भगवतः मधुरया वाणीया द्विजश्रेष्ठाय कथयति—"यत्र निरन्तरं महती कीर्तन-नृत्त-गीतानां निनादः, वाद्यध्वनिः, मम नामस्मरणं च प्रवर्तते, तत्र अहं तस्य शरीरे विलयं यामि। हे मित्र, यदा त्वया बकासुरः हतः, तदा प्रभृति त्वं मम भक्तः पवित्रस्थानं च जातः। यत् किंचित् पापं त्वत्तः, तत् मुक्तये निर्दिष्टम्। त्वं महात्मानं मुकं याहि, पुण्यात्मनाम् उत्तमं तीर्थं; तत्र गत्वा, तं मुकं दृष्ट्वा, सर्वे महाजनाः दृष्टा इव भवन्ति। केवलं तान् दृष्ट्वा, तैः सह संवादं कृत्वा, मया सह सम्बन्धं प्राप्य, यः मम धाम आगतः, सः सहस्रकोटिजनन्युत्थपापविनाशनात् मां पश्यति, मम प्रसादं च लभते। मम अनुग्रहात्, हे वत्स, त्वया अहं दृष्टः असि, निष्पापः; अतः वरं वृणु, यत् ते मनसि वर्तते।" तदा द्विजः उवाच—"मम मनः सदा त्वयि एव स्थिरं भवतु, हे प्रभो; त्वत्तः अन्यत् किञ्चिदपि, हे जगन्नाथ, न मे कदापि रोचयेते।" माधवः उवाच—"एवं त्वयि सदा एषा बुद्धिः जायते, हे निष्पाप, अतः त्वं मम धाम्नि मम समं सुखं भोक्ष्यसे। किन्तु, त्वया तव जनक-जननीयोः पूजा न कृतव्या; तयोः पूजनानन्तरं एव मम रूपं प्राप्स्यसि। तयोः निश्वास-क्रोधात् तव तपः सततम् उपशाम्यते; अतः तौ पूजय, हे ब्राह्मण। यत्र पुत्रे मातृपितृभ्यां क्रोधः पतति, न अहम्, न ब्रह्मा, न शिवः तं नरकं वारयितुं शक्नुवन्ति। अतः त्वं स्वजनकौ गत्वा सम्यक् पूजनं कुरु; तयोः प्रसादेन एव मम धाम प्राप्स्यसि।" एवं उक्ते, सः ब्राह्मणश्रेष्ठः punar जगद्गुरुम् उवाच—"यदि त्वं मया तुष्टः, हे प्रभो, तदा स्वं रूपं दर्शय, हे अच्युत।" तदाऽस्य भक्त्या, दयान्वितेन हृदया, ब्राह्मणपूजनरतः भगवान् स्वं रूपं प्रादर्शयत्। सः परमपुरुषः शङ्खचक्रगदापद्मधारी, सर्वलोककारणः, स्वतेजसा विश्वं पूरयन्, ब्राह्मणाय स्वं रूपं ददर्शयत्। स ब्राह्मणः साष्टाङ्गं प्रणम्य, अच्युतं पुनरुवाच—"अद्य मे जन्म सफलम्, अद्य मे नेत्रे धन्ये। अद्य मे हस्ताः पुण्याः, अहं च धन्योऽस्मि, हे विश्वनाथ; अद्य मे पितरः ब्रह्मलोकं गच्छन्ति। मम बान्धवाः प्रमुद्यन्ते, हे जनार्दन, तव कृपया; सर्वे मम कामाः पूर्णाः अभवन्। किन्तु, भगवन्, अहं महता विस्मयेन युतः अस्मि—कथं मूकादयः पण्डिताः मम आचरणं जानन्ति, यदा अहं दूरदेशे अपि अस्मि?" भगवान् उवाच—"तस्य गृहे हृदये सदा विराजते सः ब्राह्मणः; तथा पतिव्रतायाः गृहे अपि, तुलाधारस्य शीर्षे अपि। यः मित्रद्रोहं न करोति, तस्य गृहे, वैष्णवस्य देवालये अपि, मम कृपया, त्वं सत्यं वक्तुम् अर्हसि। मूकः सदा पितृमातृभक्तः; सा पत्नी साध्वी; तुलाधारः सत्यवादी समदर्शी च। यः लोभकामद्रोहरहितः मयि भक्तः, सः वैष्णवः; एतेषां गुणैः तुष्टः अहं तेषां गृहे सदा रमामि। भारत्या कमलया च सह, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ।" ब्राह्मणः उवाच—"दुष्टसंसर्गात् नराः महापापिनः भवन्ति इति धर्मज्ञाः धर्मशास्त्रेषु, पुराणेषु, आगमेषु, वेदेषु च वदन्ति; कथं तर्हि त्वं तेषां गृहे वससि?" भगवान् उवाच—"सर्वेषां पुण्यात्मनां मध्ये मूकः त्रिषु लोकेषु कर्ता; आचारनिष्ठः चाण्डालोऽपि ब्राह्मणः इति देवा जानन्ति। त्रिषु लोकेषु मूकस्य पुण्ये समः नास्ति; सः सदा पितृमातृभक्तः, तेन त्रयः लोकाः जिताः। तयोः भक्त्या अहं तुष्टः, सर्वैः देवगणैः सह; सः ब्राह्मणरूपेण तस्य गृहे अहं सदा स्थितः। एवमेव पतिव्रतायाः गृहे, तुलाधारस्य निकेतने, मित्रद्रोहरहितस्य गृहे, वैष्णवस्य चालये। अहं तत्र सदा वसामि, हे धर्मज्ञ; किञ्चिदपि क्षणं न परित्यजामि; तेन पापरहिताः मां सदा पश्यन्ति। तव पुण्येन त्वं मां दृष्टवान्, मम प्रसादेन; चाण्डालः अपि शुद्धः पितृमातृभक्तः दिव्यत्वं प्राप्तवान्। अतः स्नेहेन अहं तेन सह तस्य गृहे वसामि; पुनः पुनः संवादं करोमि, हे द्विजोत्कर्ष। तस्य हृदये अहं सदा निबद्धः, किञ्चित् अपि अनिष्टं तत्र नास्ति; सः तव आचरणं जानाति, पतिव्रता च अन्ये च। एषां आचरणं ते कथयिष्यामि; शृणु, यथाक्रमम्; शृण्वन् एतत्, मृत्युलोकः बन्धनात् विमुच्यते। देवतानां मध्ये पितरौ न मातरौ च पुण्यतरं तीर्थं; यः पितरौ पूजयति, सः एव परः पुरुषः। पितृमातृशासनं च गुरोः आदेशः च तुल्यफलप्रदं; पूजया स्वर्गे ऐश्वर्यं लभ्यते, तु उपेक्षया रौरवं गच्छति। सः अस्मिन्हृदये वसन्, अहम् अपि तस्य हृदये वसामि; न अस्माकं विभेदः अस्ति, निहितेऽपि, परत्रापि, न च मम तुल्यः। मम पुर्यां सुन्दर्यां, सः स्वबान्धवैः सह अक्षयैः सुखैः आनन्दं भोक्ष्यते, अन्ते च मयि एव लीयते। अतः मूकः त्रिषु लोकेषु यत् किमपि घटते, तत् सर्वं जानाति, हे नरशार्दूल; किमर्थं तर्हि त्वं विस्मयमुपगतोऽसि?" तदा द्विजः उवाच—"मोहात् वा अज्ञानात् वा कश्चित् पितरौ न पूजयेत्; तत् ज्ञात्वा, हे जगन्नाथ, धर्माधर्मयोः किम् आचरितव्यं?