तत्र एकदा महर्षि नारदः ब्रह्माणं पृष्टवान्—“हे देवेश, ब्राह्मणस्य तेजः केन आचरणेन वर्धते? केन च तस्य तेजः क्षीयते?” तदा ब्रह्मा प्रहसन् उत्तरं दत्तवान्। सः उक्तवान्—“द्विजश्रेष्ठः निशायाः समाप्तौ उत्तिष्ठन् सदा देवतान् च सत्पुरुषान् च स्मरेत्। गोविन्दं, माधवं, कृष्णं, हरिं, दामोदरं, नारायणं, जगन्नाथं, वासुदेवं, अजं, सर्वव्यापिनं—एतान् स्मरेत्। सरस्वतीं, महालक्ष्मीं, सावित्रीं, वेदमातृं, ब्रह्माणं, सूर्यं, चन्द्रं, दिक्पालान्, ग्रहांश्च स्मरेत्। शंकरं, शिवं, शम्भुं, ईश्वरं, महेश्वरं, गणेशं, स्कन्दं, गौरीं, भागीरथीं, शिवं च स्मरेत्। नलराजं, जनार्दनं, वैदेहीं, युधिष्ठिरं—एतान् पुण्यकीर्तयः स्मरेत्। अश्वत्थामानं, बलिं, व्यासं, हनुमन्तं, विभीषणं, कृपं, परशुरामं—एते सप्त चिरंजीविनः स्मरणीयाः। यः प्रतिदिनं प्रातःकाले एतान् स्मरेत्, स ब्रह्महत्यादिपापात् विमुक्तः स्यात्—नात्र संशयः। एकवारं अपि तेषां नामानि जपन्, सर्वयज्ञफलम् लभते, लक्षगोदानस्य पुण्यं च प्राप्नोति। ततः शुद्धस्थले मलमूत्रं विसृजेत्—रात्रौ दक्षिणदिशं, दिवा उत्तरदिशं मुखं कृत्वा। तदनन्तरं काष्ठगर्भम् दन्तधावनं कुर्यात्—कुश, उदुम्बरादिभिः। सन्ध्याकाले संयमं आचरन्, द्विजः शुद्धः भवेत्। पूर्वाह्णे सरस्वतीं रक्तवर्णां, मध्याह्ने श्वेतवर्णां, सायं कृष्णवर्णां ध्यानं कुर्यात् विधिवत्। ततः स्नानं विधिपूर्वकं समाचरेत्, अङ्गानि प्रक्षालयित्वा, शरीरं मृत्तिका लेपयेत्। शिरसि, भ्रूमध्ये, नासिकायाम्, हृदि, बाह्वोः, पार्श्वयोः, नाभौ, जान्वोः, पादयोः—एतेषु मृत्तिका यथाक्रमं लेपनीयम्।