नारदस्य प्रति भगवान् एवम् उक्तवान्—स्त्रीषु शीलं यथा सञ्जायते, तत्र न किञ्चित् स्थानं, न च काले, न च पुरुषः ताम् इच्छति; अतः स्त्रीषु शीलं सञ्जायते। स्त्री घृतपात्रवत्, पुरुषः दग्धाङ्गारवत्; अतः घृतं च अग्निः एकत्र न स्थापनीयौ। यथा मद्यपगजः रज्जु-गदाभ्यां नियन्त्र्यते, तथा रक्षकः स्त्रीं संयमयेत्। बाल्ये पिता रक्षति, यौवने पति रक्षति, वृद्धावस्थायां पुत्राः रक्षन्ति; स्त्री स्वातन्त्र्यं नर्हति न। अतः स्वातन्त्र्याभावाद्, इच्छायाः च कारणात्, साध्वी स्त्री पुरुषेण याच्यमाना तस्य प्रेरणया एव कार्यं करोति। यथा रक्षितं अन्नं श्वभिः काकैः च नियंत्र्यते, तथा युवती स्त्री स्वातन्त्र्ये पतत्यधर्मे। पुनः, तया संगात् कुलं पतितं भवति; परबीजसम्भवः कुलवर्णसंकरस्य कारणं भवति। अधर्मजः वर्णसंकरः नरकं गच्छति; कृमिरूपेण पुनः पृथिव्यां जायते। ततः, द्विजोत्तम, कुलं म्लेच्छत्वं गच्छति; अतः कुलनाशात् पतिता स्त्री न स्थापनीया। यदि कश्चिद् दुर्जनः स्त्रीदोषं ज्ञात्वा क्षमयति, सः रौरवनरके पितृभिः सह वसति। एकया स्त्रिया कुलं पतति, अन्यया उत्थायते; अतः बुद्धिमान् उत्तमवंश्या स्त्रीं यत्नेन विवाहयेत्। स्त्री उभयकुलं समं स्थापयति; साध्वी कुलं रक्षति, दुष्टा तु नाशयति। स्वर्गः, कुलम्, मलम्, कीर्ति, अपकीर्ति, पुत्रः, पुत्री, मित्रम्—एतानि सर्वाणि स्त्रियाः अधीनानि इह लोके। अतः, बुद्धिमान् एकां वा द्वितीयां वा स्त्रीं विवाहयेत्; सन्ततिः कामः च हेतुः, दोषैः सहापि। यदि कश्चित् पतिः स्त्रियम् रजस्वलां न विज्ञायते, सः ब्रह्महत्याभ्रूणहत्यां लभते, दुर्भाग्यं च। यो मोहात् साध्वीं स्त्रियम् दुःखितां करोति, परित्यजति, तस्य मृत्युपापं भुक्त्वा नरकं गच्छति। स्त्रीहरणात् पतितत्वं प्राप्नोति, स्त्रीपरित्यागात् अपि पतितः भवति। स्त्रीं स्कन्धे स्थापयित्वा, यमलोकं दीर्घकालं वसति; मलमूत्रं शिरसि पतति। सहस्रवर्षाणि तं भारं वहति; ततो यावद् रोमाणि तस्य, तावद् रौरवनरकं प्रविशति। पुनः कृमिरूपेण भूत्वा मानवत्वं प्राप्नोति; पूर्वपापात् कलहं दुःखं च अनुभवति। एवं त्रिजन्मप्राप्त्या पापात् मुक्तिः; नरकं भुक्त्वा, स्त्री काकी रूपेण मायावी भवति। शेषान्ननरकं भुक्त्वा, मानुषेषु विधवा भवति; पुरुषः यदि पतितां, विदेश्यां, म्लेच्छस्त्रियां गच्छति—द्विः, त्रिः, चतुर्वारं दण्डं भुक्त्वा, मातरं, गुरुपत्नीं, ब्राह्मणस्त्रियम्, राज्ञीं च गच्छति। परस्त्रियम् वा, स्वामीस्त्रियम् वा गत्वा, पुनः न प्रतिनिवर्तते; स्वसारं, पुत्रपत्नीं, पुत्रीं, स्नुषां च गत्वा। पितृस्वसारं, मातुलपत्नीं, पितृस्वसारं च; मातृसंबन्धिनीं यां काञ्चन गत्वा, प्रायश्चित्तं नास्ति। सः ब्रह्महत्यं, अन्धत्वं, मूकत्वं च प्राप्नोति; द्वौ कर्णौ बधिरः, पतितः च, प्रायश्चित्तं नास्ति। यदि स्त्रीहेतोः अश्लीलवाक्यं बहु भाषते, तत् सर्वम् स्त्रीदोषेण; द्विजः पृच्छति—एवं कृतपापस्य पुनर्मुक्तिः कथम्? वदस्व भगवन्, सत्यम् इच्छामि श्रोतुम्। भगवान् उवाच—एवं स्त्रीगमनात्, लोहपिण्डरूपेण प्रवेशः कार्यः। मृत्युम् आलिङ्ग्य, शुद्धः अन्यं लोकं याति; यः गृहे त्यक्त्वा, मनसा मयि स्थितः जन्म प्राप्नोति। यः गोविन्दं स्मरति, सर्वपापानि नश्यन्ति; दशसहस्रं ब्रह्महत्याः, गुरुपत्नीगमनम् अपि। शतं, शतसहस्रं, निषिद्धमांसभक्षणात्, सुवर्णचौर्याद्, दीर्घदोषसंबन्धात् च। एते अन्ये च महापापानि, यथा तृणं वा तन्तुं वा अग्निना दह्यते। अतः गोविन्दनामस्मरणात्, पुरुषः शुद्धः भवति; गृहे स्थित्वा, गोविन्दं नित्यं कीर्तयन्। एवं कृत्वा पूज्य, पापं तरति; रम्ये भागीरथ्याः तटे, पक्षिग्रहे, शिवस्य सन्निधौ। यः दशमिल्यं गौः ददाति, तं फलं प्राप्नोति, सहस्रगुणं च। गोविन्दस्तुत्या, प्रिय, मम नगरे नित्यं वसति; कामेन गृहे स्थित्वा, सर्वेश्वरः राजन् भवति। पुराणकथां मम शृणुयात्, सः मम सदृशत्वं प्राप्नोति; पुराणपाठेन विष्णुसंयोगं प्राप्नोति। अतः धर्मसञ्चयकं पुराणं नित्यं श्रोतव्यम्; प्रयत्नेन श्रोतव्यं, विष्णुरूपं लोके प्राप्नोति। स्त्रीहेतोः अन्यं किञ्चित् पापं कृतम्, तस्य यथायोगं फलं भवति; शृणु द्विजोत्तम, सत्यम् वक्ष्यामि। पूर्णकुम्भे सर्वबीजानि दत्त्वा, ब्राह्मणाय पुण्यकाले, महान् फलः, तत्क्षणात् शुद्धिः प्राप्यते।