शृणु, महर्षे, धर्मस्य सौम्यं रहस्यं प्रवक्ष्यामि। यः कश्चिद् यथाकालं सर्वाणि धान्यानि बीजानि च विप्राय ददाति, स सर्वपापक्षयात् अक्षयस्वर्गसुखं भुङ्क्ते। अथ तव पृष्टवान् गुणं पतिव्रतानां धर्म्यं, तं सत्यम् अहं पुनः प्रवदामि। या स्त्री पतिव्रता सदा, तस्या वंशः शुद्धिम् आप्नोति, लक्ष्मीः चिरं तस्यां वसति। स्वर्गः तस्याः स्वजनपतेः च पितृवंशयोः च भवति; पतिसंयता स्त्री, हे ब्राह्मण, त्वया विस्मृतं धर्मलक्षणं पृष्टम्। पुनः प्रवदामि स्त्रीणां शुभं जगदुपकारकम्। या पतिसंयता स्त्री, सा स्वकर्मणां पुण्यपापयोः भोगानन्तरम्, मम सायुज्यं प्राप्नोति। षण्मासं वा संवत्सरमधिकं वा, पतिसंयमस्य माहात्म्यं स्तूयते। या पतिव्रता, सा यावत् शुद्धा भवति, स्वर्गं गच्छति; यदि अपि पत्युः मद्यपानं, ब्राह्मणवधं, सर्वपापयुक्तत्वं वा अस्ति, सा पतिसंयता स्त्री तं पतिं स्वर्गं नयति, मलात् विशुद्धा सती। पतिः तस्याः कामसदृशः शोभनः दृश्यते, सा रति इव रम्या भवति। सा स्त्री दीर्घकालं जिष्णुवत् अस्मिन्लोके अनन्तसुखं भुङ्क्ते; परं या पतिव्रता बलात् पत्युः पतनं कारणं कुर्यात्, सा दूरं पतिता भवति। या पत्युः चिन्हं लब्ध्वा अग्नौ पतित्वा तम् पापात् उद्धरति, सा पतिव्रता पतिं विना अन्यं देशं न गच्छति। सा पत्युः चिन्हं गृहीत्वा अग्नौ शयाना स्वर्गं याति; या ब्राह्मणकन्या मृतं पतिं अनुगच्छति। स्वयमात्मनः वधेन सा नात्मानं न पतिं स्वर्गं नयति; ब्राह्मणस्त्रियाः ब्रह्मणा निषिद्धं सहगमनं। एवं मृत्वा सा संसारपथं प्राप्नोति। पुरुषश्रेष्ठः उक्तवान्—सर्वेषु वर्णेषु ब्राह्मणः श्रेष्ठः। किं तत्र द्विजश्रेष्ठस्य पुण्यं, उतान्यथा? श्रीभगवानुवाच—एवं हिंसारूपं कर्म ब्राह्मण्याः कदापि न युक्तम्। या तां सम्पूर्णं हन्ति, स ब्राह्मणघ्नः भवति; अतः ब्राह्मणी वा ब्राह्मणपत्नी वा व्रतम् आचरितव्या। सत्यं यथावत् प्रवक्ष्यामि, शृणु ब्राह्मण—सा कदापि विपणिजं मांसं न भक्षयेत्। सा वर्षे सहस्राश्वमेधफलं प्राप्नोति; सर्वोत्तमं व्रतं हरिपूजनं मनःकाम्यदेवतायाः। सा अनसूया पत्युः जलं पिण्डं च दद्यात्, सहस्रकोटियुगपर्यन्तम्। पत्या सह सा विष्णुलोके संयुक्ता भवति; यदि ब्राह्मणी परमव्रतं प्राप्य अपि नरके हन्यते। सा शतसहस्रैः कुलयोः उद्धारिका भवति; अतः बन्धवः, पुत्राः, भ्रातरः, अन्ये च बुधाः ताम् सदा व्रतभङ्गात् रक्षेयुः। सा व्रतभङ्गं न कुर्यात् इति सदा रक्ष्या; यदि हरिदिने विधवा व्रतम् न आचरति, सा पुनः पुनः जन्मनि जन्मनि विधवा भवति, दुःखिनी। मांसमत्स्यभक्षणेन, व्रतानुपालनवशात् च, सा दीर्घकालं नरकं प्राप्य निश्चितं शुनस्त्री भवति। या पापिष्ठा विधवा मैथुनं कुर्वन्ति, सा कुलनाशिनी भवति। नरकभोगानन्तरं सा दशजन्मानि गृध्री भवति; ततः बहुजन्मानि द्विजत्वं प्राप्य, मानवजन्म लभते। एवं या बाल्या विधवा कन्या सा दासीभावं प्राप्नोति। द्विजः पृष्टवान्—कन्यादानस्य फलं ब्रूहि, दास्याः च किम् फलम्? श्रीभगवानुवाच—शृणु, या कन्या रूपसम्पन्ना, गुणवती, कुलीनाऽपि, यौवनयुक्ता, समृद्धा, धनाढ्या, सा सर्वाभरणैः भूषिता दत्ते चेद्, दातुः फलं शृणु। यः कन्यां सर्वाभरणैः समलङ्कृत्य ददाति, स पृथ्वीं पर्वतवनोपेतां ददाति। अर्धाभरणदाने अर्धफलं लभते; निराभरणायाः दाने पादमात्रं फलं। यः कन्यां विक्रीणाति, स नरकं याति। स्वकन्यां विक्रयन् मूढः नरकात् न निवर्तते; यः लोभात् कन्यां अयुक्ताय ददाति, स रौरवनरकं गत्वा चाण्डालत्वं प्राप्नोति। अतः पण्डिता वरदक्षिणां न गृह्णन्ति। यत् किंचित् वरदत्तं, तद् हृदि गृह्णीयात्; तद्दानं भूमेः, गावः, सुवर्णं, वित्तं, वस्त्रं, धान्यं वा—सर्वं अक्षय्यं भवति। विवाहे, स्वकुले वा परकुले वा, यत् किंचित् वरदत्तं, तद् अक्षय्यं भवति; दाता न पुनः स्मरति, न च ग्रहीता याचते। तौ उभौ नरकं यान्ति, छिन्नपात्रवत्। वरदत्तं शुद्धहृदया दातव्यम्। यदि न दद्यात्, नरकं गच्छति, दास्यं प्राप्नोति। अतीव समीपे, अतीव दूरे, अतीव धनाढ्ये, अतीव दरिद्रे, अकुले, मूढे—एतेषु षट्सु कन्या न दातव्या; अतीव वृद्धे, अतीव दरिद्रे, रोगिणि, स्वग्रामस्थे, अतीव क्रुद्धे, नित्यतृष्णायुक्ते—एतेषु कन्या न दातव्या; तत्र दाने नरकगमनं स्यात्। लोभात्, मानाकाङ्क्षया, कन्यापरिवर्तनेन, मुनिप्रियाय दानेन, या कन्या रूपसम्पन्ना, सा शय्यायुक्ता दत्ता अनन्तफलं ददाति; त्वदीयं फलं कन्यायाः वा युवत्याः वा तुल्यम्। एकं वराय, एकं ब्राह्मणाय दद्यात्; विक्रीतां कन्यां देवाय दातव्यम्, दृढव्रतेन, निष्पापेन। एवं, महर्षे, धर्मस्य गूढं रहस्यं मया यथाशास्त्रं प्रवर्णितम्।