सर्वे देवश्रेष्ठैः पूजितः Śakraḥ, यः स्वर्गे अधुना अपि निवसति, तस्य स्थितिः कामेनैव उत्पादिता, द्विजश्रेष्ठ। एवं इन्द्रस्य कथा समाप्ता। श्रीपद्मपुराणे सृष्टिकाण्डे अहल्याहरणाख्यं चतुश्चत्वारिंशदधिक पंचदशतमं अध्यायः समाप्तः। भगवान् पुनः उवाच—कामोपहतस्य अन्यां कथां ते शृणु। पुरातने काले भागीरथीतीरे द्विजश्रेष्ठः ऋषिः आसीत्। स हजारद्विजानां गुरुः, शान्तिदाता, एकदण्डी, कूर्मवत् स्थिरः भूमौ स्थितः। तस्य पत्नी, पतिगृहं त्यक्त्वा, सायं समये अन्यगृहं गन्तुं सज्जा अभवत्। तदा सहसा रूपवती युवती समागता। तां दृष्ट्वा महर्षिः कामभीत्या आक्रान्तः अभवत्। स तां गृहं नीत्वा, रात्रौ तां दिव्यशोभितकक्षे दृढबन्धेन रुद्धवान्। सदा द्वारं न प्रविष्टवान्; तस्मात् ध्यानस्थः रात्रिं विलपन् व्यतीतवान्। तां रूपवतीं चिन्तयन् द्वारे विचिन्तयामास—'किं अहं कृतवान्?' इति। तदनन्तरं स उवाच—'द्वारं देहि, प्रिये।' 'तव पति, सुन्दरी, तव वशे भविष्यति; तव प्रियः तव एव।' इति सा काममोहितं वृद्धं ऋषिं सम्बोधितवती। सा उवाच—'पितः, एतादृशं वचनं त्वया न उचितम्।' स पुनः उवाच—'मम बहु धनं अस्ति।' 'तव धनं तुभ्यं दास्यामि, शुभे, द्वारं उद्घाटय।' पुनः सा ऋषिं उवाच—'त्वं मम पितासि, धर्मतः।' 'मम समीपं मा आगच्छ, त्वं मम कन्या, अपरस्त्री च।' इति धर्मं विचार्य, स लघु मार्गे गृहं प्रविष्टुं यत्नं कृतवान्। किंतु बाहुं उत्तोल्य अपि द्वारं न उद्घाटयामास। गन्तुं प्रयत्नं कुर्वन्, तस्य शिरः संकुचिते मार्गे लग्नम्। प्रविश्य, पुनः निर्गन्तुं न शशाक; ततः स मृतः। प्रभाते रक्षकाः परिचारकाः आगच्छन्। अद्भुतं शवं दृष्ट्वा, ते तां सुन्दरीं पृष्टवन्तः—'कथं मृत्युः अभवत्?' इति। सा तद्वृत्तान्तं कथयित्वा, इच्छितं स्थानं प्राप्तवती। एवं कामस्य महिमा; जनानां मध्ये निग्रहः दुष्करः। सर्वेषु प्राणिषु, देवासुरमानुषेषु, स उत्पद्यते। तां निर्दोषां रूपवतीं दृष्ट्वा, जगतां पितामहः तत्र तस्य बीजं पतितम्, रक्तोत्पत्तिस्मृतम्। स सर्वतीर्थमयो, सर्वलोकपावनः। तं आश्रित्य, पुरुषः ब्रह्मलोकं शान्तिं प्राप्नोति। द्विजः पप्रच्छ—'कथं ब्रह्मा मोहितः? का सा निर्दोषा श्रेष्ठा स्त्री?' 'सत्यं वद, तीर्थराजस्य उत्पत्तिं श्रोतुम् इच्छामि।' भगवान् उवाच—स ऋषिः, पद्मजसमानप्रभः, देवैः पूजितः। स शान्तनु नाम्ना प्रसिद्धः; तस्य पत्नी पतिव्रता, अमोघा नाम्ना, रूपयौवनसम्पन्ना। तं पतिं अन्वेष्टुं ब्रह्मा तस्य गृहं गतः। तस्मिन्नेव काले, ऋषिः पुष्पाद्यर्थं वनं गतः। देवश्रेष्ठं दृष्ट्वा, सा पाद्यादिकं जलं दत्त्वा, दूरात् नमस्कृत्य, गृहं प्रविष्टवती। तां यौवनयुक्तां रूपवतीं दृष्ट्वा, सृष्टिकर्ता ब्रह्मा कामेन मोहितः। मनः स्थिरं कृत्वा, तां पश्यन् ध्यायामास। ब्रह्मणः बीजं, परमात्मा, शय्यायां पतितम्। ततः ब्रह्मा भयेन शीघ्रं निर्गतः। ऋषिः गृहं आगत्य, आसने वीर्यं दृष्ट्वा, तां सुन्दरीं पप्रच्छ—'कः पुरुषः अत्र आगतः?' अमोघा उवाच—'ब्रह्मा अत्र आगतः, पति। त्वां अन्वेष्टुं आगतः; तस्मै आसनं दत्तम्।' 'तव वीर्यस्य कारणं तपसा ज्ञातव्यम्।' इति। ध्यानात् द्विजः तत्त्वं अवगच्छत्। 'धर्मपत्ने, मम आज्ञया ब्रह्मणः वीर्यं रक्ष। पुत्रः तव जायते, सर्वलोकपावनः।' 'मम शुभचिन्तनं फलं स्यात्।' इति पतिसंविधानं गृह्य, सा पतिव्रता तं वीर्यं पिबति। ब्रह्मणः परमात्मनः वीर्यं, जलघूर्णवत्, 'रौद्रगर्भ' इति प्रकाशमाणम्। सा सहनं न शशाक; शान्तनुं उवाच—'नाथ, गर्भं धारयितुं न शक्नोमि। किं करवानि, धर्मज्ञ? प्राणाः अपि गच्छन्ति। आज्ञापय, गर्भं कुत्र त्यक्तव्यम्।' पत्या आज्ञां प्राप्य, गर्भं युगन्धरे विसृज्य, स शुद्धः, क्षीरप्रकाशमयः, सर्वगुणसंयुक्तः अभवत्। तस्मिन्नेव मध्ये, शुद्धः पुरुषः प्रादुरभवत्—मुकुटी, नीलवस्त्रधारी, रत्नमालया शोभिताङ्गः, तेजोविस्तरः। ततः देवगणाः स्वर्गात् पुष्पवर्षं कृतवन्तः। स सर्वतीर्थेषु जातः, 'तीर्थराज' इति स्मृतः। ततः अहं रामः अभवम्, भृगुवंशे जातः। क्षत्रियान् पितृघातकान् सेनासहितान् समरे हत्वा। तेषां भीषणानां क्षत्रियाणां मृत्तिकायुक्तानां सह सर्वैः, युद्धे हत्वा, ब्रह्महत्यासमानं पापं मम गृहे आगतम्। मृत्तिकायुक्तं परशुं क्षालयित्वा अपि, शुद्धिं न प्राप्तवान्। तदा आकाशे शब्दः अभवत्—'राम, मम वचनं कुरु।' एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिकाण्डे कामोपहतस्य महात्मनः वृत्तान्तः, तीर्थराजस्य उत्पत्तिः च, भगवता उपदिष्टः।