यः पुरुषः सर्वदेवपूजनस्य पुण्येन समन्वितः भवति, सः रोगरहितः सन्, हृष्टचित्तः, कामदेवोपमतेजस्वी, सर्वेषां लोकानां वरदः ब्रध्नवत् दृश्यते। यः शिलामयं देवप्रतिमागृहं निर्माति, सः कोटियुगशतं सुखानि अनुभूत्वा, स्वर्गभूम्योः अधिपतित्वं प्राप्नोति। अथ अहं पुरुषाणां हितार्थं विष्णुप्रभृतिभिः सर्वदेवतापूजनं पृथक् पृथक् प्रवक्ष्यामि। यः स्वमात्मसमं घृतदीपं एकं अपि अर्पयति, सः दिव्यदिने दिव्यरात्रौ च, दशसहस्रवर्षपर्यन्तं स्वर्गे देवराजैः पूज्यते। यः भूमौ लिङ्गं घृतैः स्नापयति, सः केवलं मासमात्रेण कोटियुगसहस्रफलं लभते। तिलतैलदीपदानस्य फलं तु अर्धमस्ति, अन्यस्यापि दीपस्य तथैव; मासमात्रं जलदानात् च पुरुषः ईश्वरत्वं प्राप्नोति। धूपदानात् गन्धर्वपदं लभते; चन्दनस्य दानेन फलं द्विगुणं भवति; कस्तूरीमृगागरुदानेन फलानां समूहो भवति। माल्यपुष्पार्पणात् सः देवानां अधिपतिः भवति; शिशिरे कर्पासशय्यादानेन सर्वदुःखात् विमुक्तः स्यात्। प्रतिजन्म शीतकाले शीतवस्त्रं लभते; यः शक्त्या वस्त्रं ददाति, सः कदापि दुःखं नाप्नोति। चतुर्व्याममितं सुशोभनं वस्त्रं यः देहपादावरणाय ददाति, सः स्वर्गात् न पतति। स्वशक्त्या सुवर्णदानात् स्वर्गे पूज्यते; दशयोजनायामे मण्डपे सः दीप्तिमान् भवति। मणिभूषितसुवर्णदानात् दशगुणं फलं लभते; विशेषतः वज्रवैडूर्यगरुडमाणिक्याद्यनुत्तमरत्नैः सहितस्य दानात्। नियमेन लिङ्गे वा विख्यातब्राह्मणे वा दत्तस्य, शतयोजनायामे मण्डपे ईश्वरः भवति। भूमौ अपि जातः, सः सर्वलोकान् आनन्दयति; गन्धदानेन वाग्मी रूपवान् च भवति। ताम्बूलदानात् मधुरस्वरः अमृतोपमः लभ्यते; योग्यां दासीं दत्त्वा कल्पपर्यन्तं स्वर्गे वसति। योग्यदासीदानात् भूमौ जातः अपि धनाधिपतिः भवति; सेवकदानात् स्वर्गे बहुजनपरिचर्यो भवति। सर्वविविधवाद्यदानात् अक्षय्यं ऐश्वर्यं भूमौ जन्मजन्मनि प्राप्नोति, धर्मिष्ठः लोकपूज्यश्च भवति। नृत्यगीतविद्याज्ञानात् गन्धर्वाणां मध्ये ईश्वरः भवति, स्वर्गे स्त्रीरत्नधनादिसम्पत्तिं सेवकसहाययुक्तः उपभुङ्क्ते। गवां दानेन तावत्संख्यकं वर्षाणि स्वर्गे वसति; लिङ्गे क्षीरार्पणेन कल्पपर्यन्तं स्वर्गे वसति। दधिस्नानेन पुण्यं द्विगुणं, घृतस्नानेन शतगुणं भवति; षड्रसयुक्तान्नदानात् भूम्याधिपत्यं लभते। पायसदानात् मुनिपुङ्गवः भवति; हृष्टः हविर्दानेन वेदशास्त्रार्थवित् भवति। अमांसान्नदानात् ब्रह्मचारी व्रती च भवति; मधुदानेन सौभाग्यं, गुडलवणादिदानेन च। शर्करादिदानेन सर्वलोकेषु रूपश्लाघा भवति। नियमानुसारं देवलिङ्गपूजनं कृत्वा—क्रमेण स्वर्गादिलोकाधिपतित्वं प्राप्नोति; तस्य लोकहिताय देवाः तस्य पुरतः स्थिताः भवन्ति। शिवलिङ्गस्य एकवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, प्राज्ञः श्रेष्ठपुरुषः शतं दिव्यवर्षाणि स्वर्गं गच्छति। पुनः पुनः प्रणम्य, लोकपूजितः स्वर्गं प्राप्नोति; अतः सदा तानि कर्तव्यानि। यः पुरुषः लिङ्गस्य द्रव्यं चौर्येण गृहीत्वा, सः रौरवेनरकं प्राप्य, तस्मिन्नेव चौर्यकारणात् कीटकः भवति। यः लिङ्गस्य वा हर्यः वा द्रव्यं पूजनं वा स्वार्थाय गृह्णाति, सः कोटिकुलपर्यन्तं नरकात् न निवर्तते। यो जलपुष्पदीपादिद्रव्यं स्वीकृत्य लोभेन न ददाति, सः अनन्तनरकं गच्छति। लिङ्गदासीं हृत्वा नरकात् न निवर्तते; कामवशात् मातरं गच्छेत्, न तु शिवदासीं। शिवदासीं गत्वा, शिवस्य द्रव्यं वा गृहित्वा, शिवस्यान्नपानं वा भुक्त्वा, सः दुःखमाप्नोति। अतः, देवालयपुजारी यः नरकात् न निवर्तते, तस्य वेश्यासंसर्गात् अपि पापं श्रेष्ठम्। वेश्यासंस्पर्शात् स्नानेन शुद्धिः, किन्तु सा बहुपुरुषसंसर्गात् अपवित्रा दुःखं गच्छति। याः वेश्या तपोनिष्ठा, सदा देवपूजारता, शुचिः पतिसंयता, सा अक्षय्यं स्वर्गं प्राप्नोति। यः वेश्यां मातरं इव पश्यति, सः सदा तां समीपां मन्यते, सः देवानामसुराणां मध्ये सर्वान् भोगान् उपभुङ्क्ते। यथा हरिः देवानामसुराणां मनुष्याणां च पूज्यः, एवं एषा सर्वभूतपावनी सर्वत्र पूज्या। यः सदा देवदासभावेन देवकार्येषु प्रवृत्तः, सः लोकनाथपदं प्राप्य, देवलोके पूज्यते। एतानि लिङ्गानि निर्माय, मण्डपं च कृत्वा, शृणु, यथा शक्त्या सः कियत्कालं स्वर्गं प्राप्नोति। तृणैः संवत्सरमेकं, इषीकाभिः शतवर्षाणि, अन्यकाष्ठैः दशसहस्राणि, खदिरकाष्ठैः लक्षवर्षाणि। शिलाकोटिसंख्यया दृढं सम्यग्विन्यस्य मण्डपं निर्मातव्यम्, अतः प्राज्ञः सर्वशक्त्या तस्य निर्माणे प्रवर्तेत।