सा स्त्री, मत्स्यं वा मांसं वा भक्षयित्वा, व्रतानां लङ्घनं कृत्वा, जन्मान्तरं जन्मान्तरं पुनः पुनः विधवा भवति, दुर्भाग्यवती च। दीर्घकालं नरकं अनुभूय, पापवती विधवा यः मैथुनं करोति, सा नूनं श्वा भवति; तथा कुलं नाशयति। नरकानुभवात् अनन्तरं, सा दश जन्मानि गृध्रत्वं प्राप्नोति; ततः द्विजत्वं बहुशः प्राप्त्वा, मानवत्वं लभते। यथा बाल्ये विधवा कन्या दासीभावं प्राप्नोति, तथा द्विजः पप्रच्छ—"कन्यादानस्य फलं, दासीदानस्य च फलं वद।" भगवाँस तस्य उत्तरं दत्तवान्—"शृणु। या कन्या रूपसम्पन्ना, गुणयुक्ता, कुलीनाः, यौवनसम्पन्ना च, सम्पन्ना च धनसम्पदा युक्ता, सर्वाभरणैः भूषिता कन्या यः ददाति, तस्य दानात् सर्वं पृथिवीं पर्वतैः, वनैः, उपवनैः सह दत्तं भवति। अर्धाभरणदानस्य फलं नूनं अर्धं भवति।" निराभरणकन्यादानस्य फलं केवलं एकपादस्य तुल्यं भवति। यः वरदक्षिणां गृह्णाति, स नरकं गच्छति। मूर्खः स्वकन्यां विक्रीणाति, स नरकात् न पुनः प्रतिनिवर्तते। लोभात् या कन्या अयोग्याय पुरुषाय दत्ता, स रौरव नरकं प्राप्त्वा चाण्डालत्वं प्राप्नोति; अतः बुद्धिमान् वरदक्षिणां न गृह्णाति। वरदक्षिणया यत् किमपि दत्तं—भूमिः, गोः, सुवर्णं, वित्तम्, वस्त्रं, धान्यं वा—तत् सर्वं अक्षयम् भवति। विवाहसमये, समानकुले वा भिन्नकुले वा, यत् किंचित् वरदक्षिणया दत्तं, तत् सर्वं अक्षयम्। दाता दानं न स्मरति, न च प्राप्ता तद् याचति। उभौ नरकं गच्छतः, यथा घटः छिन्नरज्जुः। वरदक्षिणा शुद्धहृदयेन दातव्या। न दत्ते, नरकं गच्छति, दासीभावं च प्राप्नोति। अत्यन्तं समीपस्थाय, अत्यन्तं दूरस्थाय, अतिसम्पन्नाय, अतिदरिद्राय, अकुलीनाय, मूर्खाय—एतेषु षट्सु कन्या न दातव्या। न च वृद्धाय, अतिदरिद्राय, रोगिणे, स्थानीयाय; न च क्रोधयुक्ताय, नित्यतृष्णाय—एतेषु षट्सु कन्या न दातव्या; तेषु दत्ते, नरकं प्राप्नोति। लोभात् वा, मानार्थं वा, कन्याव्यवहारात् वा, ऋषिप्रियाय वा, या युवती रूपसम्पन्ना, भूषिता शय्यया सह दत्ते, अनन्तं फलं लभते। युवत्याः वा कन्यायाः वा, तव फलं तुल्यम्। एकां वराय दातव्या, अन्यां ब्राह्मणाय; विक्रीतां कन्यां देवाय दातव्या, निश्चलाचारेण। कल्पपर्यन्तं स्वर्गं लभते, राजा वा महाधनवान् भवति; प्रतिजन्मनि धर्मपत्नीं रूपसम्पन्नां लभते। यः एषां श्रेष्ठं पुण्यं आख्यानं प्रतिदिनं शृणोति, तस्य सर्वे पापाः नश्यन्ति, सर्वशास्त्रार्थं विजानाति। अक्षयस्वर्गं प्राप्नोति, स्त्रीणां प्रियः भवति; क्षत्रियः विजयी, लोकनाथः च भवति। शृण्वतः जन्मान्तरपापानि नश्यन्ति, अस्मिन् लोके सौभाग्यं लभते, यथा कुलीनस्त्री। ततः द्विजः पप्रच्छ—"भगवन्, यदि त्वं मयि अनुग्रहं कुर्याः, तुलधारस्य कर्माणि, अप्रतिमं तेजः च सर्वं विस्तरेण कथय।" भगवान् उवाच—"यः सत्येन ददाति, न लोभेन, न द्वेषेण, तस्य शतयज्ञस्य उत्तमदानस्य सदा सिद्धिः।" सत्येन सूर्यः उदेति, वायुः वायति; समुद्रः तटं न लङ्घयति, कूर्मः पृथिवीं न त्यजति। सत्येन सर्वलोकाः, पृथिवी च स्थिता; सत्यात् पतितः, धर्मवान् अपि, अधो वसति। यः सदा सत्यम् वदति, सत्यकर्मनिष्ठः च, स देहसहितः स्वर्गं गत्वा, अक्षयस्थितिं प्राप्नोति। सत्येन सर्वे ऋषयः मम प्राप्त्वा, दृढस्थां प्राप्ताः; सत्येन युधिष्ठिरः देहसहितः स्वर्गं गतः। स सर्वान् शत्रून् जित्वा, धर्मेण भूमिं शासितवान्, शुद्धं कठिनं राजसूययज्ञं कृतवान्। स सदा चतुर्विंशत्युत्साहसहस्रं ब्राह्मणान् सुवर्णपात्रैः, राजपात्रैः च भोजयित्वा, तान् दत्त्वा, यद् द्विजानां इच्छा, तद् वित्तं दत्त्वा, तान् विसर्जयेत्। ब्राह्मणसमूहं दरिद्रं न दृष्ट्वा, तान् विसर्जयेत्; तथा सदा षोडशसहस्रं स्नातकान् भोजयेत्, राजा सत्यम् वदन्, द्वेषरहितः च। ते पूर्वं तस्य गृहे दीर्घकालं स्थिताः, विजयं इच्छन्तः; जीवेषु अनुग्रहं कृत्वा, स समस्तां भूमिं जितवान्। सत्येन असुरराजः बली इन्द्रत्वं प्राप्नोति; अधःस्थायापि, अहं तस्य गृहे वसामि। यः केवलं पुण्यं करोति, तस्य हृदये सदा वसामि; एकवारं बद्ध्वा, तं राक्षसजन्मात् विमुक्तवान्। अहं अधोलोकं, अमृतत्वं, इन्द्रत्वं च ददामि; हरिश्चन्द्रः सत्येन सत्यलोकं सर्वसैन्येन प्राप्तवान्। शुद्धशरीरेण, स सत्यलोके स्थितः; अन्ये बहवः राजानः, सिद्धर्षयः च तथैव। सर्वे ज्ञानी, तपस्विनः च सत्येन अक्षया अभवन्; अतः सत्यनिष्ठः अस्मिन् लोके संसारात् मोक्षं प्राप्नोति।