यः पुरुषः विष्णुलिङ्गस्य सुन्दरं सुविचित्रं त्रिस्तलं पञ्चस्तलं वा देवालयं निर्माति, स यथाशक्ति मृत्तिका वा शिलया कृतं, धनसम्पदा पूर्णं, परमसुखदं, दिव्याधारसम्पन्नं देवगृहं ददाति, तस्य तत्र प्रतिष्ठाविधिना, सेवकादिभिः सेवितं, स्वदेवतायाः लिङ्गाय विशेषतः विष्णवे समर्पितं भवति। एवं कृतवान् पुरुषः विष्णुसंयोगं प्राप्नोति; तथा हर्यादिदेवस्य प्रतिमां निर्माय, स धर्मिष्ठः अत्युत्तमं फलं लभते। यः देवस्य सुन्दरं देवालयं निर्माति, तस्य फलं भूमौ सहस्रयज्ञदानव्रतानां फलं न लभ्यते। स तु सहस्रकोटियुगानां तथा शतकोटियुगानां कालपर्यन्तं रत्नैः भूषिते, सर्वसम्पद्भिः पूर्णे देवालये, इच्छानुसारं वाहनं आसाद्य, सर्वलोकान् मोहितवान् भवति; स्वर्गात् पतितः सः चक्रवर्ती धर्माधिपः भवति। शिवलिङ्गस्य देवालयं यथाशक्ति निर्माय, शिवगृहस्य विष्णुलिङ्गस्य च फलं समानं ज्ञेयम्। स परमसुखानुभवः, रामानन्दपूर्णः, स्वर्गे सर्वत्र सुखदायकः भवति। पृथिव्यां राजा वा धनाढ्यः सदा अक्षयसुखान् भुङ्क्ते, यः हरस्य प्रतिमां देवालये निर्माय ददाति। सुन्दरं लिङ्गं निर्माय, सः स्वर्गे लक्षयुगपर्यन्तं वसति; स्वर्गात् पतितः सः धनाढ्यः, पूजितः राजा भवति। यः देवीलिङ्गानां किञ्चिदपि देवालयं निर्माति, स इह दिव्यत्वं प्राप्नोति, देवीसम्पदः सर्वसुखस्य कारणं भवति। रत्नैः भूषिते, स्फटिकतले देवालये, सः अक्षरसंयोगं, दुःखरहितं सुखं च प्राप्नोति। सहस्ररामैः सह भोगान् भुङ्क्ते, देवीसन्निधौ निर्भयः, नृत्यगीताभिरतः, इन्द्रियमनःसुखदः भवति। नारीभिः सदा परिवृतः, रत्नैः, मृदङ्गैः, तालैः च नादिते, शुद्धे रम्ये रत्नदीप्ते गृहे वसति। एवं देवीप्रतिमायाः उत्तमं देवालयं निर्माय, सः शतकोटियुगपर्यन्तं स्वर्गलोकं प्राप्नोति। स्वर्गात् पतितः, सः देवीभक्तः राजा भवति; सहस्रजन्मानि भूमौ स्मृतः भवति। यः भक्त्या गणपतिः वा देवी वा देवगणानां देवालयं निर्माति, सः स्वर्गे पूजितः भवति। तथा सः देवपुर्यां ऐश्वर्यं भुङ्क्ते, सर्वकार्याणि अनवच्छिन्नानि सदा सिध्यन्ति, गणाध्यक्षवत्। यद्यपि देवदानवमानुषेषु तस्य आज्ञा अज्ञानवशात् उल्लङ्घिता भवति, तथापि सूर्यप्रासादे सः उत्तमः पुरुषः फलं प्राप्नोति। व्याधिरहितः, हर्षपूर्णमनाः, कामदेववत् दीप्तिमान्, ब्रध्नवत् सर्वलोके वरदः भवति। यः देवप्रतिमायाः शिलागृहं निर्माति, सः शतकोटियुगपर्यन्तं भोगान् भुङ्क्ते, ततः स्वर्गभूम्योः अधिपः भवति। अहं पुरुषार्थाय विष्णुप्रभृत्यादीनां सर्वदेवतानां पूजनं पृथक् वर्णयिष्यामि। यः एकं तुल्यं घृतदीपं दिनरात्रं समर्पयति, सः स्वर्गे दससहस्रदिव्यवर्षाणि श्रेष्ठैः देवैः पूज्यते। यः लिङ्गं घृतैः स्नापयति, सः मासमात्रेण सहस्रकोटियुगफलं लभते। तिलतैलदीपस्य वा अन्यस्य दानं, तस्य फलार्धं; मासमात्रं जलदानात् नरः अधिपत्यं प्राप्नोति। धूपदानात् गन्धर्वत्वं लभते; चन्दनदानात् द्विगुणं फलं; कस्तूरी वा अगुरु दानात् बहुगुणं फलम्। माल्यपुष्पदानात् देवाधिपत्यं लभते; शीतकाले कर्पासच्छदनं दत्त्वा सर्वदुःखात् विमुक्तः भवति। प्रत्येकजन्मनि उष्णकाले शीतवस्त्रं लभते; यः यथाशक्ति वस्त्रं ददाति, सः दुःखं न प्राप्नोति। सुन्दरं चतुर्दण्डवस्त्रं शरीरपादावरणं दत्त्वा, सः स्वर्गात् न पतति। यथाशक्ति सुवर्णदानात् स्वर्गे पूज्यते; दशयोजनविस्तीर्णे मण्डपे सः दीप्तिमान् भवति। रत्नैः भूषितं सुवर्णं दत्त्वा दशगुणं फलं लभते; विशेषतः हीरक, वैदूर्य, गरुडशिला, मणि, अन्यानि च अमूल्यरत्नानि दत्त्वा। नियमेन लिङ्गे वा प्रसिद्धब्राह्मणे सुवर्णं दत्त्वा, सः शतयोजनविस्तीर्णस्य मण्डपस्य अधिपः भवति। पृथिव्यां जन्मग्रहणं अपि कृत्वा, सर्वलोकान् आनन्दयति; गन्धपदार्थदानात् वाग्मी, सुन्दरः भवति। ताम्बूलदानात् मधुरवाणी अमृतसमा लभते; योग्यां दासीं दत्त्वा कल्पमात्रं स्वर्गे वसति। योग्यां दासीं दत्त्वा, पृथिव्यां जन्मग्रहणं कृत्वा, सः धनाधिपः भवति; सेवकदानात् स्वर्गे बहुसेवकः भवति। सर्वविधवाद्यदानात्, प्रत्येकजन्मनि अक्षयसंपदा लभते, धर्मिष्ठः, लोकसम्मानितः भवति। नृत्यगीतकलाज्ञानात् गन्धर्वाधिपः भवति, स्वर्गे धनं, स्त्रियः, इच्छितसुखं, सेवकान् भुङ्क्ते। गौरदानात् स्वर्गे तावत् वर्षाणि वसति; लिङ्गे क्षीरार्पणात् कल्पपर्यन्तं स्वर्गे वसति। दधिस्नानात् द्विगुणं पुण्यं; घृतस्नानात् शतगुणं पुण्यं; षड्रसयुक्तं अन्नं दत्त्वा भूम्याः अधिपत्यं लभते। एवं, देवालयनिर्माणादि, दीपदानादि, वस्त्रादिदानैः, भक्त्या देवपूजनं कृत्वा, पुरुषः स्वर्गलोकं, ऐश्वर्यं, सुखं, पुण्यं च प्राप्नोति; सर्वत्र पूज्यः, सर्वलोकानन्ददायकः, दिव्यसुखानुभवः भवति।