एवं तु, त्रयो जन्मानि प्राप्य, नरः पापात् विमुच्यते। तदा नरकदुःखं भुक्त्वा सा स्त्री कपटिनी वयसा कृकवाकुर्भवति। शेषभोजननरकं भुक्त्वा, सा मानवेषु विधवा भवति; यः पुरुषः चाण्डाल्या, म्लेच्छया, यवन्या वा स्त्रिया सह गच्छति, सः द्विगुणं त्रिगुणं चतुर्गुणं वा दण्डं भुक्त्वा, मातरं, गुरुपत्नीं, ब्राह्मणीं, राज्ञीं वा उपगच्छति। यदि परदारं, स्वामिनः स्त्रीं, भगिन्यं, स्नुषां, दुहितरं वा उपगच्छति, सः पुनरागमनं न लभते। पितृष्वसुः, मातुलपत्न्याः, पितुः भगिन्याः वा समागमात्, तत्र न कापि प्रायश्चित्तिः अस्ति। सः ब्रह्मघ्नः भवति, अन्धः, मूकः, बधिरः च, पतत्येव, न च तस्य प्रायश्चित्तिः अस्ति। यः स्त्रीकारणात् अतिक्रूरं वचनं भाषते, सः पापी स्यात्। तदा द्विजश्रेष्ठेन पृष्टं—एवं कृतं पापं कथं पुनरुक्तिः स्यात्? भगवानुवाच—ये स्त्रियः गच्छन्ति, ताः ताम्रायसं मूर्तिं प्रविशन्ति। मृत्युं आलिङ्ग्य, शुद्धः परलोकं याति; यः गृहस्थाश्रमं त्यक्त्वा मयि चित्तं स्थापयित्वा जायते—सः यो गोविन्दं सदा स्मरति, तस्य सर्वे पापाः विनश्यन्ति; दशसहस्रं ब्रह्मघ्नानाम्, गुरुपत्न्याः संगमनानि वा, शतं शतसहस्रं निषिद्धमांसभक्षणात्, सुवर्णचौर्यादिभ्यः, तादृशकर्मणां च दीर्घसंगान्नाश्यन्ते। एतेषां महापातकानां, अन्येषां च अपराधानां, यथा काष्ठं वा तृणं वह्निना दह्यते, तथा। तस्मात् गोविन्दनामस्मरणेन पुरुषः शुद्ध्यति; गृहस्थोऽपि सततम् गोविन्दं कीर्तयन्, पूजयन्, पापात् परं तीर्यते। रम्यायां भागीरथ्याः तटे, विहगग्रहणे, शिवस्य सन्निधौ, यत् फलं दशकोटिगवां दानात् लभ्यते, तत् फलं सः प्राप्नोति, सहस्रगुणं च। गोविन्दस्य स्तुत्या, सदा मम नगरे वसति; इच्छया गृहस्थोऽपि विश्वेश्वरः राजा भवति। मम पुराणकथां शृणुता, सः मम सदृशः भवति; पुराणस्य पाठेन विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति। तस्मात् धर्मसंहिता पुराणं सदा शृणुयात्; प्रयत्नेन शृणुयात्, यथा विष्णुरूपं लभ्यते। स्त्रीहेतोः अन्यः दोषः यः कृतः, तस्य यथोचितं फलं नूनं भवति; शृणु द्विजानन्द, सत्यम् वदामि। सर्वविधानि बीजानि पूर्णकुम्भे ब्राह्मणाय पुण्यदिने दत्त्वा, क्षिप्रं शुद्ध्यति। सर्वाण्यपि धान्यबीजानि ब्राह्मणाय यथाकालं दद्यात्; सर्वपापं नाशयित्वा, अक्षयस्वर्गं भुङ्क्ते। ब्राह्मणश्रेष्ठ, पतिव्रतानां धर्मं शृणु; तस्याः कुलं शुद्ध्यति, श्रीः च सदा तिष्ठति। स्वर्गः उभयकुले, पत्युः च स्वकीयकुले; पतिव्रतायाः गुणं त्वं विस्मृत्य पृष्टवान्। पुनः वदामि, स्त्रीणां सर्वलोकशुभां; पूर्वकर्मफलानुसारं, पुण्यपापाभ्यां, ततः पतिव्रताः मम पदं यान्ति; षड्मासान्, संवत्सरं, वा अधिकं, सदा स्तूयते। या स्त्री पतिव्रता, यावत्परिशुद्धा, स्वर्गं याति; पतिः सुरापः, ब्रह्मघ्नः, सर्वपापयुक्तोऽपि। या पतिसंयुक्ता, पङ्कात् शुद्धा, स्वर्गं नयति; पतिः कामसमानः शोभते, सा रतिसमा रम्या। सा दीर्घकालं इह सुखं भुङ्क्ते, यथा जिष्णुः; परं पतिव्रता या बलात् पत्युः पतनं करोति, सा दूरं पतति। पत्युर्लिङ्गं लभित्वा, पापात् उद्धरति, वह्नौ सुधासमा; या पतिव्रता पतिं विना अन्यत्र न गच्छति। सा पत्युः लिङ्गं गृहित्वा, वह्नौ शयाना स्वर्गं याति; या ब्राह्मणी मृतपतेः अनुसरति। आत्मनाशेन सा न स्वर्गं नयति, न पतिं; ब्रह्मणाज्ञया ब्राह्मणी सहगमनं न कुर्यात्। एवं मृत्वा सा संसारमार्गं प्राप्नोति; श्रेष्ठपुमान् उवाच—सर्वेषां वर्णानां ब्राह्मणः श्रेष्ठः। किं तत्र द्विजश्रेष्ठानां पुण्यं, अथवा अन्यथा? भगवानुवाच—एवं घोरं कर्म ब्राह्मण्याः न कदापि युक्तम्। तस्याः हन्ता ब्रह्मघ्नः भवति; अतः ब्राह्मणी वा ब्राह्मणपत्नी च व्रतम् आचरितव्या। सत्यं वदामि, ब्राह्मण, यथावत् शृणु—सा कदापि विपण्यमांसं न भुञ्जीत। सा संवत्सरे सहस्राश्वमेधफलं लभते; परमं व्रतं हरीपूजनं। जलं पिण्डं च पत्युः अनसूया दद्यात्; सहस्रकोटियुगानि। पतिसंयुक्ता सा विष्णुलोके रमते; ब्राह्मणपत्नी महाव्रतं लब्ध्वा यदि निहन्यते, सा नरके पतति। सा उभयं कुलं उद्धरति, शतशः सहस्रशः; अतः बान्धवाः, पुत्राः, भ्रातृणः, अन्ये च बुधाः, सदा तां व्रतभङ्गात् निवारयेयुः। सदा तां व्रतभङ्गात् निवारयेयुः; यदि हरिवासरे विधवा व्रतं न आचरति। एवं श्रीपद्मपुराणे पवित्रा कथा प्रवाहेण प्रवहति, यत्र पापस्य नाशः, गोविन्दस्मरणस्य महिमा, पतिव्रतानां धर्मः, ब्राह्मण्याः आचारः, व्रतस्य महत्त्वं च विस्तारतः प्रतिपादितम्।