यः पायसदानं करोति, स भूतले मुनिश्रेष्ठत्वं प्राप्नोति; हव्यभोजनस्य हर्षेण दानेन वेदशास्त्रार्थविजयः लभ्यते। अमिषसम्पन्नान्नदानात् ब्रह्मचर्यव्रती भवति; मधुदानात् शुभलाभः, गुडलवणादिदानेन च। शर्करादिदानात् सर्वेषु लोकेषु रूपस्य कीर्तिः प्रजायते। यः विधिपूर्वकं देवलिङ्गानि पूजयति, स स्वर्गाद्यादिषु लोकेश्वरत्वं क्रमशः प्राप्नोति; तस्य लोकार्थाय देवाः साक्षात् तिष्ठन्ति। शिवलिङ्गस्य एकवारं प्रदक्षिणं कुर्वन् बुद्धिमान् पुरुषश्रेष्ठः शतं दिव्यवर्षाणि स्वर्गे वसति। पुनः पुनः प्रणामैः अपि, लोकसम्मानितः स्वर्गसुखं प्राप्नोति; तस्मात् सदा तान् कार्यान् कुर्यात्। यदि कोऽपि लिङ्गसम्बद्धं धनं चोरयति, स रौरवकनरकं प्राप्य तस्य चौर्यकारणात् कृमिरूपं प्राप्नोति। यः लिङ्गवैकल्यार्थं वा हर्यर्थं वा दत्तं नैव स्वीकृत्य स्वयमुपयुङ्क्ते, स सहस्रकोटिकुलपर्यन्तं न पुनः नरकात् प्रतिनिवर्तते। जलपुष्पदीपादिदानार्थं यत् धनं गृह्णाति, लोभात् च न ददाति, स अनन्तनरकं याति। लिङ्गदासीं हरन् नरकात् न निवर्तते; कामी स्वमातरं यद्यपि गच्छेत्, शिवदासीं न स्पृशेत्। शिवदासीं सम्प्राप्य, शिवस्य द्रव्यं वा गृहित्वा, शिवसम्बद्धं भोजनपानं वा उपयुञ्जानः दुःखमाप्नोति। अतः देवालयसेवकः यदि नरकात् न निवर्तते, तस्य वेश्यापापात् अपि तदन्यत् श्रेष्ठम्। वेश्यां स्पृशन् स्नानेन शुद्ध्यति; सा तु बहुपुरुषसंसर्गात् अशुचिता दुःखं प्राप्नोति। यः तु वेश्या तपस्विनी, देवपूजारता, शुद्धा पतिव्रता च, सा अनन्तस्वर्गफलभागिनी भवति। यः वेश्यां मातृवत् पश्यति, सदा समीपस्थां मन्यते, स सर्वैः सुरासुरैः सह सर्वसुखान् भुङ्क्ते। यथा हरिः सर्वेषां पूज्यः, तथा एषा सर्वभूतपावनी सर्वत्र पूज्या। यः देवसेवकः सदा, दिव्यकर्मसु तत्परः, स जगद्धिपतित्वं प्राप्य सुरलोके पूज्यते। यः शिवलिङ्गनिर्माणं कृत्वा, मण्डपं निर्माय, यथाशक्ति स्वर्गं लभते, तस्य कालं शृणु। तृणमात्रेण संवत्सरं, इषीकया शतवर्षाणि, अन्यकाष्टेन दशसहस्राणि, खदिरकाष्ठेन लक्षवर्षाणि स्वर्गवासः सिध्यति। अश्मनां कोटिभिः दृढैः सम्यग्विन्यस्तैः मण्डपं निर्मातव्यं। यावद् यः स्वर्गे वसति, तावत्कालं चेद् चौर्यं करोति, तावत् दुःखं प्राप्नोति। जनसमाजेषु, वस्तुविक्रये, यात्रिकशरणदाने, नद्यः संगमे च, यः देवमण्डपं निर्माति, स तद्फलं लभते; ब्राह्मणगृहनिर्माणेन तु द्विगुणं फलमश्नुते। अनाथाय, दरिद्राय, विदुषे ब्राह्मणाय वा सुन्दरं गृहं निर्माय, सः स्वर्गात् न पतति। यः प्रतिदिनं एतां पुण्यां कथां शृणोति, स अनन्तस्वर्गं प्राप्नोति, देवालयनिर्माणफलम् अपि लभते। धनिनां, राज्ञां, सतां मध्ये पाठयन् वा स्वयम् पठन्, न स्वर्गात् पतति। ब्राह्मणः यः सदा देवालये देवदासदासीमध्ये पठति, स मोक्षमार्गं प्राप्नोति। राज्ञः, अधिपान्, धनिनः, सतः च पुरतः पठन्, मोक्षं प्राप्नोति; शृण्वन् अपि तद् एव फलं लभते। द्विजाः ऊचुः—मर्त्येषु, ब्राह्मणश्रेष्ठ, एकः सामान्यः परमः च धर्मः अस्ति, यः सर्वैः सुलभः, मर्त्यैः तपस्विभिः च पूजितः। चातुर्वर्ण्याश्रमिणां, पुण्यपापिनां, गुणदोषयुक्तानां, सर्ववर्णानां च, स धर्मः समः। व्यास उवाच—सर्वेषां भूतानां रुद्राक्षधारिणः श्रेष्ठः; तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापानि नश्यन्ति। स्पर्शेन स्वर्गं प्राप्नोति; धारयन् रुद्रपदं प्राप्नोति। यः शिरसि, उरसि, बाहुषु वा रुद्राक्षं धारयति, स ईशानतुल्यः सर्वत्र वर्तमानः, यत्र स ब्राह्मणः तत्र क्षेत्रं पुण्यम्। तस्य दर्शनस्पर्शाभ्यां पापात् विमुच्यते; यत्किञ्चित् जपहोमदानस्नानपूजनप्रदक्षिणादिकं क्रियते, तस्य फलम् अनन्तं भवति; रुद्राक्षस्य फलं तीर्थश्रेष्ठात् अपि अधिकं। एतत् धारयन् पापात् विमुक्तः महापुण्यभाग् भवति; ब्रह्मग्रन्थिसंयुक्तं शुभमाला-रुद्राक्षं गृह्णन्, यत् किञ्चिद् जपदानस्तोत्रमन्त्रदेवपूजनं क्रियते, तत् सर्वं अक्षय्यं भवति, पापं च नश्यति। इदानीं रुद्राक्षमालायाः लक्षणं वक्ष्यामि; शृणु द्विजश्रेष्ठ। तस्य लक्षणं ज्ञात्वा, शैवमार्गः वक्तव्यः। रुद्राक्षमालायां कृमिभुक्तं, विपाठितं, भग्नं, संयुक्तं, स्वयंपुण्ड्रं, दुर्योगं, शूद्रादिभिः गृहीतं वा त्याज्यम्। तादृशी माला दूरेण अप्येव त्याज्या।