ततः सा, कामस्य नित्यशक्तिं विद्धि द्विजश्रेष्ठ, शतधारं रूपं धृत्वा भगवन्तं समीपं गता। तया सह स भगवान् कालान्तरेण कैलासमन्दिरं प्रविष्टवान्; तां शुभदां दृष्ट्वा जनाः प्रमोदिताः। तयोः समृद्धिः श्रेयश्च अस्मिन् लोक्यं च परत्र च उत्पन्नं; तस्याः अङ्गानि केसररक्तानि, मुखं च मालतीशशाङ्कसदृशं शुभ्रं। देवी सर्वमङ्गलप्रदा क्षेमङ्करीति नमः; सा योगिनीभ्यः समाना, सन्मुखा वा विमुखा वा। यः तां दृष्ट्वा न नमति, स युद्धे पराजितः; प्रणामेन तु राजसभायां विद्यायां च विजयः लभ्यते। एवं कामस्य महिमा, भवं मोहितं; तस्याः क्षमया स देवदानवाधिपत्यं प्राप्तवान्। न कदाचन न भविष्यति तस्याः सदृशी सुन्दरी लोके; सा रामस्य अङ्के स्थित्वा क्षमाशय्यां विश्रान्ता। त्यक्त्वा सा देवदानवैः दुर्लभं लोक्यं साधयित्वा; अतः सा श्रेष्ठा वैष्णवी, देवदानवगणैः पूजिता। यः उत्तमं अन्नं न ददाति, स शेषं स्वयं भुङ्क्ते; अभ्यासेन च क्षमया च दीर्घकालं सुखं प्राप्नोति। संयोगात् पूर्वं, स्वपत्नीं दृष्ट्वा स प्रमुदितः तां मम अर्पितवान्; द्वादशवर्षं संकल्प्य, स्वसुखं मम अर्पितवान्। अतः अहं सदा तस्य गृहे रक्षायै स्थित्वा; तथा धात्र्याः फलं सदा इच्छामि। अतः अन्येषु मध्ये वैष्णवः एव वैष्णवः इति उक्तं; ये पूर्वं मम भक्ताः देवाः मम पथं अनुवर्तिनः। तैः न कृतं, यदेकः तेन साधितम्; अतः 'वैष्णवस्य सर्वं' नाम रमणीयं कृतम्। अहं तस्य गृहे स्थित्वा क्षणमपि न यामि; अतः द्विजश्रेष्ठ, यः मम भक्तः, तस्य अहं सुलभा। अद्य अहं तेषां स्वपथं स्वार्थाय ददामि; अस्माकं मध्ये, ब्राह्मण, समानं ऐश्वर्यं, अन्नस्वप्नसाम्यं। पश्य, देवश्रेष्ठ, संयोगं मित्रत्वं च; ततः सर्वे मूकादयः हरिं स्वामिनं संमन्त्रितवन्तः। पुण्यजनाः पत्न्यः सहायैः स्वर्गं गन्तुमिच्छन्ति; ये गृहसमीपे, गृहशकुनयः अपि। विविधाः कीटादयः ताननुयायुः; तस्मिन्नेव समये, देवाः सिद्धाः महर्षयः च। पुष्पवृष्टिं कृत्वा 'साधु साधु' इति घोषं कृतवन्तः; दिव्यदुन्दुभ्यः दिवि वनान्तरे च निनादिताः। स्वस्वरथान् आरुह्य हरिपथपुरं गताः; तं अद्भुतं दृष्ट्वा ब्राह्मणः जनार्दनं उवाच। 'देवेश, मां उपदिश, मधुसूदन।' भगवान् उवाच: 'गच्छ पुत्र, पितरौ मातरं च, ययोः मनः शोकाकुलम्। तयोः भक्त्या शीघ्रं मम धामं प्राप्स्यसि; देवाः पितरौ मातरं न समा, न च तेषां स्थिरं देवालये।' यैः अयं देहः, दोषदोषयुक्तः, बाल्ये पालितः, अविद्यायुक्तः पोषितः; तयोः तुल्यं त्रिषु लोकेषु, चराचरेषु, न किञ्चन। अतः सर्वे देवगणाः तैः पञ्चैः प्रमुदिताः माधवम् स्तुत्वा हरिधामं, रम्यं विश्वकर्मणा निर्मितं नगरं, गताः। तत्र रत्नसमृद्धं, कामैः पूर्णं, कल्पवृक्षादिसंयुक्तं, सुवर्णगृहैः रत्नैः भूषितं, वज्रवैदूर्यसीढैः, सुवर्णनदीभिः संयुतं, गीतनादैः पूर्णं, दुर्गैः परिवृतं, कोकिलस्वरेण, सिद्धगन्धर्वैः सेवितं, सुन्दरपुण्यजनैः पूर्णं, आकाशे गतं इव तद् नगरं। ततः सर्वे अच्युताः सर्वलोकात् उन्नताः स्थिताः; ब्राह्मणः पितरौ गत्वा भक्त्या पूजितवान्। शीघ्रं स्वकुटुम्बेन स हरिं गतः; पञ्चानां पुण्यकथा इयं तव उक्ता। यः पठति वा शृणोति, स दुःखं न प्राप्नोति; ब्रह्महत्यादिपापैः न लिप्यते। दशलक्षगोदानस्य फलं यत्, तद् एषां पञ्चकथायां स्नानात् लभ्यते। पुष्करे प्रतिदिनं स्नानं, भागीरथ्यां च नित्यं, यत् पुण्यं, तद् श्रवणेन अपि लभ्यते। एषा कथा दुष्टस्वप्नं शीघ्रं नाशयति, आरोग्यं ददाति, लक्ष्म्याः प्रसादं शुभं च; अतः श्रवणीया। इति श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे षट्षष्टितमोऽध्यायः 'पञ्चकथा' समाप्तः। अथ सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः। ब्राह्मणाः ऊचुः: 'यशः धर्मः च सर्वोत्कृष्टं लोकेषु; ब्रह्मन्, यदि त्वं अनुग्रहीतः, तद् वद।' व्यासः ऊचुः: 'यस्मिन् वनसरोवरे मासमात्रं गोः तृप्तिः, सप्तदिनैः वा शुद्धिः, स सर्वैः देवैः पूज्यते। विशेषतः यज्ञकर्मणा शुद्धं सरोवरं; तत्र जलदानस्य फलं सर्वदानसमानं शृणु।' 'वर्षे वर्षे, युगे युगे, जलदानं विधीयते; जलदातृः स्वर्गं गच्छति, पृथिव्यां सर्वहितः भवति। यावत् जलविन्दवः वृष्ट्या सरोवरे पतन्ति, तावत् सहस्रवर्षाणि दातृः स्वर्गे रमते।