सर्वेभ्यः श्रुत्वा धर्मस्य गूढानि रहस्यानि, एकदा पितृव्रतस्य समये यदि पुत्रः पितरं स्वर्गं न ददाति, तस्य दृढस्य पुत्रस्य पुण्यं शृणु। तस्मिन्नेव समये उपवासेन लब्धं पुण्यं सहस्राश्वमेधशतसुवर्णाभिषेकात् अधिकं, तीर्थस्नानात् दशलक्षगुणं महत्तमं भवति। यः पुरुषः भागीरथ्यां जलमध्ये मृत्युम् उपगच्छति, मातुः स्तन्यं न पिबति, स मोक्षं प्राप्नोति। वाराणस्यां यः जीवितं त्यजति, चाहे संयोगेन वा, इच्छा वा, स यथेष्टं फलमाप्नोति मम स्वरूपे लयं गच्छति। योगिनः बीजसंयमिनः मुनयः यः पदं प्राप्नुवन्ति, तदेव पदं सप्त ब्रह्मपुत्रेषु मृत्युम् उपगच्छतां लभ्यते। विशेषतः लोहितनदी उत्तरभागे विधिवत् प्राणत्यागेन मम समत्वं प्राप्नोति। उर्वशीकेशतीर्थे मृत्युम् उपगच्छन्, द्विजोत्तम, सर्वदोषविहीनः पुनः सर्वं प्राप्नोति। स्वगृहे मृत्युम् उपगच्छन्, शरीरबन्धनं यावत् गृहे तिष्ठति, तावत् बन्धनं नश्यति न। प्रतिवर्षं एकं बन्धनं नश्यति, किन्तु पुत्रपक्षजनाः साक्षात् पश्यन्ति, मोक्षं न लभ्यते। पर्वते, अरण्ये, कठिनस्थले, जलविहीने स्थले मृत्युम् उपगच्छन्, दुर्गतिं प्राप्नोति, कृमिरूपेण वा अन्यथा पुनर्जन्म लभ्यते। यदि मृत्युपर्यन्तं संस्कारः अनन्तरदिनं क्रियते, सः कुम्भीपाकनरके षष्टिसहस्रवर्षाणि तिष्ठति। अस्पृश्यसंस्पर्शदोषेण वा शौचहीनः मृत्युम् उपगच्छन्, दीर्घकालं नरके स्थित्वा म्लेच्छजातिषु जन्म लभ्यते। तथा विविधेषु कीटादिषु जन्म लभ्यते; अतः धर्माधर्मविवेकं शीघ्रं कर्तव्यम्। पुण्यापुण्यकर्मणा सर्वेषां मृत्युकाले गतिर्निर्धार्यते। पुण्यतीर्थे विष्णुनामस्मरणेन पापविमुक्तः स्वर्गं गच्छति, सर्वदोषात् विमुक्तः। यदि बलवान् पुत्रः पितुः मृतशरीरं वहति, प्रतिपदं अश्वमेधफलं निश्चितं लभते। श्मशाने पुत्रः मन्त्रपूर्वकं पितुः मुखे अग्निं स्थापयेत्, ततः सम्पूर्णं शरीरं दहेत्। लोभमोहपूर्णं पापपुण्यविलिप्तं शरीरं सम्पूर्णं दग्ध्वा, आत्मा दिव्यलोकं याति। शरीरदहनानन्तरं पुत्रः पारं गत्वा अस्थि संग्रहेत्, दशमे दिवसे स्निग्धवस्त्रं त्यजेत्। रक्तवस्त्रं छित्वा अग्नौ वा जले वा विसृज्येत्; एकादशे दिवसे विद्वान् श्राद्धं कुर्यात्। पितृशरीरपोषणाय एकं ब्राह्मणं भोजयेत्, वस्त्रं, आसनं, पादत्राणं दद्यात्। सर्वोपकरणैः भूमिं, गजं, अश्वं, कृष्णां गौः दद्यात्, सर्वपापविमुक्त्यर्थम्। चतुर्थे दिवसे, त्रिपक्षान्ते, षण्मासे, संवत्सरे, द्वादश श्राद्धानि कृत्वा षोडश श्राद्धानि सम्पूर्णानि। यदि कश्चित् एतानि न करोति, वा यथाशक्ति श्रद्धया करोति, शतश्राद्धं दत्त्वापि, भूतत्वं न त्यजति। संवत्सराय कुम्भं दद्यात्, मांसयुक्तं भोजनं च; अस्थिरत्वात् मासिकं कर्म पूर्णं कुर्यात्। संवत्सरात् परं विद्वान् सापिण्डीकरणश्राद्धं पूर्णचन्द्रविधिना कुर्यात्, द्विजोत्तम। पितुः शौचं संवत्सरपर्यन्तं, मातुः षण्मासपर्यन्तं, स्त्रियाः त्रिमासपर्यन्तं, भ्रातुः वा पुत्रस्य अर्धपर्यन्तं। सापिण्डशौचं यावत् गृहे तिष्ठति, तावत्; पुत्रस्य निषेधं शृणु प्रिय। ब्रह्मचर्यनिष्ठः शिष्यः सदाचारवान् स्त्रीं न समीपं गच्छेत्; सप्तमघटीपश्चात् नवमघटीपूर्वं न गच्छेत्। एतत् कुतपकालः, यत्र पितृदाने अक्षय्यं भवति; श्राद्धे त्रयः शुद्धाः—दुहितृपुत्रः, कुतपकालः, तिलाः। अत्र त्रयः गुणाः प्रशंस्याः—सत्यं, क्रोधाभावः, शीघ्रता अभावः; सन्ध्याकालः, परभोजनम्, पुनर्भोजनम्, मैथुनम् वर्जनीयम्। दानादानं, अशुद्धकाले श्राद्धं, वर्जनीयम्; किन्तु शतदुष्कृतं कृत्वापि विद्वान् श्राद्धं कर्तुं शक्नोति। तद् ब्रह्मणा कर्तव्यं घोषितम्; शृणु पुत्र, पुरातनानि घटनानि कथयामि। वसिष्ठस्य सप्त ब्राह्मणशिष्याः, पितृकर्मे समुपस्थिते, गुरोः प्रियां यज्ञगां इच्छन्ति। प्रार्थ्य तां सप्तभिः भ्रातृभिः सह गृहम् आनयित्वा, हर्षेण, पितृकर्मार्थं तां गाम् हत्वा, चिन्तयन्तः। मांसं ब्राह्मणाय दत्त्वा, शेषं अन्येषु ब्राह्मणेषु भोजयित्वा, पितृकर्म पूर्णं कृत्वा, वत्सं गृहत्वा। तां गाम्, यां व्याघ्रः खादितवान्, गुरवे प्रत्यर्पयामासुः; तस्य तपस्याः प्रभावेन स कारणं अवगच्छत्। ततः शिष्याः शप्ताः, "अधर्मिष्ठा भवितुम्," इति; ब्राह्मणाः कम्पमानाः अञ्जलिं कृत्वा तस्थुः। यः पितृकर्मे गोमांसं ददाति, निष्पाप, सहस्रदुष्कृतं महापापं करोति।