एकदा धर्मविदां श्रेष्ठाः सत्सङ्गे समुपविष्टाः, पुण्यदानमहिमानं शृण्वन्तः, इदं पावनं आख्यानं श्रावयन्ति स्म। यः पुरुषः स्वशक्त्यनुसारं सुवर्णं दत्ते, स दिव्ये दिव्यरूपेण देवलोके समादृतः, दश-योजन-व्याप्ते मण्डपे तेजस्वी भवति। रत्नैः भूषितं सुवर्णं दद्यात् चेत्, विशेषतः वज्र-वैडूर्य-गरुड-मनिरत्नादिभिः सहितं, दशगुणं फलमवाप्नोति। नियमानुसारं लिङ्गाय वा प्रसिद्धब्राह्मणाय वा सुवर्णं दत्त्वा, शत-योजन-व्याप्तस्य मण्डपस्य स्वामी भवति। एवं भूमौ जातोऽपि स सर्वेषां लोकानां प्रीतिं जनयति; सुगन्धिद्रव्यदानात् वाग्मी च सुमनोहरश्च भवति। ताम्बूलदानात् मधुरवाणी सुधासमा स्यात्; योग्यां दासीं दत्त्वा कल्पमेकं स्वर्गे वसति। योग्यां दासीं दत्त्वा भूमौ जातोऽपि धनपतिः भवति; सेवकदानात् स्वर्गे बहुसेवकसमन्वितो भवति। सर्ववाध्यदानात् पृथिव्यां जन्मनि जन्मनि अक्षयश्रीमान् पुण्यशीलश्च लोकपूज्यः भवति। नृत्यगीताद्यविद्यायाः ज्ञानात् गन्धर्वाणां मध्ये स्वामी भवति, स्वर्गे च धन-स्त्री-इष्टभोग-सेवक-सेविकासंयुक्तः सुखं भुङ्क्ते। गोदानात् तावद्वर्षाणि स्वर्गे वसति; लिङ्गे दुग्धार्पणात् कल्पमेकं स्वर्गे निवसति। दध्ना स्नाने द्विगुणं पुण्यं, घृतेन शतगुणं; षड्रसोपेतं भोजनं दत्त्वा भूमिपालो भवति। पायसदानात् मुनिषु श्रेष्ठः, हविष्यन्नं हृष्टया दत्त्वा वेदशास्त्रार्थवित् भवति। अमांसभोजनदानात् ब्रह्मचारी व्रती च भवति; मधुदानात् सौभाग्यं, गुडलवणादिदानात् अपि। शर्करादिदानात् सर्वेषु लोकेषु रूपं प्रशस्यते। नियमानुसारं देवलिङ्गपूजनं कृत्वा, क्रमशः स्वर्गादिलोकपतित्वं प्राप्नोति; लोकानां हिताय देवाः तं पुरतः तिष्ठन्ति। शिवलिङ्गस्यैकवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, बुद्धिमान् शतं दिव्यवर्षाणि स्वर्गे वसति। पुनः पुनः प्रणिपातैः लोकसम्मानितः स्वर्गं गच्छति; तस्मात् सदा एतानि कार्याणि कुर्यात्। यदि कश्चिद् लिङ्गधनं चौर्येण हरति, स रौरव-नरकं याति, तत्र च कृमिरूपं प्राप्नोति। लिङ्गाय वा हरये वा समर्पितं नैवेद्यपूजादिकं स्वयमुपयुञ्जानः, सहस्रकोटिकुलपर्यन्तं नरकात् न निवर्तते। यः जल-पुष्प-दीप-समर्पणार्थं द्रव्यं स्वार्थाय गृह्णाति, लोभात् न ददाति, अनन्तं नरकं याति। लिङ्गदासीं हरन्, कदापि नरकात् न निवर्तते; कामात् स्वमातरं गच्छेत्, न तु शिवदासीं। शिवदासीं गत्वा, शिवधनं गृहित्वा, शिवभोजनं वा पित्वा, दुःखमाप्नोति। अतः देवालयपुजारी नरकात् न निवर्तते, तस्य व्यभिचारिण्याः पापमपि श्रेयः। गणिकां स्पृशन् स्नानेन शुद्धिं लभते; सा पुनः बहुपुरुषसङ्गात् अशुचिः, दुःखं याति। तपस्विन्याः देवपूजारता, शुचिः पतिव्रता च गणिका, अक्षयस्वर्गं प्राप्नुयात्। यः गणिकां मातृवत् पश्यति, सदा समीपे सञ्ज्ञां कुर्वन्, स देवासुरेषु सर्वान् भोगान् अनुभूयते। यथा हरिः सर्वत्र वन्दनीयः, एवं सा सर्वभूतपावनी सर्वलोकेषु पूज्या। देवसेवायां नित्यनिष्ठः, दिव्यकर्मसु तत्परः, स लोकनाथत्वं प्राप्य, देवलोके पूज्यते। एतान्येव लिङ्गानि कृत्वा मण्डपं निर्माय, शृणु यथाशक्ति स्वर्गवासकालं। तृणैः संवत्सरमेकं, इषीकाभिः शतवर्षाणि, अन्यकाष्ठैः दशसहस्राणि, खदिरकाष्ठैः लक्षवर्षाणि स्वर्गे वसति। असङ्ख्येयशिलानां दृढन्यासेन मण्डपं निर्माय, बुद्धिमान् सर्वशक्त्या तदाचरेत्। मण्डपकर्ता यावद् स्वर्गे वसति, तावदेव चौर्येण स दुःखं प्राप्नोति। जनसमाजेषु, वस्त्रविक्रये, अतिथिसंरक्षणे, नदीसङ्गमे च, देवमण्डपनिर्माणफलम्, ब्राह्मणगृहनिर्माणेन द्विगुणं लभते। विशेषतः अनाथाय, दरिद्राय, विद्वद्ब्राह्मणाय वा सुन्दरं गृहं निर्माय, स्वर्गात् न पतति। यः नित्यं पुण्याख्यानं शृणोति, स अक्षयस्वर्गं प्राप्नोति, देवालयनिर्माणस्य फलमवाप्नोति। धनिनां, राज्ञां, पुण्यात्मनां मध्ये पाठयित्वा वा पठित्वा, स स्वर्गात् न पतति। ब्राह्मणः देवालये देवसेवकसेविकामध्ये पाठयन्, मोक्षमार्गं प्राप्नोति। राज्ञः, नृपतीनां, धनिनां, पुण्यात्मनां पुरतः पठन्, मोक्षं प्राप्नोति; शृण्वन् तद् एव फलं लभते। तदा द्विजाः ऊचुः—मर्त्येषु, हे ब्रह्मन्, एकं साधारणं परमं च पुण्यं विद्यते, यत् सर्वैर्मर्त्यैः तपस्विभिः च सुलभं पूज्यं च। चतुर्वर्णाश्रमाणां, पुण्यपापिनां, गुणदोषयुक्तानां, सर्ववर्णानां च एष पुण्यपन्थाः समानः।