मानवाः जन्मान्तरं जन्मान्तरं धनं पुत्रान् यशः काम्यानि वस्तूनि दीर्घायुषं च लभन्ते। एतानि सर्वाणि केवलं पितृवरप्रसादेन सम्पद्यन्ते, अतः कदापि तदुपेक्षा न कर्तव्या। विवाहादौ व्रतादौ यज्ञादौ च द्विजातिभिः नान्दीमुखं विधिवत् कार्यम्। तेन अक्षयपुण्यलाभः स्यात्, वंशश्च समृद्धिम् आप्नोति; विपरीतं तु कुर्वन्नरः नरकं याति। तस्य कुलनाशः सम्पद्यते, स चात्मा दुःखमाप्नोति; अतः प्रथमं शम्भुपुत्रं गणेशं सम्पूजयेत्। ततः षोडशमातृकाः, अनन्तरं पितृगणः, सर्वेषु नान्दीमुखेषु प्रपितामहाद्याः पूजनीयाः। नान्दीमुखकाले प्राज्ञः सर्वान् द्विजातीन् पूर्वाभिमुखान् उपवेशयेत्, नमस्कारवचनानि पठेत्, अन्यत्र च ‘स्वधा’ इत्युक्त्वा पूजां कुर्यात्। चन्द्रसूर्यग्रहणे पिण्डोदकदानं कुर्वन् नरः अक्षयस्वर्गं लभते, पितृपोषणं च वर्धते। यः तत्र न स्नाति, सामर्थ्ये सति पितृभ्यः पिण्डोदकं न ददाति, स चाण्डालत्वं प्राप्नोति। तत्र भूमिदानं सर्वं तुल्यम्, द्विजातयः व्याससमाः, जलं च गङ्गाजलसमं राहुगृहीते चन्द्रे। चन्द्रस्य लक्षगुणं पुण्यं, सूर्यस्य कोटिगुणं स्मृतम्; तस्मिन्काले गङ्गाजललाभे दशकोटिगुणं सूर्यस्य, चन्द्रस्य च शतकोटिगुणं फलम्। यः गङ्गास्नाने राहुगृहीते चन्द्रे लक्षगवां दानस्य फलं प्राप्नोति। चन्द्रसूर्यग्रहणे गङ्गास्नातः सर्वतीर्थस्नानफलप्राप्तः, पृथिव्यां किं विचरेत्? रविवारे सूर्यग्रहणं, सोमवारे चन्द्रग्रहणं—एतद् रत्नमौलिसमं, अनन्तफलदं च स्मृतम्। यः तत्र तीर्थे उपोष्य पिण्डोदकदानं दानं च करोति, स सत्यलोकस्थः भवति। ततः द्विजातयः पप्रच्छुः—महायज्ञश्राद्धं पित्रर्थं उक्तं, पितुः अन्ते पुत्रेण किमाचरणीयम्? केन कृत्येन बुद्धिमान् पुत्रः परं श्रेयः प्राप्नोति? भगवन्, तत् सम्यक् वक्तुमर्हसि। श्रीभगवानुवाच—पूर्वे वर्षे पुत्रः, अन्यः पिता इति कथ्यते; परं तु पुत्रः पितुः आधारः भवति, न केवलं पूजकः। स पुत्रः पितरं देववत् पूजयेत्, स्नेहं च दर्शयेत्, कदापि वाक्यं न लङ्घयेत्, नापि मनसा। यः पुत्रः रोगिणं पितरं यथावत् सेवते, स स्वर्गं प्राप्नोति, देवैः पूज्यते च। मरणाभासे पितरि पुत्रः यथाविधि संस्कारं कुर्वन्, देवराज्यं प्राप्नोति। यद्युपोषणकाले पुत्रः पितरं स्वर्गं न ददाति, तस्य निष्ठायाः पुण्यं शृणु। तस्मिन्काले उपोषणेन सहस्राश्वमेधशतसप्ततिराजसूयकोटितीर्थस्नानफलाधिक्यं लभते। यो भागीरथ्यां मृतः, मातुर्दुग्धं न पिबेत्, स मुक्तिं प्राप्नोति। कश्चन वाराणस्यां देहं त्यजेत्, स स्वेच्छितं फलं भुङ्क्ते, मयि लीयते च। योगिनः संयतवीर्या ये स्थितिं प्राप्नुवन्ति, तां ब्रह्मणः सप्तपुत्रेषु मृतः प्राप्नोति। विशेषतः लोहितस्योत्तरभागे विधिवत् मृतः मयासमानत्वं प्राप्नोति। उर्वशीकेशतीर्थे मृतः सर्वदोषविवर्जितः पुनः सर्वं प्राप्नोति। गृहे मृतः, यावत् देहबन्धः तावत् बन्धनं नश्यति न; वर्षे वर्षे एकं बन्धनं क्षीयते, पुत्रबान्धवदृष्टेः मोक्षो न स्यात्। पर्वते, अरण्ये, कण्ठके, निर्जले मृतः, तु दुर्गतिं प्राप्नोति, कृम्यादिजन्म च लभते। यदि द्वितीयदिने संस्कारः, स षष्टिसहस्रवर्षाणि कुम्भीपाके स्थित्वा तिष्ठति। अस्पृश्यस्पर्शे, अशौचस्थिते वा मृतः, दीर्घकालं नरके स्थित्वा म्लेच्छेषु जायते। एवं बहुविधेषु कीटकादिषु जन्म लभते; अतः शीघ्रं धर्माधर्मविवेकः कर्तव्यः। पुण्यपापकर्मभिः सर्वेषां मरणे गतिः कर्मानुसारिणी भवति। पवित्रतीर्थे विष्णोर्नामस्मरणेन मृतः पापविमुक्तः स्वर्गं गच्छति, दोषैः न स्पृश्यते। यदि पुत्रः पितुः शवम् उद्वहति, अश्वमेधफलम् प्रतिपदं प्राप्नोति। श्मशाने पितुः मुखे अग्निं मन्त्रेण स्थापयित्वा सर्वदेहदाहं कुर्यात्। लोभमोहपूरितं पुण्यपापसंवृतं देहं सम्पूर्णतया दग्ध्वा, आत्मा दिव्यलोकं यायात्। दग्ध्वा देहं पुत्रः पारगमनं कृत्वा, अस्थिसञ्चयनं कुर्यात्; दशमे दिने स स्नानवस्त्रं त्यजेत्। रक्तवस्त्रं छित्वा अग्नौ वा जले वा क्षिपेत्; एकादशे दिने श्राद्धं कुर्वीत्।