बाल्ये, कौमारे, वार्धके च, यानि पापानि वाचा, कर्मणा, मनसा वा कृतानि भवन्ति, तथा निषिद्धयोः सम्बन्धयोः, मित्रद्रोहे, तुलाविपर्यये, मानविपर्यये, कन्यागोविषये च मिथ्यावचने यः पापसम्भवः, एतानि सर्वाणि त्वरितं विनश्यन्ति तेन येन कपिलां गाम् दत्तां भवति। तत्र महान् नदी दृश्यते, या दशयोजनविस्तीर्णा। समुद्रमध्ये जलानि सन्ति, यावत् वत्सस्य द्वे पादौ मुखं च न सुसंस्थिते, तावत् सा गौः पृथिवीतुल्या मन्यते, यावत् वत्सं न मुञ्चति। या सुवर्णशृङ्गा, वस्त्रसमृद्धा, सर्वाभरणभूषिता, ताम्रपृष्ठा, रजतखुरा, कांस्यदोहना, सुरभिपुष्पविलिप्ता, सर्वाभरणोपेता, एषा कपिला गौः वेदवित्तद्विजाय दातव्या। तेन सर्वाणि पापानि विनश्यन्ति, विष्णुलोके च स्थिरत्वं प्राप्नोति। सा गौः यदा दुग्धा भवति, तदा तस्याः क्षीरबिन्दवः पृथिव्यां पतन्ति, ताभ्यः उद्यानानि काननानि च जायन्ते, येषु उत्तमपुष्पफलसमृद्धयः सन्ति। तत्र वृक्षाः इच्छाफलदाः भवन्ति, नद्यः क्षीरमृद्वत्या प्रवहन्ति, सुवर्णमयानि प्रासादानि च सन्ति; तत्र गवां दातारः यान्ति। यः दश गाः एकं च बलीवर्दं ददाति, स ब्रह्मणा उक्तं फलं प्राप्नोति। यदि दशसु गवां सह एकं वृषभं ददाति, स लक्षशतफलमाप्नोति। एतत्, हे नारद, सम्यक् विज्ञेयम्। यदि पुत्रः पितृभ्यः कृते पृथिव्यां वृषभं मोचयति, तदा पितरः विष्णुलोके यथाकामं पूज्यन्ते। चतस्रः धेनवः एकश्च वृषभः, एतेन सर्वे विमुच्यन्ते, एष धर्मः सनातनः। चतस्रः गाः तेषां च वत्साः, एकश्च वृषभः, सर्वदिक् विमोच्यः, एष धर्मः सनातनः। यावन्ति रोमाणि तस्य वृषभस्य शरीरे, तावत्संख्यकं वर्षसहस्रं स्वर्गे मनुष्याः भुञ्जते। वृषभः यत् जलं पुच्छेनोत्क्षिपति, तत् जलं पितृणां सहस्रवर्षपर्यन्तं अमृतं भवति। वृषभः पादेन भूमिं यदा खादति, यच्च मृत्तिका वा क्लोदः जायते, तत् पितृणां कोटिशः हविर्भवति। यदि माता म्रियते पितरि जीवति, तदा तस्याः स्वर्गप्राप्त्यर्थं चन्दनचिह्नितां गाम् दातव्यम्। दाता पितृऋणात् विमुक्तः भवति, अक्षयस्वर्गं प्राप्य, इन्द्रवत् पूज्यते। या गौः सर्वलक्षणसम्पन्ना, धेनुः, एकवारं प्रसूता, सौम्या च सा एव पृथिवी समाख्या। एतां गाम् मन्त्रेण यः ददाति, स पृथिवीदानफलम् आप्नोति, मर्त्यः इन्द्रसमः भूत्वा शतं कुलं उद्धरति। यदि कश्चित् गाः चोरयति, वा गाम् वा वत्सं हन्ति, स सर्पपूर्णे कूपे कल्पान्तपर्यन्तं तिष्ठति। गौः वधेन सह पितृभिः रौरवनाम्नि घोरे नरके दग्धो भवति, यावत् फलं न क्षीणम्। यः गोचरणं नाशयति, वा वृषभं बन्धयति, स अनन्तं नरकं याति, पुनः पुनः च जन्मनि। यः अपि एकवारं एतां पुण्यां कथां शृणोति, तस्य सर्वाणि पापानि विनश्यन्ति, स देवैः सह मोदते। यः एतां पुण्यां महाकथां शृणोति, स सप्तजन्मकृतपापात् तत्क्षणमेव विमुक्तः भवति। नारदः उवाच—केन आचरणेन ब्राह्मणस्य तेजः वर्धते? केन च तदेव तेजः हीयते? ब्रह्मा उवाच—रात्रेः अन्ते उत्तिष्ठ्य, द्विजश्रेष्ठः सदा देवतान् सत्पुरुषांश्च स्मरेत्। गोविन्दं, माधवं, कृष्णं, हरिम्, दामोदरं, नारायणं, जगन्नाथं, वासुदेवं, अजं, विष्णुं च। सरस्वतीं, महालक्ष्मीम्, सावित्रीं, वेदमातरं, ब्रह्माणं, सूर्यं, सोमं, दिशां पालकान्, ग्रहांश्च। शङ्करं, शिवं, शम्भुं, ईश्वरं, महेश्वरं, गणेशं, स्कन्दं, गौरीं, भागीरथीं, शिवं च। नलः पुण्यकीर्तिः, जनार्दनः पुण्यकीर्तिः, वैदेही पुण्यकीर्तिः, युधिष्ठिरः पुण्यकीर्तिः। अश्वत्थामन्, बलिः, व्यासः, हनुमान्, विभीषणः, कृपः, परशुरामः—एते सप्त चिरञ्जीविनः। यः प्रतिदिनं प्रातःकाले एतान् स्मरति, स ब्रह्महत्यादिपापात् विमुच्यते, नात्र संशयः। एकवारं स्मरणेन अपि सर्वयज्ञफलम् आप्नोति, लक्षगवां दानस्य पुण्यं च लभते। ततः शुचौ स्थले मलमूत्रविसर्जनं कुर्यात्—रात्रौ दक्षिणाभिमुखः, दिवा उत्तराभिमुखः। अनन्तरं कुशोदुम्बरादिदन्तकाष्ठं गृह्णीयात्; ततः सायं संयमं द्विजः आचरितुम् अर्हति। पूर्वाह्णे रक्तवर्णां सरस्वतीं, मध्याह्ने श्वेतां, सायं कृष्णवर्णां ध्यानयेत्, यथाविधि। ततः स्नानं सम्यक् कुर्यात्, अङ्गप्रक्षालनानन्तरं मृदां शरीरस्य लेपं कुर्यात्। शिरसि, ललाटे, नासायाम्, हृदि, भ्रूमध्ये, बाह्वोः, पार्श्वयोः, नाभौ, जान्वोः, पादयोः च सम्यक् अङ्गलेपः कार्यः।