देवेश्वरं प्रति ब्राह्मणः विनयपूर्वकं प्रार्थयामास—“भगवन्, मां उपदिश, मधुसूदन।” ततो भगवतः श्रीकृष्णस्य वचनम् आसीत्—“वत्स, त्वं पितरौ मातरं च गच्छ, ययोः चित्तं दुःखसंतप्तम् अस्ति। तयोः भक्त्या यथाशक्ति पूजनं कृत्वा, शीघ्रं मम धाम प्राप्स्यसि। देवाः अपि पितरौ मातरं च तुल्यं न भवन्ति, न च तेषां स्थाने देवालये स्थितिः अस्ति। ययोः कृते एषः शरीरः, दोषपूर्णः अज्ञानवान् बाल्ये तु नित्यं तिरस्कृतः, तयोः कृपया पोषितः पालितः च। तस्मात् त्रिषु लोकेषु चराचरेषु किञ्चिदपि तयोः तुल्यं नास्ति। अतः सर्वे देवगणाः, हर्षपूर्णाः पञ्चैः सहिताः, माधवस्य स्तुतिं कृत्वा, हरिधामं ययुः—तत्र विश्वकर्मणा निर्मितं रम्यं नगरं आसीत्। तद् नगरं रत्नसम्पन्नं, काम्यवस्तुयुक्तं, कल्पवृक्षादिभिः समृद्धं, सुवर्णमयानि गृहाणि, विविधरत्नैः भूषितानि। वज्रवैदूर्यनिर्मितानि सोपानानि, सुवर्णजलनद्यः संयोजिताः, गीतसंगीतनिनादैः पूर्णं, सर्वतः दुर्गैः परिवृतम्। कोकिलानां कलरवैः, सिद्धगन्धर्वैः सेवितं, पुण्यजनैः सौन्दर्यसम्पन्नैः पूर्णं, तद् नगरं आकाशे चलति इव दृश्यते। ततः सर्वे अच्युताः सर्वलोकात् ऊर्ध्वे स्थिताः। ब्राह्मणः तु स्वपितरं मातरं च गत्वा, भक्त्या यथाशक्ति पूजनं कृतवान्। शीघ्रं सः स्वकुटुम्बेन सह हरिं प्राप्तवान्। पञ्चानां कथा एषा पुण्या मया ते सम्प्रदत्ता। यः पठनं वा श्रवणं वा कुर्यात्, सः दुःखं न प्राप्नोति, ब्रह्महत्यादि पापैः न लिप्यते। दशकोटिगवां दानफलम् यत्, तत् पञ्चकथायां स्नानात् लभ्यते। पुष्करे नित्यस्नानस्य, भागीरथ्यां वा, यत् पुण्यं, तस्य श्रवणमात्रेण लभ्यते। अशुभस्वप्ननाशनं, आरोग्यदं, लक्ष्मीसंपदं च ददाति—तस्मात् श्रवणीयम् एव। इति श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे पञ्चकथानाम् अध्यायः समाप्तः। अथ सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः आरभ्यते। ब्राह्मणाः उचुः—“यशः, धर्मः, सर्वं च उत्तमं लोकेषु—सर्वं त्वं वद, विप्रश्रेष्ठ, यदि तव कृपा अस्ति।” व्यासः उवाच—“यस्मिन् तस्य वनस्थस्य सरसि गाः मासमात्रं तृप्ताः स्युः, अथवा सप्तदिनेषु शुद्धं कुर्यात्, सः सर्वैः देवैः पूज्यते। विशेषतः यज्ञकृत्या शुद्धं सरः—तत्र जलदानस्य फलम् सर्वदानानि समम्। वर्षे वर्षे, युगे युगे, जलदानं विधीयते—जलदानात् दाता स्वर्गं गच्छति, सर्वेभ्यः हितकारी भवति। यावत् वर्षधारया सरसि जलबिन्दवः जायन्ते, तावतीः सहस्रवर्षाणि स्वर्गसुखं भजते। जलेन अन्नपाकेन च जनः तुष्टः भवति; अन्नं विना जीवितं न स्थाति। पितृसंतोषः, शुद्धिः, सौन्दर्यं, दुष्टता-नाशनं—बीजात् प्राप्तं सर्वं जले प्रतिष्ठितम्। वस्त्रधोरणं, पात्रशुद्धिः, सर्वकार्याणि अपि—जलेनैव सिद्ध्यन्ति, पानं तु शुद्धम्। तस्मात् यथाशक्ति कूपं, सरः, तडागं च निर्मितव्यं, सर्वबलसम्पत्त्या। जलहीने स्थले यः जलाशयं ददाति, तस्य प्रतिदिनं युगान्ते स्वर्गः निश्चितः। यः ब्राह्मणः स्वर्गात् पतितः, वेदशास्त्रार्थविद्, सर्वहितकारी, धर्मिष्ठः, तपस्वी च, सः पुनः स्वर्गं प्राप्नोति। अष्टजन्मानन्तरं, सः अक्षयः गणितः; क्षत्रियकुले जातः, सार्वभौमः भवति। वैश्येषु अक्षयसम्पत्तिं लभते, सर्वजन्मनि प्रियं प्राप्नोति; शूद्राः तिर्यग्जातयः अपि स्वर्गं पुनः पुनः गच्छन्ति। यः चतुःहस्तमितं कूपं जनहिताय खनति, तस्य प्रतिवर्षं युगान्ते स्वर्गः। यद्यस्ति द्विगुणं, फलम् द्विगुणं; चतुर्गुणे शतगुणम्। यः विंशतिहस्तमितं सरः ददाति, सः विष्णुधामं प्राप्नोति, दिव्यसुखं भजते; पुनर्जन्मनि राजा, धन्यः, वाग्मी च भवति। एवं द्विगुणं, त्रिगुणं, चतुर्गुणं च, फलवृद्धिः तदनुसारम्; सहस्रेण परमं स्वर्गं प्राप्नोति। द्विसहस्रेण देवपूज्यः भवति; यावन्तः तत्र जीवन्ति, तावन्तः जनाः तस्य सेवकाः भवन्ति, गृहे, नगरे, देशे च। यथा वित्ते क्षीणे पक्षिणः, सूकरः, महिष्यः, गजस्त्री च, दातारं त्यक्त्वा वनं यान्ति। उपदेशकः, कर्ता—एते षड् स्वर्गं नयन्ति; शतं दिव्यपक्षिणां स्वर्गं प्राप्नोति। सूकरः सहस्रवर्षाणि, महिष्यः दशसहस्रवर्षाणि, दिव्यरूपधारी; गजस्त्री तु लक्षवर्षाणि। कोटिपरिमितं, उपदेशकस्य कर्तुश्च, अक्षयपुण्यं; पूर्वं धनपुत्रेण प्रसिद्धं तडागं निर्मितम्। दशसहस्रद्रव्यनिवेशेन, स्वजीवितबलसम्पत्त्या, सर्वजनहिताय, दशसहस्रगुणेन शिवभक्त्या। कालेन तस्य संपत्तिः क्षीणा; कश्चन धनवान् तस्य मूल्यं दातुम् इच्छति। इति कथा श्रीपद्मपुराणे, भक्त्या, पुण्येन, जलदानस्य महिम्ना च, सत्क्रियायाः फलानि च, विस्तारतः वर्णितानि।