तस्मिन्नेव काले, तस्य परिचारकेन विमुक्तः स तु दुष्टस्य चातिलोभिनः वणिजः पुत्ररूपेण पुनर्जातः। जन्मारम्भादेव स पूर्वकृतदुष्कृतानां फलात् विविधानि दुःखानि अभ्यवहत्; एकविंशति वर्षाणि महतीं यातनाम् अकरोत्। तस्य राज्ये राजा स्वकर्मफलविपाकेन मृतः, तदा मन्त्रिणः सह विदग्धैः सचिवैः तं निरीक्ष्य, देशे विचर्य बहु विचार्य, सर्वेषां सन्निधौ तं दृढम् अभिषिच्य नियुक्तवन्तः। ततः तत्रामर्षरहितैः जनैः तस्य राजाभिषेकः कृतः; स च राज्ये धर्मराजे च आश्रित्य, पाषाणमृत्तिकामयं उच्चं तटं निर्माय, जलदुर्गे मार्गं च, तत्र तरणाय नौकां च निर्मितवान्। कूपान् सरांसि तडागानि विश्रामगृहाणि महावृक्षान् च रोपितवान्; विविधानि यज्ञदानानि पुण्यकर्माणि च अकरोत्। पूर्वकृतानि कर्माणि स्मरन्, पापक्षयाय बहुविधानि धर्मकर्माणि व्रतानि च अकरोत्। देवद्विजवृद्धानां तृप्तिं दत्त्वा, स पापात् विशुद्धः धर्मराजस्य गृहं गतः। तत्र धर्मराजं शयानं दृष्ट्वा, कोपात् रक्ताक्षं, स अञ्जलिं कृत्वा प्रार्थयामास—“हे धर्म, मोचय माम्।” तदा चित्रगुप्तः धर्मराजस्य सन्निधौ उक्तवान्—“कर्मणा मनसा च विशुद्धः, विष्णोर्लोकं गच्छतु।” धर्मराजः तद्वाक्यं श्रुत्वा, कारणं ज्ञात्वा, हृष्टमानसः स्मितं कृत्वा पुनः उक्तवान्—“गच्छ, गच्छ अक्षरस्य धाम।” तदा दिव्यरथं समारुह्य, शोभायमानं रत्नभूषितं, स स्वर्गं गतः, यत्र पुनरागमनं दुर्लभम्। तस्मात्, यः कश्चित् कर्षमात्रं भूमिदानं कृतवान्, स राज्यपरम्परां च महत्स्वर्गं च प्राप्नोति। गोभूमिदानेन च स्वर्गात् न पतति; गोभूमिदातुः गतिः तस्यैव। यः बुद्धिमान् गोभूमेः एकव्याममपि ददाति, स इच्छितं स्वर्गं प्राप्नोति—किम् अधिकं वक्तव्यम्? यः यथाशक्ति गोभूमिं कारणेन ददाति, तस्य पुण्यं शतगुणं, प्रतिदिनं ब्राह्मणभोजनात् अधिकम्। अतः गोभूमिदानेन स्वर्गात् न पतति; यः तु धर्मवृक्षं छिन्दति, स गोभूमिं नाशयति। तस्य एकविंशति कुलानि रौरवाधिषु नरकेषु यात्यन्ति; ग्रामरक्षिता तं गोभूमिनाशकं दण्डयेत्। विशेषतः धर्मवृक्षच्छेदकं गोभूमिनाशकं च, तस्य दण्डनं सुखाय, अतः तं दण्डयितव्यं। यः विष्णुलिङ्गस्य त्रितलपञ्चतलस्य सुन्दरस्य सुविस्तीर्णस्य देवालयं निर्माति—मृत्तिकया वा पाषाणेन वा, धनसमृद्धं रम्यं दिव्याधारं च ददाति— स्थापनविधिसम्पन्नं, सेवकादिसंयुतं, इच्छादेवतायाः लिङ्गाय, विशेषतः विष्णवे—एवं कृत्वा उत्तमपुरुषः विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति; हरिरूपं वा अन्यं वा मूर्तिं निर्माय। देवालयनिर्माणेन यत्फलं, तद् सहस्रयज्ञदानव्रतानि भूमौ न लभन्ते। सहस्रकोटियुगानि, शतकोटियुगानि च, रत्नमण्डिते, सर्वधनसमृद्धे देवालये, स इच्छारथे सर्वलोकमोहने वसति; स्वर्गात् पतितः, चक्रवर्ती धर्मस्वामी भवति। यः शिवलिङ्गस्य देवालयं यथाशक्ति निर्माति, तस्यापि फलं विष्णुलिङ्गदेवालयवत्। स परमसुखानि भुङ्क्ते, रामानन्देन पूर्णमानसः, स्वर्गे सर्वत्र सुखदः। भूमौ च अक्षयसुखानि भुङ्क्ते, राजा वा धनाढ्यो वा, यः हरिमूर्तिं देवालये निर्मितवान्। अथवा, सुन्दरं लिङ्गं निर्माय, स स्वर्गे लक्षयुगानि वसति; स्वर्गात् पतितः, धनाढ्यः पूजितः राजा भवति। यः देवीलिङ्गस्य देवालयं निर्माति, स इह देवत्वं प्राप्नोति, सर्वसुखसम्पदां देवीदत्तां। रत्नमण्डिते, स्फटिकतले देवालये, स अक्षरसायुज्यं दुःखरहितं सुखं च प्राप्नोति। सहस्ररामैः सह, निर्भयः, देवीसंगते, नृत्यगीतसमर्पितः, सर्वेन्द्रियमनोरमं सुखं भुङ्क्ते। सदैव स्त्रीभिः परिवृतः, रत्नैः, मृदङ्गतालेषु घोषितः, शुद्धे रम्ये रत्नदीप्ते गृहे। एवं देवीमूर्तेः उत्तमदेवालयनिर्माणेन, शतकोटियुगानि स्वर्गलोकं प्राप्नोति। स्वर्गात् पतितः, देवीभक्तः राजा भवति; सहस्रजन्मानि भूमौ स्मृतः भवति। यः भक्त्या गणपतिदेवालयं वा देवीदेवालयं वा देवगणानां देवालयं वा निर्माति, स स्वर्गे पूज्यः भवति। एवं सा स्वर्गे सर्वेश्वरी भवति, सर्वसुखानि भुङ्क्ते, सर्वकार्याणि निरवरोधानि, गणाध्यक्षवत्। यदि देवेषु, दैतेषु, मानवेषु वा, तस्याज्ञा प्रमादात् उल्लङ्घ्यते, तथापि सूर्यनगर्यां उत्तमपुरुषः फलं प्राप्नोति। एवं पुण्यकर्मणां महत्त्वं, भूमिदानस्य, गोभूमिदानस्य, देवालयनिर्माणस्य च, पुण्यफलप्राप्तिः धर्मशास्त्रे स्पष्टा।