एकदा भगवतः समीपे महर्षयः पृष्टवन्तः—स्त्रीणां धर्मः कः, तस्य प्रभावः च किं, इति। ततो भगवान् उवाच—स्त्री एव कुलस्य पतनं वा उत्थानं वा कारणं भवति। तस्मात्, बुद्धिमान् पुरुषः सर्वप्रयत्नेन सुजातां स्त्रीं विवाहयेत्। या स्त्री उभयोः कुलयोः तुल्या भवति, सा तयोः संयोगे स्थित्वा, सदाचारिणी कुलद्वयं रक्षति, दुष्टा तु नूनं विनाशयति। स्वर्गः, कुलम्, मलम्, कीर्तिः, अपकीर्तिः, पुत्रः, पुत्री, सखा—एते सर्वे लोके भार्यायाः अधीनाः इति कथ्यते। अतः, बुद्धिमान् पुरुषः सन्तानार्थं, कामार्थं च, एकां वा द्वितीयां वा भार्यां विवाहयेत्, यद्यपि सा बहुदोषयुक्ता स्यात्। यः पतिः रजस्वलायाः भार्यायाः समये तां न विवेति, स ब्रह्महत्यादिपापफलम् आप्नोति, दुःखं च प्राप्नोति। यः मोहात् साध्वीं भार्यां दुःखितां कृत्वा त्यजति, स तस्याः मृत्युपापं भुक्त्वा नरकं गच्छति। यः स्त्रीं बलात् हरति, स चाण्डालत्वं प्राप्नोति; तथा यः तां परित्यजति, पतितः भवति। यः स्त्रीं स्कन्धे स्थापयित्वा यमलोकं दीर्घकालं वसति, तस्य शीर्षे मलमूत्रं नित्यं पतति। एवं सहस्रवर्षाणि तं पापिष्ठं भारं वहति; ततः स्वकेशसंख्यया रौरवनरकं प्रविशति। ततः कीटयोनिं प्राप्य, मानवजन्म पुनः लभते; तदा पूर्वपापात् कलहं दुःखं च अनुभवति। एवं त्रिभिर्जन्मभिः पापात् विमुक्तो भवति; तदा नरकं भुक्त्वा, सा स्त्री कपटिका वयसा काकी भवति। शेषभोजननरकं भुक्त्वा, मानुषेषु विधवा जायते; यः च पुरुषः चाण्डाल्या, म्लेच्छ्या, यवन्या च गच्छति—द्विगुणत्रिगुणचतुर्गुणं दण्डं प्राप्य, स तत्र स्वमातरं, गुरुपत्नीं, ब्राह्मणीं, राज्ञीं च उपगच्छति। यः परदारं, स्वामिपत्नीं, स्वस्वसारं, पुत्रवधूं, पुत्रीं, श्वश्रूं, पितृष्वसारं, मातुलपत्नीं, पितुः भगिनीं च उपगच्छति, तस्य न प्रायश्चित्तं विद्यते। स ब्रह्मघ्नः, अन्धः, मूकः, बधिरः च भवति, पतति च, न च प्रायश्चित्तं अस्ति। यः स्त्रीहेतोः अतिव्याघातं भाषते, तस्य पापं महद्भवति। तदा द्विजाः पप्रच्छुः—एवं कृतपापस्य मोक्षः कथं स्यात्? भगवन्, सत्यम् आख्यातु। भगवान् उवाच—यः ताः स्त्रियः गच्छति, स ताम्रलोहमूर्तिं प्रविश्य, मृत्युमालिङ्ग्य, शुद्धः सन् परलोकं याति। यः गृहस्थाश्रमं त्यक्त्वा, मयि चित्तं स्थापयित्वा जायते, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। यो गोविन्दं सदा स्मरति, तस्य सर्वपापानि नश्यन्ति—even ब्रह्महत्यादशसहस्रं, गुरुपत्नीगमनं, निषिद्धमांसभक्षणं, सुवर्णचौर्यं, दीर्घकालं पापकर्मणि संयोगः च—एतानि सर्वाणि महापापानि अग्निना तृणमिव दग्धानि भवन्ति। अतः, गोविन्दनामस्मरणेन मानवः शुद्धिं प्राप्नोति; गृहस्थः अपि, यः सदा गोविन्दं कीर्तयति, स पापकूलात् तरति। शिवसन्निधौ, भागीरथ्याः सुन्दरतीरे, विहंगग्रहणे, यः गोविन्दस्य स्तुतिं करोति, स दशकोटिगवां दानफलम्, तस्य सहस्रगुणं फलम् लभते। गोविन्दस्य स्तुत्या, स मम पुरीं नित्यं वसति; इच्छया गृहस्थः अपि, सर्वभूपालो भवति। मम पुराणकथां शृण्वन्, स मम सदृशः भवति; पुराणस्य पाठेन, विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति। अतः धर्मसंहिता पुराणा सदा श्रोतव्या; प्रयत्नेन श्रोतव्या, यतः विष्णुरूपता लोके लभ्यते। स्त्रीहेतोः यानि अन्यानि पापानि, तेषां तु यथायोग्यं फलम् अवश्यं भवति। शृणु, द्विजसत्तम, सत्यम् वदामि—पूर्णकुम्भे सर्वबीजानि विप्राय पुण्यदिने दत्त्वा, त्वरितं शुद्धिं लभते। सर्वाणि धान्यानि, बीजानि च, यथाकालं विप्राय दातव्यानि; सर्वपापक्षये, अक्षयस्वर्गभोगः लभ्यते। ब्राह्मणर्षे, पतिव्रतानां धर्मं शृणु—तस्याः कुलं शुद्धं भवति, श्रीः च नित्यं तिष्ठति। स्वर्गः उभयोः कुलयोः, पत्युः च स्वस्य च, स्यात्; पतिव्रतायाः धर्मः त्वया विस्मृतः, पृष्टः च। पुनः वदामि, स्त्रीणां सर्वलोकहितं मङ्गलं; पूर्वकर्मफलानुसारं, पुण्येन पापेन च, कालं भुक्त्वा, पतिव्रता मम भावं प्राप्नुवन्ति। षड्मासान्, संवत्सरं, अथवा अधिकं कालं, या पतिव्रता शुद्धा तिष्ठति, सा स्वर्गं याति। यदि पतिः सुरापः, ब्रह्मघ्नः, सर्वपापयुक्तः अपि स्यात्, सा पतिसंयोगेन शुद्धा सती तं स्वर्गं नयति। पतिः कामवत् सुन्दरः दृश्यते, सा रत्याः इव रम्या भवति। सा दीर्घकालं इह सुखं भुङ्क्ते, जिष्णुवत्; या पतिव्रता पतिं बलात् पातयति, सा दूरं निपात्यते। या पतिसंस्कारं प्राप्य, अग्नौ अपि तं पातकात् उद्धरति, अमृतवत्; या पतिव्रता अन्यदेशं न गच्छति, सा पतिसंस्कारं गृहित्वा अग्नौ शयाना स्वर्गं याति। या ब्राह्मणी पतिसंयोगेन मृतपतिं अनुव्रजति, सा स्वर्गं प्राप्नोति। एवं भगवान् महर्षिभिः पृष्टः स्त्रीधर्मस्य महिमानं, पतिव्रतानां च पुण्यं, स्वस्य श्रीगोविन्दस्य नामस्मरणस्य च महत्त्वं, पुराणश्रवणस्य च फलम्, विविधानि पापफलानि, तेषां च प्रायश्चित्तानि, सर्वं स्नेहेन, श्रद्धया च, न्यग्रोधमूलवत् विस्तरेण कथयामास।