साक्षात् भगवता ब्राह्मणस्त्रीणां धर्मः सम्यग् उक्तः। सा यदि स्वेच्छया आत्मनं संहरति, न स्वर्गं न प्राप्नोति नापि पतिं स्वर्गं नयति; ब्रह्मणाज्ञया ब्राह्मणस्त्रीणां सहगमनं न कर्तव्यम्। एवं मृत्या सा संसारमार्गमाविशति, तत्र श्रेष्ठतमः पुरुषः ब्राह्मणं सर्वेषां वर्णानां श्रेष्ठमिति न्यवेदयत्। अथोच्यते—किं ब्राह्मणस्य पत्न्याः कश्चित् पुण्यलाभोऽस्ति वा? भगवता प्रतिपाद्यते—हीनकर्म ब्राह्मणस्त्रियाः कदापि न शोभते। यदि कोऽपि तां हन्याद्, स ब्राह्मणघ्नो भवति; तस्मात् ब्राह्मणस्त्री वा ब्राह्मणपत्नी वा व्रतम् आचरितव्या। सत्यं वक्ष्यामि, हे ब्राह्मन्, सा कदापि विपण्ये मांसं न भुञ्जीत्। एतेन व्रतेन सा वर्षे सहस्राश्वमेधफलं लभते; श्रेष्ठं व्रतं हि हरिपूजनम्। सा अनसूया पतये जलं पिण्डांश्च दद्यात्, अनन्तकालं तेन पुण्यम्। पतिसहितया सा धर्मपत्नी विष्णुलोके संयुक्ता भवति; परन्तु यदि सा व्रतं लङ्घयेत्, तदा नरके निपात्यते। सा शतशः सहस्रशश्च कुलं उद्धरति; अतः बान्धवाः पुत्राः भ्रातरः चान्ये च पण्डिताः ताम् अव्रतलङ्घनात् निवारयन्तु। यदि सा हरिवासरे व्रतम् न आचरति, तदा सा जन्मजन्मनि विधवा भवति, दुर्भाग्यवती च। मांसमत्स्यभक्षणेन व्रतत्यागेन च, सा दीर्घकालं नरकं भुक्त्वा श्वक्रीडायां पतति; पापिनी विधवा यदि मैथुनं कुर्वीत, सा कुलनाशाय भवति। नरकानुभवात् दशजन्मानि गृध्री भवति; ततः बहुजन्मानि द्विजत्वं प्राप्य, मानवत्वमधिगच्छति। बाल्ये विधवा कन्या दासी भवति। द्विजः पप्रच्छ—कन्यादानस्य फलं किम्? दासीदानस्य च किम्? भगवता प्रोक्तम्—रूपयौवनसंपन्ना, गुणशीलवंशशालिनी कन्या यदि दत्तव्या, तदा यः सर्वाभरणैः विभूषितां कन्यां ददाति, स पृथिवीं पर्वतवनगुल्मसमेतां ददाति इव। अर्धाभरणदानेन अर्धं फलं प्राप्यते; निराभरणकन्यादानेन केवलं पादार्धफलं लभ्यते। यः तु कन्यां विक्रीय ददाति, स नरकात् न निवर्तते; लोभेन यश्च कन्यां अयोग्याय ददाति, स रौरवनरकं गत्वा चाण्डालत्वं प्राप्नोति। अतः पण्डिता वरदत्तं न गृह्णीयुः। यत् किंचिद् वरदत्तं तद् हृदये स्वीकरोति; भूमिगवां सुवर्णधनवस्त्रधान्यानि यानि दत्तानि, सर्वं तदक्षयं भवति। विवाहे, स्ववंशे वा परवंशे, यत् किंचिद् वरदत्तं, तदक्षयं स्यात्; दाता न स्मरति नापि ग्राहिता याचते। उभौ नरकं यातः, यथा छिन्नरस्सरूपः घटः पतति। शुद्धचित्तेन वरदत्तं दातव्यम्; अन्यथा नरकं गच्छति, दास्यं लभते। अतीव समीपस्थाय, अतीव दूरस्थाय, अतीव धनिने, अतीव दरिद्राय, अवंशाय, मूर्खाय—एतेषु षट्सु कन्या न दातव्या; न चात्यजर्जराय, नात्यर्थदरिद्राय, न रोगिणे, न स्वग्रामस्थाय। न चात्यक्रुद्धाय, न च नित्यतृष्णाय—एतेषु षट्सु कन्या न दातव्या; एतेषु कन्यादानेन नरकं प्राप्यते। लोभेन वा मानकाङ्क्षया वा कन्यायाः परस्परविनिमयेन वा, ऋषिप्रियाय दानेन वा, यदि यौवनयुक्तां कन्यां शय्यायुक्तां ददाति, अनन्तफलम् आप्नोति; कन्याया वा युवत्याः वा तुल्यं फलं भवति। एकां वराय दद्यात्, अन्यां ब्राह्मणाय; विक्रयकन्यां देवाय दद्यात्, निष्कलुषवृत्त्या धृतिमान्। कल्पमेकं स्वर्गं प्राप्नोति, राजा वा महाधन्यः भवति; सर्वेषु जन्मसु धर्मपत्नी रूपवती लभ्यते। यः एतत् उत्तमं पुण्यं प्रकरणं प्रतिदिनं शृणोति, तस्य सर्वपापानि नश्यन्ति, स सर्वशास्त्रार्थवित् भवति। अक्षयस्वर्गं प्राप्नोति, स्त्रीणां प्रियः भवति; क्षत्रियः विजयी जनाधिपति च स्यात्। एतत् शृण्वतः बहुजन्मकृतपापानि नश्यन्ति; अस्मिन्नेव लोके सौभाग्यं प्राप्नोति, स्त्री चान्यथा। ततः द्विजः पप्रच्छ—भगवन्, यदि मयि प्रसादोऽस्ति, तुलाधरस्य कर्माणि अप्रतिमबलं च विस्तार्य कथय। भगवता प्रोक्तम्—यः सत्येन ददाति, न लोभेन, नासूया, तस्य शतयज्ञफलम् एव नित्यं सिध्यति। सत्येन सूर्य उदेति, वायुः प्रवाति, समुद्रः सीमां न अतिक्रामति, कूर्मः पृथिवीं न त्यजति। सत्येन सर्वे लोकाः पृथिवी च धार्यन्ते; यः तु सत्यात् पतति, स धर्मात्मापि अधः पतति। यः सदा सत्यं वदति, सत्यकर्मनिष्ठश्च, स देहम् उत्सृज्य स्वर्गं गत्वा अक्षयपदम् आप्नोति। सत्येनैव सर्वे मुनयः मां प्राप्त्वा दृढस्थितिं लभन्ते; सत्येनैव युधिष्ठिरः स्वदेहेन स्वर्गं गतवान्।