यदा स ब्राह्मणः भगवतः वचांसि श्रुत्वा, तदा स पापकर्मबन्धनात् मुक्तः सन् तस्य गृहम् प्रविवेश। तत्र स द्विजश्रेष्ठं विष्णुम् पद्मासनस्थं दृष्ट्वा, सस्मितः शिरसा प्रणम्य तस्य पादौ समस्पृशत्। स हर्षपूर्णः इति उवाच— "देवदेव, अनागतपूर्वं त्वां न वेद्मि। अस्मिन्लोके परत्र च अहं तव दासः, प्रभो।" "भगवन् माधुसूदन, तव अनुग्रहम् दृष्टवान् अस्मि। यदि मयि दया अस्ति, तदा तव रूपं द्रष्टुम् इच्छामि।" तदा विष्णुः उवाच— "द्विजोत्तम, अहं सदा तव प्रति स्नेहम् वहामि। साधूनां प्रति प्रेम्णा एषः दर्शनः दत्तः। साधूनां दर्शनस्पर्शनध्यानस्तोत्रसंभाषणैः अपि कदाचित् अक्षयः स्वर्गः लभ्यते। सततसंसर्गेण सर्वे पापा विनश्यन्ति; अनन्तसुखान् भुक्त्वा मम स्वरूपे लीयते। पुण्यतीर्थस्नानेन, सर्वत्र मम दर्शनं कृत्वा, साधूनां भूमीः दृष्ट्वा च, मम स्वरूपे लीयते। पुण्यकथाः सततं जनानाम् पुरः कथयन् अपि स मयि लीयते। अथवा मम दिने उपोष्य, मम चरितानि शृण्वन्, रात्रौ जागरणं कुर्वन्, मयि एव लीयते।" "द्विजोत्तम, यदा नामस्मरणेन नित्यं घोषः, नृत्यम्, गीतं, वाद्यं च भवति, तदा अहं तस्मिन् देहे लीयामि। यदा त्वया बकवधसमये भक्तिः मयि जाताऽसि, त्वं तीर्थरूपः अभवः; तव पापम् अपि विमोचनार्थम् उक्तम्। त्वम् अत्र मुके महात्मनि, पुण्यतीर्थश्रेष्ठे गच्छ; मुके दर्शनमात्रेण सर्वे पुण्यजनाः दृष्टाः स्युः। तेषां दर्शनात्, संभाषणात्, मयि संबन्धात्, मम धाम आगमनेन च— येषां कोटिशः जन्मपापानि नश्यन्ति, ते मां पश्यन्ति, तेन मम अनुग्रहः लभ्यते।" "मम अनुग्रहेण, पुत्र, त्वया अहं दृष्टः असि, निष्पाप; अतः वरं वृणु, यद् इच्छसि।" ब्राह्मणः उवाच— "भगवन्, मम मनः सदा त्वयि एव स्थितम् अस्तु; त्वदन्यत् किंचिद् मम न रोचयेत्।" माधवः अवदत्— "एवं ज्ञानं त्वयि सदा उत्पद्यते, निष्पाप; अतः मम धाम्नि मम इव सुखानि भोक्ष्यसि। परन्तु, निष्पाप, तव पितरौ त्वत्तः पूजां न लभन्ते; तयोः पूजां कृत्वा एव मम स्वरूपं प्राप्स्यसि। तयोः श्वासक्रोधाभ्यां तव तपः क्षीयते; अतः तौ पूजय, ब्राह्मण। यत्र पुत्रे पितृमातृभ्यां क्रोधः पतति, तत्र न अहं, न ब्रह्मा, न शिवः अपि तं नरकं निवारयितुं शक्नुवन्ति। अतः गच्छ पितरौ प्रति यथाशक्ति पूजां कुरु; तयोः अनुग्रहेण एव मम धाम प्राप्स्यसि।" एवं उक्ते, स ब्राह्मणश्रेष्ठः पुनः लोकगुरवे उवाच— "यदि त्वं मयि तुष्टः, प्रभो, तदा तव स्वं रूपं दर्शय, अच्युत।" तदा ब्राह्मणस्य भक्त्या, करुणया पूर्णहृदयः स भगवान् ब्राह्मणप्रियः स्वधर्मनिष्ठः स्वं रूपं दर्शयामास। स तम् परमपुरुषम् अपश्यत्— शंखचक्रगदापद्मधरं, सर्वलोककारणं, स्वतेजसा विश्वं पूरयन्तम्। स ब्राह्मणः साष्टाङ्गं प्रणम्य, अच्युतं पुनः उवाच— "अद्य मम जन्म सफलम्, अद्य मम नेत्रे धन्ये। अद्य मम हस्ताः पुण्याः, अहं कृतार्थः, जगन्नाथ। अद्य मम पितरः ब्रह्मलोकं प्राप्नुवन्ति। मम बान्धवाः तव अनुग्रहेण प्रमुदिताः, जनार्दन; सर्वाः मम कामनाः पूर्णाः अभवन्।" "भगवन्, अहं अत्यन्तं विस्मितः अस्मि— कथं मूकादयः, अन्ये च पण्डिताः, मम आचरणं जानन्ति, यदा अहं अन्यत्र देशे अपि स्थितः?" भगवान् उवाच— "तस्मिन् गृहे अन्तराले स ब्राह्मणः वसति, तथा पतिव्रतायाः गृहे, तुलाधरस्य शीर्षे अपि। यः मित्रद्रोही न भवति तस्य गृहे, वैष्णवस्य देवालये च, मम अनुग्रहेण त्वं सत्यम् वक्तुम् अर्हसि।" "मूकः सदा पितरौ भक्त्या सेवते; सा पत्नी सद्गुणा; तुलाधरः सत्यवादी सर्वेषु समदृष्टिः। यः लोभकामद्रोहरहितः मयि भक्तिमान्, स वैष्णवः; एतेषां गुणैः तुष्टः अहं तेषां गृहे सदा सुखेन वसामि। भारत्याः कमलया सह, द्विजश्रेष्ठ—" ब्राह्मणः उवाच— "महापापिसंगेन पुरुषाः महापापिनः भवन्ति, धर्मज्ञाः तथा शास्त्रेषु, पुराणेषु, आगमेषु, वेदेषु च वदन्ति— कथं त्वं गृहे वससि?" भगवान् उवाच— "सर्वेषां साधूनां मध्ये मूकः त्रिषु लोकेषु कर्ता; आचारे स्थितः चाण्डालः अपि, देवा ब्राह्मणं तम् जानन्ति। त्रिषु लोकेषु मूकसमानः पुण्यकर्मणा नास्ति; सदा पितरौ भक्त्या सेवन्, स त्रिलोक्यं जयति। तेषां भक्त्या अहं तुष्टः, सर्वैः देवगणैः सह; ब्राह्मणरूपेण तस्य गृहे अन्तराले वसामि। तथैव पतिव्रतायाः गृहे, तुलाधरस्य निवासे, मित्रद्रोहरहितस्य गृहे, वैष्णवस्य चालये। तत्र अहं सदा वसामि, धर्मज्ञ; क्षणमपि न त्यजामि; ये पापकर्म न कुर्वन्ति, ते मां सदा पश्यन्ति।" एवं भगवतः अनुग्रहेण स ब्राह्मणः परमं ज्ञानं, पुण्यं च लाभवान्।