्रायश्चित्तं कुर्वीत। केशवस्य नैवेद्यं यः भक्षयति, स अनन्तयज्ञफलम् लभते; भगवत्पादोदकं पिबन्, महापापानि अपि नश्यन्ति। शङ्खोदकेन अपि शुद्धिः निःसन्देहं भवति; किन्तु यः शिवभक्तः सन् विष्णुं न पूजयति, यः द्वेषं धारयति, स चतुर्दशेन्द्रसंख्यायाः युगानां नरकं गच्छति। गृहस्थः यदि वयोवृद्धसन्न्यासिनं क्षणमपि विश्रामाय ददाति, तस्य अष्टपूर्वजाः अमृतभोजिनः भवन्ति; अधमः मानवः संसारसागरं पतति। ये कृष्णपूजां लक्षसहस्रवर्षाणि त्यजन्ति, अपि च शालग्रामलिङ्गैः प्रेम्णा पूजां कुर्वन्ति, ते सांख्ययोगाभ्यां मोक्षं न लभन्ति। सहस्रलिङ्गदर्शनपूजास्तुतिफलम् एकस्य शालग्रामशिलायाः पूजने लभ्यते; यदि द्वादशशिलाः वैष्णवः प्रतिदिनं पूजयति, तस्य पुण्यं मया अपि न गणनीयम्। यदि गङ्गातटे सहस्रकोटिलिङ्गपूजा क्रियते, वा काश्यां अष्टपूर्वजैः वासः, तत् फलम् एकदिनेन लभ्यते; वैष्णवः पूजकः किं अधिकं वक्तव्यम्? नाहं, न ब्रह्मा, न अन्ये देवाः तस्य पुण्यस्य गणना कर्तुं शक्नुवन्ति; अतः पुत्र, भक्त्या शालग्रामशिलापूजा मम तुष्ट्यर्थं कर्तव्या। भक्त्या शालग्रामशिलापूजा कर्तव्या; शालग्रामशिलारूपे केशवः स्वयम् तिष्ठति। तत्र देवाः, असुराः, यक्षाः चतुर्दशलोकाः च सन्ति। सर्वदेवस्तुत्यैः कोटिपुण्यं लभ्यते; कलियुगे केशवस्तुतिमात्रेण तत् पुण्यं लभ्यते। पितरः शालग्रामशिलायाः पुरतः एकेन नैवेद्येन तुष्टाः, तत्र अनन्तरूपेण वसन्ति। शालग्रामशिलापादोदकं भक्त्या पिबन्ति, तेषां पञ्चगव्यसहस्रसेवनं व्यर्थम्। प्रायश्चित्ते उदे, दानव्रतानि किम्? हरिपादोदकं पीत्वा, चन्द्रायणाद्यपि उत्तीर्णम्। यदि जलाशये शयनं कुर्याद्विष्णोः प्रतिमां स्थापयति, तस्य अन्यदेवतापूजायाः वा कोटिकर्मणां किम्? तत्र विष्णुप्रमुखाः देवाः संवादं कुर्वन्ति; सर्वपुण्यस्य प्रमाणं अस्ति। शालग्रामशिलापूजया पुण्यस्य न गणना; यः शालग्रामशिलां विष्णवे वा विष्णुभक्तब्राह्मणाय ददाति, स शतयज्ञसमफलम् लभते। गृहस्थः अपि प्रतिदिनं गङ्गास्नानपुण्यं लभते। शालग्रामशिलापादोदकस्नानेन सर्वतीर्थस्नानं, सर्वयज्ञदीक्षा लभ्यते। स्वर्गे, पृथिव्यां, पाताले च बहवः शिलाः सन्ति, किन्तु शालग्रामशिलायाः तुल्या नास्ति। मानवलोके दुर्लभे, यः भक्त्या प्रतिदिनं शतप्रस्थतिलदानं करोति, तस्य जीवनं सफलम्। शालग्रामशिलायाः पत्रपुष्पफलजलमूलकुशैः पूजया तस्मिन्नेव फलम् लभ्यते। शालग्रामे यत् अर्प्यते, तत् मेरुसमं भवति; विधिहीनः अपि यदि चक्रचिह्निताय शिलायै अर्पणं करोति, शास्त्रफलम् लभते। केशवे यद् पूर्वं दृष्टं, तद् दुःखनाशकं। अहं सर्वं ते वदामि, तव स्नेहात्—हे विष्णोः, क्व तिष्ठसि? कः आधारः? कः स्थानम्? कथय। श्रीकृष्णः उवाच—शालग्रामशिलायां अहं नित्यं तिष्ठामि। तत्र एव, रथचक्रचिह्ने, मम नामानि शृणु। यदि द्वारे चक्रं स्पष्टं दृश्यते, तद् वासुदेवः, शुक्लवर्णः, अतीव रम्यः। प्रद्युम्नः सूर्यमुखः, नीलप्रभायुक्तः; यदि बहुच्छिद्रयुक्तः, दीर्घरूपः, तद्रूपम्।