ततः तं मार्गे दृष्ट्वा स सन्तोषेण पृच्छति स्म—“धर्मस्य हितं शिक्षां वद।” तदा सज्जनद्रोहः उवाच—“गच्छ भदव धर्मज्ञ, परमवैष्णवस्य समीपं; तं दृष्ट्वा तव अभिलषितं कामं सम्प्राप्स्यसि। यथा त्वं बकवधं वा वस्त्रस्य शोषणं जानासि, तथा हृदि स्थितं अन्यं कामं अपि जानासि। एवमुक्त्वा विष्णुभक्ताय तं द्विजं विष्णुरूपधारिणं तुष्टः सह गच्छति स्म। तत्र तं शुद्धं पुरुषं सर्वमङ्गलचिह्नयुक्तं स्वतेजसा दीप्तिमन्तं पुरतः पश्यति स्म। धार्मिकः स हरिभक्तं ध्यानस्थं सम्बोधयति—“यद्भूतं तद्वद, दूरात् आगतः अस्मि ते समीपम्।” वैष्णवः उवाच—“देवानां श्रेष्ठः, दानवशत्रूनां प्रभुः, सदा तव अनुग्रही; त्वां दृष्ट्वा अस्माकं मनांसि सन्तुष्टानि, द्विजश्रेष्ठ।” अद्य तव अतुल्यं सौभाग्यं फलं दास्यति; देवयानपथे तव वस्त्रं सदा शुष्यति, अन्यथा न। वैष्णवस्य वचनं श्रुत्वा, स पुनः तं उवाच—“यत्र स नित्यः विष्णुः? अद्य कृपया तं दर्शय।” वैष्णवः उवाच—“एतत् रम्यं देवालयं प्रविश्य परमेश्वरं पश्य।” तं दृष्ट्वा, घोरपापबन्धनात् विमुक्तः भवसि; इत्युक्त्वा गृहं प्रविशति। तत्र द्विजरूपं विष्णुं पद्मासनस्थं पश्यति; शिरसा नमस्कृत्य तुष्टः चरणौ गृह्णाति। स उवाच—“देवेश, अनज्ञातः त्वं पूर्वं; अस्मिन् लोके परत्र च, अहं तव दासः, प्रभो।” “तव अनुग्रहम् अपश्यं माधुसूदन; यदि त्वया कृपा अस्ति, तव रूपं द्रष्टुम् इच्छामि।” विष्णुः उवाच—“द्विजश्रेष्ठ, सदा तव स्नेहः मयि; साधूनां प्रेम्णा तव दर्शनं दत्तम्।” साधूनां दर्शनात्, स्पर्शनात्, ध्यानात्, कीर्तनात्, संभाषणात् वा एकवारम् अपि, अक्षयस्वर्गं लभ्यते। सततसङ्गेन सर्वपापानि नश्यन्ति; अनन्तसुखं भुक्त्वा मम स्वरूपे लीयते। पुण्यतीर्थस्नानात् सर्वत्र मम दर्शनात्, पुण्यभूमिदर्शनात्, मम स्वरूपे लीयते। सततं पुण्यकथानां जनसमक्षे वर्णनात्, नरश्रेष्ठ, स अपि मम स्वरूपे लीयते। मम दिवसे उपवासेन, मम कर्मश्रवणेन, रात्रौ जागरणेन, मम स्वरूपे लीयते। द्विजश्रेष्ठ, सततं घोषे, नृत्ये, गीतैः, वाद्यैः, नामस्मरणेन, तस्मिन् शरीरे विलीयते अहम्। यदा त्वया बकः हतः, तदा मम भक्तः पुण्यतीर्थः अभवः; तव पापं, मित्र, मोक्षार्थं उक्तम्। महात्मनं मुकं गच्छ, पुण्यतीर्थेषु श्रेष्ठं; तं दृष्ट्वा सर्वं पुण्यजनं दृष्ट्वा भवति। दर्शनात्, संभाषणात्, मम सम्बन्धात्, मम धामगमनात्— यस्य सहस्रकोटिजन्मपापं नश्यति, स धर्मात्मा मां पश्यति, तेन मम अनुग्रहः लभ्यते। मम कृपया, पुत्र, त्वया दृष्टः अस्मि, निष्पाप; तस्मात् वरं गृहाण, यद् मनसि अस्ति। ब्राह्मणः उवाच—“मम मनः सदा त्वयि स्थितं भवतु, प्रभो; त्वत्संविन्यः अन्यः कश्चन न रोचयेत्, लोकनाथ।” माधवः उवाच—“यद् बुद्धिः सदा त्वयि जायते, निष्पाप, तस्मात् मम धामे मम सुखं भोगिष्यसि।” किन्तु, निष्पाप, तव मातापितरौ तव पूजां न लप्स्येते; तयोः पूजायाः अनन्तरं मम रूपं प्राप्स्यसि। तयोः श्वासात्, क्रोधात्, तव तपः नित्यं क्षीयते; तस्मात् पूजां कुरु, ब्राह्मण। यत्र माता-पितरौ पुत्रे क्रोधं कर्षतः, न अहं, न ब्रह्मा, न शिवः, तं नरकं निवारयितुं शक्नुवन्ति। तस्मात् मातापितरौ गत्वा पूजां विधिवत् कुरु; तयोः कृपया मम धामं प्राप्स्यसि। एवमुक्ते, ब्राह्मणश्रेष्ठः पुनः जगत्गुरुम् उवाच—“यदि त्वया तुष्टः अस्मि, प्रभो, तव स्वरूपं दर्शय, अच्युत।” तदा ब्राह्मणस्य भक्त्या, कृपया पूर्णहृदयः, ब्राह्मणपूजारतिः प्रभुः स्वं रूपं दर्शयति। स सर्वलोककारणं शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं परमपुरुषं जगत् तेजसा पूर्णं दर्शयति। स ब्राह्मणः प्रणम्य अच्युतं पुनः उवाच—“अद्य मम जन्म सफलम्, अद्य मम नेत्राणि पुण्येन पूर्णानि। अद्य मम हस्ताः प्रशंस्याः, अहं धन्यः, जगन्नाथ; अद्य मम पितरः ब्रह्मलोकं प्राप्नुवन्ति। मम बान्धवाः तुष्टाः, भगवन्, तव कृपया, जनार्दन; अद्य मम सर्वाः अभिलषिताः कामाः पूर्णाः। किन्तु, भगवन्, अहं विस्मितः—कथं मूकः अन्ये च, यः ज्ञानी, मम आचरणं जानन्ति, यदा अहं दूरदेशे स्थितः?” गृहस्य अन्तरिक्षे स ब्राह्मणः प्रतिष्ठितः, तथा धर्मपत्नीगृहं, तुलाधरस्य शिरसि अपि।