अत्र वनात् उत्पन्नानि आमलकी-हरितकी-प्रभृतयः, कटु-तिक्त-अम्ल-स्वभावयुक्तानि, शुद्धानि, नित्यफलदानि, शुभदायकानि च भवन्ति। तत्र सुवर्णमयानि राजप्रासादाः सर्वरत्नोपशोभिताः, सर्वाभरणसमुपेतानि, वातवेगेन गच्छन्ति विमानानि च दृश्यन्ते। सुवर्णमया वृक्षाः सन्ति, ये नित्यं सर्वार्थदाः, सर्वकालेषु सुखप्रदाः, मृदु-अप्सरासदृश-युवत्यः तत्र रमन्ते। तत्र गीतनृत्यरताः वृक्षदायिनः तिष्ठन्ति, विशिष्टानि पद्मसरोवराणि, अन्यानि च खनितानि स्थानानि अपि तत्र सन्ति। नदीः शुद्धरत्नसम्पूर्णाः, क्षीर-दधि-तीरयुक्ताः, पुनः फेनिलक्षीरयुक्ताः, षड्रसोपेत-आहारसम्पन्नाः च सन्ति। यथा मर्त्यलोके भोगः लभ्यते, तथा स्वर्गे अपि, भूयः पृथिव्यां च; पुनः पुनः अभ्यासेन वनं खन्यते। यथा पुण्यकर्मणा नरः स्वर्गं प्राप्य मर्त्येषु ऐश्वर्यं लभते, तथैव यः पद्मसरोवरं कर्तुं अशक्तः, तु जलपानस्थानं निर्माति, सः अपि पद्मसरोवरस्य फलं प्राप्नोति। अत्र जलपानस्थानस्य लक्षणानि परमाणि, सर्वपापविनाशकानि, सर्वभोगप्रदायकानि, शुद्धानि, स्वर्ग-मोक्षप्रदायकानि, चिरस्थायिनि च निर्दिष्टानि। जलपानस्थानस्य ख्यातिवर्धकानि लक्षणानि अस्मि वक्ष्यामि—जलरहिते स्थले, मार्गे, मण्डपयुक्तं निर्मितं स्यात्। यदा ग्रीष्मे वृष्टौ शरदि वा बहवः पन्थानः संच्छन्ति, तदा अगुरु-सुगन्धयुक्तं जलं, ताम्बूलानि, चन्द्रकान्तमणयः च दातव्याः। आसन-ताम्बूलदानात् स्वर्गः न नश्यति; एवं त्रिवर्षेण पद्मसरोवरस्य फलं लभ्यते। स्वर्गात् न कदापि पतति, देवैः अपि पूज्यते; यः ग्रीष्मे मासमेकं जलरहिते स्थले जलपानस्थानं ददाति, सः एतत् प्राप्नोति। सः स्वर्गे युगमेकं वसति; स्वर्गात् पतित्वा पृथिव्यां श्रेष्ठत्वं लभते। यत्र पद्मसरोवरदानं कृतं, तत्र जलपानस्थानानि अपि सन्ति। यदि न शक्यते, तर्हि धर्मपात्रं दातव्यं, पुण्यार्थं पापविनाशनार्थं च; एतत् धर्मपात्रं ब्रह्म-विष्णु-शिवात्मकं ज्ञेयम्। "भवतः प्रसादेन मम अभिलषितं फलं सिध्यतु" इति, सुवर्णस्य पादांशः दक्षिणारूपेण दातव्यः। एवं त्रिवर्षेण जलपानस्थानदानस्य फलं लभ्यते; यः पद्मसरोवरात् उत्पन्नं फलं पठति वा श्रोतुं प्रयच्छति, सः साक्षात् पापात् विमुक्तः स्यात्, तेन प्रसादेन शुभगतिं प्राप्नोति; यः एतत् पुण्यकथां जनसमाजे श्रोतुं प्रयच्छति, सः सहस्रकोटियुगपर्यन्तं देवलोके वसति। इति श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे पद्मसरोवरात् धर्मप्रशंसा नाम अष्टपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। अथ नवपञ्चाशत्तमोऽध्यायः। व्यास उवाच—अथ ते ब्रह्मणा प्रोक्तं सेतु-निर्माण-जन्य-यशः-फलस्य परमं पुण्यं शुभमपि वक्ष्यामि। दुःखेन वनान्तरे, गभीरपङ्के, पुरुषविघ्नसमाकीर्णे स्थले सेतुं निर्माय, शुद्धः स्यात्, दिव्यत्वं च प्राप्नोति। प्रतिपदं शतदिव्यवर्षपर्यन्तं स्वर्गं लभते; एवं गणनान्यायेन कदापि स्वर्गात् न वियुज्यते। कदाचित् पङ्कसंयोगेन स्वर्गात् पृथिव्यां जायते; तदा स भाग्यवान् प्रभुः व्याधिशोकवर्जितः भवति। पङ्कस्य आरम्भे सेतुं कृत्वा स्वर्गात् न पतति; सर्वपापविनाशः, दिनदिनं तद् प्राप्नोति। पुण्यदानस्य परिणामः अपि समः उक्तः; धन-प्राणव्ययेन सदा प्राज्ञैः क्रियते। अद्य शृणु प्राचीनमेकं वृत्तान्तं, यः पितृभिः अनुमोदितः। कश्चित् चौरः आसीत्, अतिभयानकः, स्तेयकर्मरतः। सः अरण्ये गव्याः शिरः स्थापयित्वा, चौर्यं कृत्वा, गृहं गच्छति स्म; गृहस्थस्य धनं हृत्वा एवम् अकरोत्। सः स्वगृहं गतः, अन्ये मार्गेण यायिनः; तेषां सर्वेषां एकपदगमनसुखं निश्चितम्। एकपदे सरसि वा दुर्गे वा, गव्याः शिरः नौका इव; तथा चान्द्रायणव्रतं तद् अरण्ये स्थापनं। तदा चौरस्य मरणे, चित्रगुप्तेन नीतः, कर्मफलमेव शेषम्; अन्यत् किमपि नास्ति। न तस्य दिव्यं कर्म, न पितृकर्म, न तीर्थस्नानं, न द्विजपूजनं, न दानं, न वृद्धपूजनं, न विद्या, न परहितं— चित्ते अपि न कृतम्, कर्मणा कथं स्यात्? यत् कृतं, तत् चौर्यं, परदारगमनं च। मिथ्याभिशंसा, साधु-निन्दा, गोचौर्यं लक्षवारं च कृतम्। तत्र धर्मराजः कालाग्निसमप्रभः, "नयतैनं कर्मफलम्—दुःखं, न पुनर्जन्म" इति अवदत्। तस्मिन् काले दयालुः चित्रगुप्तः अवदत्—"किंचित् पुण्यं अस्ति किल अस्य गव्याः शिरसः, भगवन्? क्षम्यताम्।" धर्मराजः अवदत्—"राज्ञः द्वादशवर्षे पुण्योदयः पृथिव्यां भवति; अतः गच्छ, पापिन्, मर्त्यलोकम्।" "द्वादशवर्षाणि निर्हेतुकं राज्यं भोक्ष्यसि; गव्याः शिरः पन्थानि स्थाप्य मुक्तः सः।" ततः पुनः आगत्य, सः योगं लभेत, न पुनर्जायते; ततः सः दुःखितः, अञ्जलिं कृत्वा, देवम् इदं प्राह। "भगवन्, धर्मराजस्य मम पापिनः, अनाथस्य च, दया—स्नेहेनैव जानामि।" धर्मराजः तम् अवदत्—"एवं स्यात्—इतः गच्छ; मम प्रसादेन पूर्वकर्मस्मृतिः तव भविष्यति, दुःखितोऽपि।" एवं पद्मपुराणस्य सृष्टिखण्डे धर्म्याणां पुण्यकथानां, सेतु-निर्माण-दानस्य च महात्म्यं, पुण्यफलानि च, महर्षिव्यासेन यथोक्तं, श्रद्धया श्रोतव्यम्।