गौः, देवाः, द्विजातयश्च तस्य छायायां तथा तापनस्य सुखं प्राप्नुवन्ति। यः तं वृक्षं रोपयति, तस्य च पितृगणानां च स्वर्गः अक्षयः भवति। यः स्वस्थः सन् वृक्षं रोपयति, तस्य पुण्यं किञ्चित् विघ्नैः न बाध्यते, तस्य फलम् अव्ययम् एव। अतः सर्वयत्नेन उत्तमं वृक्षं रोपयेत्। एकं वृक्षं रोपयित्वा जनः स्वर्गात् न पतति; अतः, हे द्विजश्रेष्ठ, महान् वृक्षान् रोपयेत्। यः जलसमीपे, रम्यस्थले, रसव्यपारस्थले, वा तडागमार्गे वृक्षान् रोपयति, सः सत्पुरुषः इति कथ्यते। अश्वत्थादीन् वृक्षान् रोपयित्वा जनः रम्यं स्वर्गं प्राप्नोति; तस्य पूजनस्य पुण्यं अहं इदानीं वदामि, हे द्विज। स्नात्वा यः अश्वत्थं स्पृशति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति; अपि च, स्नानं अकरोत् इति नास्ति, अश्वत्थस्पर्शेन स्नानफलम् लभ्यते। अश्वत्थं दृष्ट्वा पापं नश्यति, स्पृशित्वा संपदं प्राप्नोति, प्रदक्षिणं कृत्वा दीर्घायुः लभ्यते—हे अश्वत्थ, नमोऽस्तु ते। स्पन्दनपत्रे, यत्र विष्णुः सदा वसति, जागरूकाणां योग्ये वृक्षे, अहं सदा नमः करोति—हे अश्वत्थ, नमोऽस्तु ते। अश्वत्थे हविः, दुग्धं, अन्नं, पुष्पं, धूपं, दीपं च समर्प्य, स्वर्गात् न पतति। अश्वत्थस्य पूजायाः फलम् अक्षयम्—सुतैः सह संपद्, धनं, कीर्तिः, जयः, सम्मानः, कल्याणं च वर्धते। यद् अश्वत्थपादे जप्यते, दीयते, स्तूयते, उपकरणैः मन्त्रैः च क्रियते, तत् सर्वं दशकोटिगुणं पुण्यं ददाति। तस्य मूलस्थाने विष्णुः, मध्ये शङ्करः, शीर्षे ब्रह्मा स्थितः—कः लोके तं न पूजयेत्? सोमवारे मौनिनः स्नानं तत्र कृत्वा, अश्वत्थपूजनं च, सहस्रगोदानं फलं लभ्यते। सप्तप्रदक्षिणैः दशसहस्रगोदानं फलं, अधिकैः शतकोटिगुणं—अतः सदा कर्तव्यम्। यत्र अश्वत्थे मूलं, फलम्, जलं, अन्यद् वा दत्तं, तत् सर्वं अनन्तफलम् जन्मजन्मनि ददाति। भूमौ अश्वत्थसमः वृक्षः नास्ति, सः हरिः वृक्षरूपेण; यथा द्विजातयः, गौः, देवाः पूज्याः, तथा अश्वत्थरूपे देवः पूज्यतमः। सदा रोपणे, रक्षणे, स्पर्शे, पूजायां च सः पूज्यः। सः धनं, पुत्रं, स्वर्गं, मोक्षं च क्रमशः ददाति; किन्तु यः अश्वत्थस्य किञ्चित् भागं छिनत्ति—सः नरकस्य एकं युगं अनुभूय, चाण्डालादि पतितजन्म लभते; तस्य कारणं उन्मूल्य, पुनर्जन्म न प्राप्नोति। ते नरकस्थाने रौरवाख्ये महाघोरं नरकं अनुभवन्ति; एकस्य अश्वत्थस्य रोपणात् यः फलम्, तत् इदानीं कथ्यते। तथा चम्पकं, अर्कं वा वृक्षं, त्रीन् तेषां रोपणं; अष्ट बिल्ववृक्षान्, सप्त न्यग्रोधान् च; दश निम्बवृक्षान्—एतेषां रोपणस्य फलम् समानम्। प्रत्येकस्य वृक्षस्य रोपणफलम् उक्तम्, हे द्विज। एवं ज्ञात्वा, धर्मात्मा यः कृत्रिमवनं निर्माति, सः सहस्रकोटियुगान्, शतकोटियुगान् च प्राप्नोति। सहस्र आम्रवृक्षान् रोपयित्वा स्वर्गं गच्छति; अधिकं वा न्यूनं, फलम् द्विगुणं त्रिगुणं वा। भुक्त्वा, पुनः कर्तुं शक्नोति—राजा वा महाप्रभुर्वा; तदनन्तरं स्वर्गसुखं, पश्चात् शुभं, समृद्धं राज्यं भजति। सः स्वस्थः, वीर्ययुक्तः, वनात् एव उत्पन्नः; तस्य फलं सहस्रजनैः भुज्यते। पक्षिणः, कीटाः, पतङ्गाः, पतङ्गमाषाः, अन्ये च ये तत्र आश्रयन्ति; छायायां स्थिताः सर्वभूताः पृथक् गणनीयाः। ते शतशः तस्य परिचारकाः भवन्ति, देवैः सम्मानिताः; सर्वे वृक्षाः दिव्यरूपाः। तेषां पूजनं पितृवत् कर्तव्यं, सेवया जलार्पणेन च; मृत्युलोके तानि वृक्षाणि प्रतिजन्म पुत्राः भवन्ति। ते सुन्दराः, विनीताः, सदा धर्मरताः; आम्रवृक्षसंबद्धाः जीवाः गणाधिपत्यं प्राप्नुवन्ति। आमलकः, हरितकी, अन्ये च, तिक्ताम्लकटुकसम्भवः; सर्वे वनजाः शुद्धाः, सदा फलदाः, शुभदाः। तत्र सुवर्णमन्दिराणि, सर्वरत्नमण्डितानि; विमानानि सर्वाभरणयुक्तानि, वातवेगसमानि। सुवर्णवृक्षाः तत्र, सर्वं सदा ददन्ति; सर्वऋतुषु सुखदाः, मृदुप्रिया अप्सरासमाः। तत्र वृक्षदाता गीतनृत्यनिरता तिष्ठन्ति; विशिष्टपद्मसरोवराणि, अन्यानि खुदितस्थानानि च। नदीः शुद्धरत्नपूर्णाः, क्षीरदधिसमीपकूलाः; पुनः क्षीरफेनयुक्ताः, षड्रसपूर्णान्नानि च। यथा इह लोके सुखम्, तथा स्वर्गे, पुनः पृथिव्यां; पुनः पुनः वनं निर्माय सुखं अनुभवति। यथा पुण्यकर्मणा पुरुषः स्वर्गं, मृत्युलोके अधिपत्यं च प्राप्नोति, तथा यः पद्मसरोवरं निर्मातुं न शक्नोति, तस्य पानस्थलनिर्माणेन पद्मसरोवरस्य फलम् लभ्यते। अत्र पानस्थलस्य लक्षणानि परमाणि, सर्वपापक्षयकारि, सर्वसुखदायि, शुद्धम्, स्वर्गमोक्षदं, चिरस्थायी च। इदानीं पानस्थलस्य लक्षणं कीर्तिवर्धनं वदामि—जलहीनस्थले, मार्गे, मण्डपयुक्तं स्थापनीयम्। यत्र बहवः यात्रिकाः समागच्छन्ति, ग्रीष्मे, वर्षासु, शरदि वा, तत्र सुगन्धितम् अग्रुचूर्णादि-गन्धयुक्तं जलम्, ताम्बूलं, चन्द्रकान्तं च दातव्यम्। एवं वृक्षारोपणस्य, वननिर्माणस्य, अश्वत्थपूजनस्य, पानस्थलस्य च महत्त्वं, पुण्यं, फलम्, तथा दिव्यलोकसुखं सुस्पष्टं संप्रदाय पुराणे दर्शितम्।