प्रियस्य वचनानि पर्याप्तानि, अहल्याया हृदयम् आकाङ्क्षया पूर्णम् अभवत्। सा उवाच—"कर्तव्यं वा अकर्तव्यं वा, पतिसंयुक्तेनैव निश्चितं भवति।" पतिसंयुक्ता या स्त्री तस्य इच्छानुसारं सततं आचरति, सा एव सत्यं पतिव्रता; यदि तु सन्ध्यायाम् पतिसंयुक्तम् आज्ञां न पालनं करोति, तस्य पुण्यं नश्यति, दुःखं च प्राप्नोति। अहल्या प्रत्युवाच—"देवतार्पणानि देवकार्यायै एव, हे मुने। अन्यानि अपि नित्यकर्माणि सन्ति—किमर्थं तानि विघ्नयितुम् इच्छसि?" ततः मुनिः तां पतिव्रतां स्त्रीं प्रार्थयामास—"मम आलिङ्गनं ददातु, अन्यानि च।" "मनोभयं त्यज," इत्युक्त्वा, तस्य कामः आपूर्णः, आलिङ्गनं कृतवान्। एतस्मिन्नेव काले, शुद्धहृदयः मुनिः किमपि अनिष्टं अनुभूतवान्। ध्यानं प्रविश्य, शचीपतेः कृत्यं ज्ञातवान्। शीघ्रं द्वारम् आगत्य, तत्र आगच्छत्। इन्द्रः मुनिं दृष्ट्वा, आश्रमात् निर्गच्छन्, मृगस्वरूपेण निर्गच्छन्। मुनिः तं दृष्ट्वा—"कः त्वं मृगस्वरूपधारी?" इत्यवदत्। मुनिभयं भीतः, इन्द्रः अञ्जलिं कृत्वा तस्य पुरतः तस्थौ। मगवन् पुरतः दृष्ट्वा, श्रेष्ठः मुनिः कोपितः अभवत्। स मुनिः उवाच—"स्वार्थाय दुष्टं मायायुक्तं कर्म कृतवान्, अतः तव शरीरं योनिचिह्नैः सह सहस्रं चिन्हितं भविष्यति।" "हे पापिष्ठ, तव चिन्हं इह पतिष्यति; मूढ, मम पुरतः देवस्थानं गच्छ।" "पुरुषाः, सिद्धाः, नागाश्च तव चिन्हं द्रक्ष्यन्ति, हे मुनिश्रेष्ठ।" इत्युक्त्वा, मुनिः अहल्यां पत्ये भक्तां, रोदन्तीं, पप्रच्छ। "किमेतत् घोरं कर्म तव सम्प्राप्तम्?" इत्युपगम्य, सा कम्पमाना, भीता, पत्ये उवाच। "यदज्ञानात् कृतं, तस्य क्षमा भवतु, हे स्वामिन्।" मुनिः उवाच—"अन्येन, अशुचिना, पापकर्मणा स्पृष्टा असि।" "त्वं केवलं त्वचास्थिमन्त्रा, मांसरहितः, नखरहितः, दीर्घकालं एकाकिनी स्थास्यसि, यथा स्त्रियः तव दृष्ट्वा शिक्षां प्राप्नुयुः।" दुःखिता अहल्या उवाच—"शापस्य समाप्तिः भवतु।" तस्याः वचनं श्रुत्वा, करुणया पूर्णः, क्रोधेन आक्रान्तः गौतमः उवाच—"दशरथस्य पुत्रः रामः, सीता लक्ष्मणसहितः, वनं आगच्छति।" "मार्गस्थायाः तव दुःखितायाः, शुष्कायाः, शरीररहितायाः रूपं दृष्ट्वा, रामः हास्यं कृत्वा, वसिष्ठस्य पुरतः वदिष्यति—'किमेतत् शुष्करूपम्, अस्थिमात्रं, शवम्? ब्राह्मण, पूर्वं कदापि न दृष्टम्, लोके विपर्ययः कः?' ततः वसिष्ठः रामाय, विष्णुं मानुषरूपेण, पूर्वकथां कथयिष्यति।" "वसिष्ठस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मज्ञः रामः वदिष्यति—'एषा स्त्री दोषरहितः; दोषः शापदाता एव।' रामस्य वचनं श्रुत्वा, तव घृणितं रूपं त्यक्त्वा, दिव्यं शरीरं धारयित्वा, मम गृहे आगमिष्यसि।" शापं दत्त्वा, गौतमः तपस्यै वनं गतवान्; अहल्या, अतीव कृशा, मार्गे स्थितवती। केवलं रामस्य वचनेन, गौतमं प्रत्यागता; गौतमः तया सह स्वर्गे वसति। इन्द्रः अपि, लज्जया पूर्णः, दीर्घकालं जलमध्ये स्थितवान्; तत्र जलस्थः, इन्द्राक्षीं देवीं स्तुत्वा। देवी तस्य स्तुत्या तुष्टा, तं उवाच—"वरं वृणीष्व।" इन्द्रः, शत्रुनगरजयिता, देवीं उवाच—"मुनिशापेन यद विकृतं जातम्, तस्य कृते..." "अद्य अहं चिन्तां सृजामि, येन जनैः न ज्ञायिष्ये।" "सहस्रं चक्षूं तव लिङ्गमध्यस्थं भविष्यति; त्वं 'सहस्राक्षः' इति विख्यातः, देवाधिपत्यं च प्राप्स्यसि।" "मम वरेण, तव लिङ्गं मेषवृषणं भविष्यति।" इत्युक्त्वा, जगदम्बा तत्रैव अन्तर्धानम्। शक्रः, देवश्रेष्ठैः पूजितः, अद्यापि स्वर्गे वसति; इन्द्रस्यैषा दशा, कामेन उत्पन्ना, द्विजश्रेष्ठ। इत्येवम् पद्मपुराणस्य सृष्टिकाण्डे अहल्याहरणं नाम चतुश्चत्वारिंशदधिकः पञ्चचत्वारिंशः अध्यायः समाप्तः। भगवान् पुनः उवाच—"कामेन अभिभूतस्य अन्यां कथां कथयामि।" पुरातने काले, भागीरथीतीरे, द्विजश्रेष्ठः मुनिः आसीत्। स हजारद्विजानां गुरु, शान्तिदाता, एकदण्डी, कूर्मवत् स्थिरः। स एकाकी स्थितः, तस्य पत्नी, गृहं त्यक्त्वा, सायं अन्यगृहं गन्तुं सज्जा अभवत्। सहसा, रूपसम्पन्ना युवती आगच्छत्। तां दृष्ट्वा, मुनिः कामभयेन ग्रस्तः अभवत्। स तां गृहं नीत्वा, रात्रौ दिव्यं कक्षं दृढपाशेन बद्धवान्। सा कदापि द्वारं न उद्घाटयति, स ध्यानस्थः रात्रिं विलपन् अविशत्। रूपवतीं तां चिन्तयन्, द्वारस्थः, 'किमहं कृतवान्?' इति विचारयन्, 'प्रिय, द्वारं दिहि,' इत्युक्तवान्। "तव पति, हे सुन्दरी, तव वशे भविष्यति; तव प्रियः तव एव।" ततः सा वृद्धं कामग्रस्तं मुनिं प्रत्युवाच।