सर्वे शुद्धार्थाः, क्रमशः एकस्य कथा-रूपेण — पिता, तव वचनं न युक्तं वक्तुं, इति पुत्री उक्तवती। स तु पूज्यः पुनः प्रत्युवाच – मम बहु धनं अस्ति। अहं तव दास्यामि, शुभे, द्वारं उद्घाटय, इति स उक्तवान। सा पुनः मुनये अवदत् – त्वं मम पिताऽसि धर्मतः। मां, तव पुत्रीं, अन्यस्य पत्नीं च, न समीपं आगच्छ, धर्मज्ञ, इति सा उक्तवती। तस्य मनसि एतत् विचार्य, स गृहं प्रविष्टुं संकीर्णमार्गेण यत्नं अकरोत्। बाहून्नुत्य अपि द्वारं न उद्घाटयितुं शक्तः, गन्तुं यत्नं कुर्वन्। गच्छन्, तस्य शिरः संकीर्णे द्वारे स्थगितम् अभवत्। प्रविश्य, पुनः न निष्क्रान्तुं शशाक, तत्र स मृत्युम् उपागच्छत्। प्रभाते, रक्षकाः परिचारकाः च आगच्छन्। तं अद्भुतं मृतदेहं दृष्ट्वा, ते विस्मिताः अभवन्, तां च अपृच्छन् – सुन्दरी, कथं तस्य मृत्युर्भूतः, इति। सा तद्वृत्तान्तं कथयित्वा, अभिलषितं स्थलं प्राप्तवती। कामस्य महत्त्वं एवं, जनानां मध्ये निग्रहः कठिनः। सर्वेषु भूतिषु, देवेषु, दानवेषु, मनुषेषु च, स उत्पद्यते। तां निर्मलां, सुंदर्यां स्त्रियं दृष्ट्वा, जगतां पितामहः – तस्य बीजं तत्र पतितम्, रक्तोत्पत्तिं स्मर्यते। स सर्वलोकान् शुद्धयति, सर्वतीर्थोदकात्मा हि। तं आश्रित्य, पुरुषः ब्रह्मशान्तिं प्राप्ति। द्विजः पप्रच्छ – कथं ब्रह्मा मोहितः, का च सा निर्मला उत्तमा स्त्री? सत्यं श्रोतुम् इच्छामि, पुण्यतीर्थराजस्य उत्पत्तिम्। भगवान् उक्तवान – स ऋषिः, पद्मजसदृशः, देवैः पूजितः। स शान्तनु नाम्ना प्रसिद्धः, तस्य पत्नी पतिव्रता। सा अमोघा नाम्ना, सौन्दर्ययुक्ता, यौवनवती च। तस्य पतिं अन्वेष्टुं, ब्रह्मा तस्य गृहम् अगच्छत्। तस्मिन् काले, श्रेष्ठः ऋषिः पुष्पाद्यर्थं वनं गतः। देवश्रेष्ठं दृष्ट्वा, सा पाद्यादिविधिं कृतवती। दूरात् नमस्कृत्य, गृहम् प्रविष्टवती। तां युवतीं, सुंदर्यां दृष्ट्वा, सृष्टिकर्ता कामेन आक्रान्तः। मनः स्थिरं कृत्वा, सा यदा समक्षं गतवती, तां चिन्तयन्। ब्रह्मणः बीजं, परमात्मा, तत्र शय्यायां पतितम्। ततः ब्रह्मा, भयाकुलः, शीघ्रं निर्गतः, त्वरितः। तदा ऋषिः गृहं प्रत्यागच्छत्, शय्यायां वीर्यं दृष्ट्वा। स सुंदर्यां अपृच्छत् – कश्चन पुरुषः इह आगतः? अमोघा प्रत्युवाच – ब्रह्मा इह आगतः, नाथ। स त्वां अन्वेष्टुं आगतः, अहं तस्य आसनं दत्तवती। तपसा वीर्यस्य कारणं विज्ञातव्यं, इति स उक्तवान। ध्यानात् द्विजः तत्त्वं बुबोध। स उक्तवान – धर्मपत्नि, मम आदेशेन ब्रह्मणः वीर्यं धारय। तव पुत्रः भविष्यति, सर्वलोकशुद्धिकर्ता। सर्वमंगलं मनसः फलितं भविष्यति। ततः पतिव्रता तस्य आदेशं स्वीकृतवती, तस्य योगात् – सा पुण्या स्त्री ब्रह्मणः, परमात्मनः वीर्यं पिबति। तद्वर्त्मन्, रौद्रगर्भः दीप्तिमान् अभवत्। सा तं सहनं न शशाक, शान्तनुं उवाच – नाथ, गर्भं धर्तुं न शक्नोमि। किं करवाणि, धर्मज्ञ? मम जीवितं अपि गच्छति। आदेशं कुरु, नाथ, कुत्र गर्भं त्यजामि? पत्न्याः आदेशं लब्ध्वा, गर्भः युगन्धरे विसृष्टः। स शुद्धः, क्षीरप्रकाशसमन्वितः, सर्वगुणसंयुक्तः। तस्मिन् मध्ये, शुद्धः पुरुषः अभवत् – किरीटी, नीलवस्त्रधारी, अङ्गानि रत्नमालया भूषितानि, दीप्तिसम्पूर्णः। ततः देवगणाः दिव्यात् पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः। स सर्वतीर्थेषु जातः, तीर्थराजः इति स्मृतः। ततः अहं रामः अभवम्, भृगुवंशे जातः। क्षत्रियान्, पितृवधकान्, सेनाभिः सहितान्, अहं हत्वा। तेषां भयङ्कराणां क्षत्रियाणां संगरः कृत्वा, मृद्-आच्छादितान्, समस्तान् हत्वा, ब्रह्महत्या-तुलं पापं मम गृहे अवभूत्। परशुं मृद्-आच्छादितं अपि क्षालित्वा, शुद्धं न अभवत्। तदा आकाशे वाणी उदभूत् – राम, मम वचनं कुरु। यत्र तव परशुं तीर्थे शुद्धं भवति, तत्र सर्वपापविनाशः स्यात्। सर्वजनहिताय, सम्मानदायक, तत्र स्थातव्यं। सर्वेषु महातीर्थेषु गन्तव्यं। तेषु, महातीर्थे, यदि परशुं शुद्धं भवति, तद् तीर्थं मोक्षप्रदं प्रसिद्धं ज्ञातव्यम्। तत् श्रुत्वा, जामदग्न्यः तीर्थानि अगच्छत् – गङ्गां, शुद्धां सरस्वतीं, कावेरीं, सरयूं च। गोदावरीं, यमुनां, कद्रूं, वसुदां, अन्यां गौर्यं, पूर्वदेशस्थितां, पुण्यां रम्यां च। स नित्य-मुक्तसदृशः, सर्वतीर्थानि गच्छन्, प्रत्येकं क्षालित्वा अपि, परशुं पुनः शुद्धं न अभवत्। ततः पर्वतगुहां, दुर्गं वनं, दुर्गमं शिखरं गत्वा, हरिः तीर्थं अगच्छत्। तत्र अपि, परशुं शुद्धं न अभवत्; तत्र रामः, शत्रुनगरविजयी, निराशः अभवत्। बहुधा विलपन्, भूतले उपविशत्; वीरः गम्भीरं चिन्तनं कृत्वा, पुनः वाणी तं प्रति उक्तवती। पूर्वदिशि, देवेश, गुहायां तीर्थं अस्ति; तत् श्रुत्वा, पुरुषव्याघ्रः तत्र गत्वा, सरः दृष्टवान्। एवं कथा सुसम्पूर्णा।