स्वर्गलाभः कदापि न नश्यति यदि उपवेशनं ताम्बूलदानं च क्रियते। एवं कृत्वा, त्रीणि वर्षाणि यावत्, पङ्कजवाप्याः फलं लभ्यते। स्वर्गात् सः मनुष्यः कदापि न पतति, देवैः अपि पूज्यते; यः ग्रीष्मकाले जलस्थलाभावे एकमासपर्यन्तं जलस्थलीं ददाति, सः एतद्विधं फलं प्राप्नोति। सः स्वर्गे एकस्य युगस्य पर्यन्तं वसति; स्वर्गात् पतितः, पृथिव्यां चोन्नतो भवति। यत्र पङ्कजवाप्यः दत्ताः, तत्र जलस्थलीः स्थायिन्यः भवन्ति। यदि तदपि न शक्यते, धर्मपात्रं दातव्यं, पुण्याय पापनाशनाय च; एष धर्मपात्रं ब्रह्मविष्णुमहेश्वरस्वरूपं ज्ञेयम्। भवतः प्रसादेन मम मनोरथाः सिध्यन्तु; पात्रदक्षिणारूपेण सुवर्णस्य चतुर्थांशः दातव्यः। एवं त्रीणि वर्षाणि यावत्, जलस्थलिदानस्य फलं लभ्यते। यः पङ्कजवाप्याः फलं पठति वा श्रावयति, सः साक्षात् पापात् विमुक्तः, तेन प्रसादेन शुभगतिरेव लभ्यते। यः एतां पुण्यकथां जनसमाजे श्रावयति, सः सहस्रकोटियुगपर्यन्तं देवलोके वसति। एवं श्रीपद्मपुराणस्य सृष्टिखण्डे पङ्कजवाप्युत्पन्नधर्मस्तुत्याख्यायाम् अष्टपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः, व्यासः उवाच—अथ ते कीर्त्याः परममङ्गलपुण्यफलं ब्रह्मणा उक्तं सेतुबन्धनस्य फलं वक्ष्ये। दुर्गमे वने, गम्भीरपङ्के, पुरुषविघ्नयुक्ते स्थले सेतुबन्धनात्, सः शुद्धः देवरूपं प्राप्नोति। प्रतिपदं शतसंवत्सराणि स्वर्गलाभः, एवं गणनान्यायेन स्वर्गात् कदापि न वियुज्यते। कदाचित् पङ्कसंसर्गात् स्वर्गात् पृथिव्यां जायते; तदा सः भगवतः रोगशोकविवर्जितः भवति। पङ्कस्य आरम्भे सेतुं कृत्वा स्वर्गलाभः नश्यति न; सर्वे पापानि नश्यन्ति, तथा प्रतिदिनं स्वर्गलाभः सिध्यति। पुण्यपरिवर्तनस्य फलं समं स्मृतम्; धनजीवितव्ययेन बुद्धिमन्तः तद् साधयन्ति। अत्र पूर्वकथां शृणु, या वृद्धैः अनुमोदिता—कश्चित् चौरः आसीत्, भीषणः, चौर्यकर्मणि प्रवृत्तः। सः अरण्ये गवां शिरः स्थापयित्वा, चौर्यकर्म कृत्वा गृहम् अगच्छत्; गृहीणां धनं च हृत्वा तद् अकरोत्। सः स्वगृहं गतः, अन्ये जनाः मार्गेण यान्ति; तेषां सर्वेषां एकपादगमनसुखं निश्चितम्। एकपादेन, सरसि वा दुर्गे वा, गवां शिरः नौका इव; चान्द्रायणव्रतम् अपि तद् अरण्ये स्थापितं शिरः। ततः, चौरस्य मृत्यौ, चित्रगुप्तेन नीतः, केवलं कर्मफलमासीत्; अन्यत् किमपि नासीत्। न देवकृत्यं, न पितृकृत्यं, न स्नानं, न द्विजपूजनं, न दानं, न वृद्धपूजनं, न ज्ञानं, न परहितं—न किञ्चित् चित्ते कृतम्, कर्मणा कथं स्यात्? यत् कृतम्, तद् चौर्यं, परस्त्रीगमनं च। अनृतपूर्ववचनं, साधूनां निन्दां, तथा गवां लक्षचौर्यं च अकरोत्। तत्र धर्मराजः, कालाग्निसदृशः, आज्ञापयत्—"नयतैनं, वीराः, तस्य दुःखफलम्—न पुनर्जन्म।" तदा, दयालुः चित्रगुप्तः उवाच—"किमपि पुण्यं अस्ति अस्य गवां शिरसः, भगवन्? क्षम्यताम्।" धर्मराजः उक्तवान्—"द्वादशवर्षे राज्ञः पुण्योदयः स्यात्; गच्छ, पापिन्, मृत्युलोकम्।" "द्वादशवर्षाणि कंटकरहितं राज्यं भुङ्क्ष्व; यतः गवां शिरः पन्थानि स्थापितम्, तस्मात् विमुक्तः।" पुनः, इतः पुनरागत्य, सः संयोगं प्राप्य न पुनः जन्म लभते। तदा, दुःखपीडितः सः देवम् उवाच—"भगवन्, धर्मराजस्य मम पापिनः, अनाथस्य च दया, स्नेहेनैव इति जानामि।" धर्मराजः तम् अवदत्—"एवं स्यात्, गच्छ; मम प्रसादेन पूर्वकृत्यं स्मरिष्यसि, यद्यपि महादुःखितः।" तदा धर्मदूतेन विमुक्तः, सः अत्यन्तपापिनः लोभिनः वणिक्पुत्रः अभवत्। जन्मतः एव पूर्वपापफलात् नानाविधक्लेशान् अभुनक्त्; एकविंशतिवर्षाणि महातापं भुक्त्वा। तस्मिन्नेव राज्ये राजा स्वकर्मफलात् मृतः; तदा मन्त्रिणः सहामात्यैः तं दृष्ट्वा, देशं विचर्य, तं सर्वेषां पुरतः स्थापयामासुः। तेषां द्वेषरहिताः तं राज्याभिषेकम् अकरोत्; सः राज्ये प्रतिष्ठितः धर्मराज्ये च। सः उन्नतमण्डपं, शिलामयमृन्मयं च, जलदुर्गे मार्गं, तत्र च नौकां निर्मितवान्। कूपान्, सरांसि, तडागानि, विश्रान्तिगृहाणि, वृक्षान् च महान्तः स्थापयामास। विविधयज्ञदानानि पुण्यकर्माणि च अकरोत्। पूर्वकृत्यं स्मृत्वा, सः नानाविधानि पुण्यकर्माणि, व्रतानि च अकरोत्, सर्वपापनाशाय। देवद्विजवृद्धत्रिप्त्या, सः पापात् शुद्धः अभवत्, धर्मराजस्य सन्मन्दिरे गतः। तं शयानं, क्रोधारुणनेत्रं दृष्ट्वा, सः अञ्जलिं कृत्वा उवाच—"धर्मन्, मोक्षं मे दिहि।