तस्मात् सदा तस्य गृहे अहं तस्य रक्षणार्थं निवसामि; तथा धात्र्याः फलं सदा इच्छामि। अतः अन्येषु मध्ये वैष्णवः एव वैष्णवः इति उक्तवान्; ये मम भक्ताः पूर्वं आसन्, हे ब्राह्मण, देवाः ये मम मार्गं अन्वगच्छन्। येन तैः न कृतं तत् तेनैव एकेन कृतं; अतः अहं वैष्णवस्य सर्वेषां नाम रमणीयं कृतवान्। तस्य गृहे अहं निवसामि, क्षणमपि न त्यजामि; अतः द्विज, यथा भक्तः, तस्य प्रति अहं सुलभः। अद्य अहं तेषां स्वार्थं स्वं मार्गं ददामि; अस्माकं मध्ये, हे ब्राह्मण, समानं ऐश्वर्यं, अन्नस्वप्नयोः साझ्ञता। पश्य, देवश्रेष्ठ, ऐक्यम् मित्रत्वं च; ततः मूकादयः सर्वे हरिं प्रभुं स्वागतवन्तः। पुण्यात्मानः स्वपत्नीभिः गणैः सह स्वर्गं गन्तुम् इच्छन्ति; ये गृहेषु समीपे, गृहशालमण्डूकाः अपि। विविधानि कीटादीनि तान् अनुगच्छन्; व्यासः उवाच: तस्मिन्नेव काले देवाः सिद्धाः महर्षयः च। ते पुष्पवर्षं अकुर्वन्, "साधु साधु" इति घोषैः निनादितम्; दिव्याः दुन्दुभ्यः दिवि वनान्तरे च निनादिताः। स्वस्वरथान् आरोह्य हरिपथपुरं गच्छन्; तं अद्भुतं दृष्ट्वा ब्राह्मणः जनार्दनं अभ्युवाच। "देवेश, मां उपदिश, मधुसूदन" इति; श्रीभगवान् उवाच: "गच्छ, पुत्र, पितरौ मातरं च, दुःखितचित्तौ। तयोः प्रार्थनया शीघ्रं मम धामं प्राप्स्यसि; देवाः पितरौ मातरं तुल्यं न, न च देवालये तिष्ठन्ति। येन एष देहः, दोषयुक्तः सदा, बाल्ये लालनं कृतम्, दोषज्ञानपूर्णः, पोषितः, वृद्धः। त्रिषु लोकेषु चराचरेषु तयोः तुल्यं न; अतः देवगणाः तैः पञ्चभिः हर्षपूर्णाः माधवम् स्तुवन्तः। हरिधामं रम्यं विश्वकर्मणा निर्मितं नगरं गच्छन्। रत्नैः पूर्णं, इच्छितवस्तुभिः युक्तं, कल्पवृक्षादिभिः समन्वितं, सुवर्णगृहैः सर्वरत्नैः शोभितं। वज्रवैडूर्यसीढैः, सुवर्णनदीभिः संयुक्तं, गीतसंगीतपूर्णं, सर्वतः दुर्गैः आवृतं। कोकिलस्वरैः, सिद्धगन्धर्वैः सेवितं, सौंदर्यसम्पन्नैः पुण्यजनैः पूर्णं, नगरं आकाशे चलतिव इव। तत्र सर्वे अच्युताः सर्वलोकात् उच्चस्थिताः; ब्राह्मणः पितरौ गत्वा यत्नेन पूजयामास। अल्पकाले तेन स्वकुटुम्बेन सह हरिं गच्छन्; पञ्चानां कथा पुण्या अहं तुभ्यं उक्तवान्। यः पञ्चकथां पठति वा शृणोति, तस्य दुःखं न भवति; ब्रह्महत्याादिपापैः स न स्पृश्यते। यत् फलम् दशलक्षगोदानात् लभ्यते, तत् फलम् पञ्चकथास्नानात् लभ्यते। पुष्करे प्रतिदिनं स्नानात् वा भागीरथ्यां नित्यं स्नानात् यत् पुण्यं, तत् एकवारं शृण्वन् अपि लभ्यते। दुष्टस्वप्ननाशनं, आरोग्यं ददाति; लक्ष्म्याः प्रसादं, कल्याणं च, अतः श्रोतव्यम्। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे पञ्चकथानाम् अध्यायः समाप्तः। ततः सप्तपञ्चाशदधिकषष्ठतमः अध्यायः आरभ्यते। ब्राह्मणाः ऊचुः: "यशः, धर्मः, सर्वे उत्तमाः लोकेषु—तत् वद, मुनिश्रेष्ठ, यदि अनुग्रहः अस्ति।" व्यासः उवाच: "यस्मिन् वनस्थले तस्य सरसि गाः मासमात्रं तृप्ताः भवन्ति, अथवा सप्तदिने शुद्धं कृत्वा, सर्वे देवाः तम् पूजयन्ति। विशेषतः यज्ञकृतं सरः—तत्र जलदानस्य फलम् शृणु, सर्वदानेषु समम्। वर्षे वर्षे, युगे युगे, तद् विधीयते; जलदानात् दाता स्वर्गं गच्छति, सर्वे भूमौ हितं करोति। यावत् जलबिन्दवः वर्षे पतन्ति, तावत् सहस्रवर्षाणि स्वर्गसुखं लभ्यते। जलात्, अन्नपाकादिभिः जनः तुष्टः भवति; अन्नहीनः जीवः न स्थातुम् शक्यते। पितृत्रिप्तिः, शुद्धिः, सौंदर्यं, दुष्टता नाशः—बीजसंपादनं, सर्वं जलात् स्थिरं भवति। वस्त्रधोरणं, पात्रशुद्धिः, सर्वकार्याणि जलात् साध्यन्ते; पानं शुद्धं जलम्। अतः यत्नेन कूपतडागसरोदः निर्मीयात्, सर्वबलसंपत्त्या। जलहीने स्थले यः सरः ददाति, तस्य प्रतिदिनं युगपर्यन्तं स्वर्गं। ब्राह्मणः स्वर्गात् पतितः, वेदशास्त्रार्थज्ञः, सर्वमित्रः, धर्मज्ञः, तपस्वी, पुनः स्वर्गं गच्छति। एवं अष्टजन्मानां प्राप्त्या अव्ययः भवति; क्षत्रियकुले जन्मन् सार्वभौमः भवति। वैश्येषु अक्षयधनं लभते, सर्वजन्मनि प्रियं प्राप्नोति; शूद्राद्यः अपि पुनः पुनः स्वर्गं प्राप्नुवन्ति। यः कूपं चतुर्व्यामं, सदा परहिताय, खनति, तस्य प्रतिवर्षं युगपर्यन्तं स्वर्गं। यदि द्विगुणं, फलम् द्विगुणं; यदि चतुर्गुणं, शतगुणं। यः तडागं विंशत्याः व्यामानां ददाति...