एवं श्रवणमात्रेण पुरुषः दशकोटिगवां दानफलमवाप्नोति, न च कदाचिद् दरिद्रतां प्राप्नोति, न दुःखमुपैति, न च व्याधिसञ्चयं गच्छति। न च स कदापि द्वयोः अवमानजन्यं महद् दुःखं प्राप्नोति। इति श्रीपद्मपुराणस्य आद्यभागे सरःस्तुतिनामकः सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। ततः व्यासः उवाच—अद्याहं सर्ववृक्षाणां फलं वक्ष्यामि, तच्च किंरूपमिति पृथक् पृथक् शृणुत भवन्तः। यः कश्चित् पुण्यवृक्षान् नदीतीरे रोपयति, तस्य पुण्यं न ज्ञातुं शक्यते, न वर्णयितुं शक्यते। अन्यत्र वृक्षारोपणात् यत् फलं लभ्यते, तदेव जले समीपे लक्षगुणं भवति। पद्मसरोवरतीरे वृक्षारोपणेन अनन्तं फलमवाप्यते; अतः वृक्षारोपणस्य पुण्यं शतगुणं स्मृतम्। जलाशयस्य समीपे अश्वत्थवृक्षस्य रोपणेन मनुष्येण यत् फलं लभ्यते, तत् शतयज्ञैः अपि न प्राप्यते। यः पत्राणि उत्सवे उत्सवे जले पतन्ति, तानि पितृभ्यः अत्र अक्षयतर्पणानि भवन्ति। तत्र विहङ्गाः स्वेच्छया फलानि भुञ्जते; तस्य पुण्यं ब्रह्मणे भोजनदानस्य तुल्यं च अक्षयं भवति। अश्वत्थस्य फलं तस्य रोपणस्य च शतयज्ञैः अपि, शतपुत्रैः अपि न लभ्यते। तस्य छायायाम् उष्णे च गावः, देवाः, द्विजातयः च सुखमवाप्नुवन्ति; तद्रोपकस्य, पितृगणानां च स्वर्गः अक्षयः भवति। स्वास्थ्येन यः वृक्षं रोपयति, तस्य पुण्यं कश्चिद्विघ्नः न बाधते; तस्य फलं नश्यति न कदापि। अतः सर्वशक्त्या उत्तमवृक्षः रोपयितव्यः। एकं वृक्षं रोपयित्वा अपि नरः स्वर्गात् न पतति; अतः द्विजश्रेष्ठ, महावृक्षान् रोपयेत्। यः जलासन्ने, रम्यस्थले, रसायनव्यवसायस्थले, वापीकटे वृक्षान् रोपयति, सः खलु सत्त्ववन्तः स्मृतः। अश्वत्थादीन् वृक्षान् रोपयित्वा सुखदं स्वर्गं प्राप्नोति; अद्य द्विजाः, अश्वत्थपूजनस्य पुण्यं वक्ष्यामि। यः स्नात्वा अश्वत्थं स्पृशति, सः सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति; अस्नातः स्पृशन् अपि स्नानफलं लभते। तस्य दर्शनमात्रेण पापं नश्यति, स्पर्शनेन श्रीः लभ्यते, प्रदक्षिणया दीर्घायुष्यम्। हे अश्वत्थ! नमोऽस्तु ते। नमस्ते स्पन्दनपत्राय, यस्मिन् विष्णुः सदा स्थितः, जागरूकाणां योग्योऽसि, तुभ्यं नित्यं नमामि। यः अश्वत्थे हव्यं, दुग्धं, खाद्यं, पुष्पं, धूपं, दीपं च समर्पयति, सः स्वर्गात् न पतति। अश्वत्थपूजनात् अक्षयपुत्रसमृद्धिः, धनवृद्धिः, कीर्तिवृद्धिः, विजयः, मानः, कल्याणं च भवति। यत् किञ्चित् जप्यते, दीयते, स्तूयते, यद् यन्त्रैः मन्त्रैः क्रियते, तत् सर्वं स्पन्दनपत्रस्य मूलतस्तु दशकोटिगुणं फलं ददाति। तस्य मूले विष्णुः, मध्ये शङ्करः, शिखरे ब्रह्मा विराजते; कः नु लोके तादृशं पूजयेत्? सोमवारे मौनिनः स्नानं तत्र कृत्वा अश्वत्थपूजनं चेत्, सहस्रगवां दानफलं लभ्यते। सप्तपरीक्रमणमात्रेण दशसहस्रगवां फलं लभ्यते; अधिकेन कोट्यर्बुदं च—अतः सदा कर्तव्यम्। यत् किञ्चिदत्र दीयते—मूलं, फलम्, जलं, अन्यद्वा—तत् सर्वं जन्मनि जन्मनि अक्षयफलदं भवति। नास्ति पृथिव्यां वृक्षः अश्वत्थसमः, यः हरिरिव वृक्षरूपेण स्थितः; यथा द्विजातयः, गावः, देवाः पूज्याः, तथा अश्वत्थः देववृक्षः सदा पूजनीयः, रोपणे, रक्षणे, स्पर्शने, पूजायाम्। सः क्रमशः धनं, पुत्रान्, स्वर्गं, मोक्षं च ददाति; यदि तु कश्चित् अश्वत्थदेहस्य किंचिदपि छिनत्ति, सः एकं कल्पं नरकं अनुभूय चाण्डालादिसु जातिं प्राप्नोति; तस्य कारणं मूलं छित्वा, पुनरागमनं नास्ति। तत्र रौरवनाम्नि घोरे नरके पुरुषाः तिष्ठन्ति; अश्वत्थवृक्षस्य रोपणेन यत् फलं, तत् एव। तथैव चम्पकवृक्षं, अर्कवृक्षं, त्रयः तेषां रोपणं, अष्टौ बिल्ववृक्षान्, सप्त न्यात्क्रोधवृक्षान्, दश निम्बवृक्षान् च रोपयित्वा समं फलं लभ्यते; प्रतिवृक्षस्य फलम् उक्तम्, द्विजाः। एवं ज्ञात्वा, धर्मात्मा कृत्रिमवनं कृत्वा, सहस्रकोट्यर्बुदकल्पानाम् आयुः प्राप्नोति। सहस्रं आम्रवृक्षान् रोपयित्वा स्वर्गं प्राप्नोति; यदि न्यूनाधिकं स्यात्, तदा द्विगुणं त्रिगुणं वा फलं भवति। तत्र भुक्त्वा, पुनः तदाचरन्, राजा वा महाप्रभुर्वा, स्वर्गे भुक्त्वा, पश्चात् श्रीमन्तं, कल्याणमयं, पुण्यं राज्यं लभते। सः स्वस्थः, वीर्यसम्पन्नः, तस्मिन् वने एव जातः भवति; तस्य फलं सहस्राण्यपि प्राणिनः भुञ्जते। तत्र विहङ्गाः, कीटाः, पतत्रिणः, पतङ्गाः, अन्ये च ये तत्र शरणं गच्छन्ति, ये छायायां वसन्ति, ते सर्वे पृथक् पृथक् गण्यन्ते। ते शतशः तस्य सेवकाः भवन्ति, देवैः संपूज्यन्ते; ते सर्वे महावृक्षाः दिव्यरूपिणः भवन्ति। तेषां पूजनं पितृवत् कर्तव्यम्, सेवया जलार्पणेन च; मृत्युलोके ते वृक्षाः प्रत्येकजन्मनि तस्य पुत्रा भवन्ति। ते सुन्दराः, सदाचारयुक्ताः, सदा धर्मकार्येषु प्रवृत्ताः; एवं आम्रवृक्षसंश्रयिणः प्राणीश्वरत्वं प्राप्नुवन्ति।