यः शालग्रामशिलां पश्यति, नमति, स्नानं करोति वा पूजां करोति, स यज्ञानां कोटिगुणं पुण्यं लभते, गोदानस्य च कोटिगुणं फलम्। हे पुत्र, यः तां उपेक्षते, तस्य गर्भवासः अत्यन्तं भयङ्करः; किन्तु यः विष्णोः शालग्रामशिलायाः जलं सदा पिबति, स अपि। यः सदा कामेषु आसक्तः, भक्तिहीनः अपि, हे पुत्र, शालग्रामशिलायाः पूजनं कृत्वा अक्षरं प्राप्नोति। शालग्रामशिलायाः मूर्तिं विनष्टं कृत्वा कोटिगुणं विनाशः भवति; किन्तु स्मरणं, जपं, ध्यानं, पूजनं, नमस्करणं वा तस्य शुभं फलम्। शालग्रामशिलां दृष्ट्वा बहवः पापाः नश्यन्ति, यथा वनमध्ये सिंहं दृष्ट्वा मृगसमूहः भयात् पलायते। यः शालग्रामशिलायाः पूजायां नमति, भक्त्या वा अभक्त्या वा, स मोक्षं प्राप्नोति। यः शालग्रामशिलां सदा पूजयति, तस्य यमस्य, मृत्योर् जन्मनः च भयः नास्ति। गन्धैः, पाद्येन, नैवेद्यैः, दीपैः, धूपैः, लेपनैः, गीतैः, वाद्यैः, स्तुतिभिः—एवं शालग्रामशिलायाः पूजनं क्रियते। यः भक्तियुक्तः शालग्रामशिलायाः पूजनं कलियुगे करोति, स विष्णोः धाम्नि सहस्रकोटियुगपर्यन्तं वसति। केवलं भावेन अपि शालग्रामशिलायाः नमस्करणं यः पुरुषः करोति, तस्य पृथिव्यां मानुषजन्म स्थायि कथं भवेत्, मम भक्ताः सन्ति। ये मम भक्ताः सन्ति, परन्तु पापिष्ठतमाः सन्ति, ये मम वासुदेवाय न नमन्ति, ते मम भक्ताः न ज्ञेयाः, ते पापेन मोहिताः। मम भक्तः अपि यदि एकादशीदिने भुक्तं करोति, स मम घातकः भवति, निश्चयेन घोरं तमो नरकं गच्छति। शाललिङ्गस्य स्पर्शः कर्तव्यः, अन्यः शुद्धिक्रमः न prescribed; विष्णुप्रियं तिथिं मम अपि प्रियं। यः तस्मिन दिने उपवासं न करोति, स चाण्डालात् अधिकः पापी; किन्तु शालग्रामशिलायां, हे पुत्र, अहं सदा तिष्ठामि। यः मद्भक्त्या प्रसन्नेन देवेन मम स्थानं दत्तं, तत् मम स्वधाम; यः सहस्रकोटिपद्मैः पूजया मम फलं प्राप्नोति, तद् शालग्रामशिलायाः पूजने कोटिगुणं भवति। ये मनुष्याः शालग्रामशिलायाः पूजनं न कृत्वा, मां न पूजयन्ति, न नमन्ति; किन्तु यः शालग्रामशिलायाः पुरतः मम पूजनं करोति, स विंशत्येकयुगपर्यन्तं मां पूजयति, हे सेनापते। भक्तिहीनैः शतशः लिङ्गपूजनस्य किं प्रयोजनं? यदि शालग्रामशिलायाः मूर्तिं न पूज्यते, तदा मम पत्रं, पुष्पं, फलम्, वा जलम् अयोग्यं भवति। शालग्रामशिलायाः पुरतः सर्वं शुद्धं भवति; यदि द्विजः अन्यदेवताभ्यः प्रदत्तं भोजनं भुङ्क्ते, तदा चान्द्रायणं प्रायश्चित्तं कुर्यात्। यः केशवाय प्रदत्तं भोजनं भुङ्क्ते, स अनन्तयज्ञफलं प्राप्नोति; भगवतः पादोदकं पिबन्, महापापानि अपि नश्यन्ति। शङ्खोदकस्य शुद्धिः निःसंशयं भवति; किन्तु यः शिवभक्तः विष्णुं न पूजयति, यः द्वेषं धारयति, स चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं युगानां नरकं गच्छति। यदि गृहस्थः वरिष्ठं यतिं क्षणमपि विश्रामाय स्थापयति, तदा अष्टपितृपर्यन्तं ते अमृतभोजिनः भवन्ति; परन्तु अधमः जनः संसारसागरे निमज्जति। यः कृष्णस्य पूजनं सहस्रकोटिवर्षाणि उपेक्षते, स्नेहेन शालग्रामशिलात् निर्मितं लिङ्गं पूजयति अपि, स सांख्ययोगेन मोक्षं न प्राप्नोति; यः सहस्रलिङ्गान् पश्यति, पूजयति, स्तौति, तस्य फलं एकस्य शालग्रामशिलायाः पूजने लभ्यते। यः द्वादशशालग्रामशिलाः वैष्णवः प्रतिदिनं पूजयति, तस्य पुण्यं मया अपि न मीयते। सहस्रकोटिलिङ्गपूजनं गङ्गातटे कृत्वा, काशीमध्ये अष्टपितृपर्यन्तं वसन् अपि, तत् फलं एकस्मिन दिने लभ्यते; किं वदामि वैष्णवस्य पूजनस्य? नाहं, न ब्रह्मा, न अन्ये देवाः तस्य पुण्यस्य गणना कर्तुं शक्नुवन्ति; अतः, हे पुत्र, मम भक्ताः भक्त्या शालग्रामशिलायाः पूजनं कुर्युः मम तुष्ट्यर्थम्। अतः मम भक्त्या शालग्रामशिलायाः पूजनं कर्तव्यम्; शालग्रामशिलारूपेण केशवः स्वयम् तिष्ठति। तत्र देवाः, असुराः, यक्षाः, चतुर्दशलोकाः सर्वे सन्ति। सर्वदेवस्तुतिभिः कोटिफलं लभ्यते; कलियुगे केशवस्तुतिमात्रेण तद् पुण्यं लभ्यते। पितरः एकेन नैवेद्येन शालग्रामशिलायाः पुरतः तुष्टाः सन्ति, ते तत्र अनन्तसंख्यया वसन्ति। शालग्रामशिलायाः जलं भक्त्या पिबन्, किम् प्रयोजनं पञ्चगव्यसहस्रभक्षणेन? प्रायश्चित्ते उत्पन्ने, दानेन वा उपवासनं वा किम्? हरिपादोदकं पिबन्, चान्द्रायणादि प्रायश्चित्तं अपि अतीव भवति। यः जलमध्ये शयनं कुर्वन्तं भगवतः प्रतिमां स्थापयति, तस्य अन्यकर्मकोटिसाधनं वा अन्यदेवतापूजनं वा किम्? तत्र विष्णुप्रमुखाः सर्वदेवाः संवादं कुर्वन्ति; सर्वपुण्याय, हे पुत्र, एकः प्रमाणः अस्ति। शालग्रामशिलायाः पूजनस्य पुण्यस्य मापनं नास्ति; यः शालग्रामशिलायाः उत्पन्नां शिलां विष्णवे ब्राह्मणाय वा वैष्णवभक्ताय ददाति, स शतयज्ञसमं पुण्यं प्राप्नोति। गृहे वसन् अपि, प्रतिदिनं गङ्गास्नानपुण्यं लभते। एवं शालग्रामशिलायाः महिमा पुराणेषु प्रतिपादितः, यस्य पूजनं, दर्शनं, स्नानं, जलपानं, स्तुतिः, स्मरणं वा, सर्वं कोटिगुणं पुण्यं ददाति, मोक्षं च लभ्यते, भगवतः केशवस्य साक्षात् स्वरूपं तत्र स्थितम्।