अधोऽङ्गे सर्वे तीर्थोदका विराजन्ति, तत्र प्रवाहे गङ्गा स्थिताः। रोमकूपेषु ऋषयः निवसन्ति, मुखे तथा पृष्ठे यमः विराजते। दक्षिणपार्श्वे कुबेरः वरुणश्च तिष्ठतः, वामपार्श्वे बलिनो यक्षाः प्रतिष्ठिताः। मुखमध्यस्थे गन्धर्वाः, नासाग्रे सर्पाः, पृष्ठभागे खुराणां अप्सरसोऽपि स्थिताः। गोमयमध्ये लक्ष्मीः, गोमूत्रे सर्वमङ्गलम्, पादाग्रेषु दिव्याः, 'हम्भा' शब्दे प्रजापतिः। गोदुग्धे चतुर्भिः पूर्णसागराः, गोस्पर्शेन नित्यं शुद्धिः लभ्यते। गोखुरैः उत्पन्ना धूलिः यदि शिरसि धार्यते, तेन मानवः सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। तीर्थोदकस्नानेन सर्वपापविमुक्तिः। नारदः पप्रच्छ—दशवर्णानां गवां दानफलं किं? ब्रह्मा प्राह—श्वेतां गवां ब्राह्मणाय दत्त्वा, दाता नित्यं राजभवनं सुखं च अनुभवति। धूम्रवर्णा स्वर्गं नयति, पापं च हरति; पिङ्गला अक्षयपुण्यं ददाति; कृष्णा दत्त्वा पतनं न भवति। पाण्डुका दुर्लभा, शुभ्रवर्णा कुलं हर्षयति। रक्तनेत्रा रूपकामाय, नीलवर्णा धनकामाय। पिङ्गला दत्त्वा सर्वपापविमुक्तिः। बाल्ये, यौवने, वृद्धावस्थायां, वाचायाः, कर्मणः, मनसः कृतं पापं, निषिद्धसम्बन्धे, मित्रद्रोहे, मिथ्याज्येष्ठे, मिथ्याप्रमाणे, कन्यायाः वा गवां वा विषये मिथ्यावचनं, एतत्सर्वं पिङ्गलादानेन शीघ्रं नश्यति। एकः महती नदी दशयोजनविस्तीर्णा। समुद्रमध्ये जलानि, यावत् वत्सस्य पादौ मुखं च न जातम्, तावत् गवां पृथिवीवद् गण्या। सुवर्णशृङ्गा, वस्त्रसम्पन्ना, सर्वाभरणैः भूषिता, ताम्रा पृष्ठा, रजतखुरा, कांस्यदुग्धपात्रा, सुरभिपुष्पैः भूषिता, सर्वाभरणैः समन्विता पिङ्गला गायः द्विजाय वेदविदुषे दातव्या। सर्वपापविनाशः, विष्णुलोके अचलत्वं लभ्यते। दुग्धदानेन भूमौ पातितानि बिन्दूनि उद्यानानि, सुमनोभिः फलैः समृद्धानि उत्पद्यन्ते। तत्र वृक्षाः इच्छाफलदाः, नद्यः क्षीरमृद्भिः प्रवहन्ति, सुवर्णप्रासादाः तत्र; गोदानिनः तत्र गच्छन्ति। दशगवां एकं बलवन्तं वृषभं दत्त्वा तदेव फलम् लभ्यते, ब्रह्मणा उक्तम्। एकं वृषभं दशगवां सह दत्त्वा लक्षफलम् लभ्यते; नारद, फलस्य गणना एवं कर्तव्या। यदि पुत्रः पितृणां तृप्त्यर्थं भूमौ वृषभं मोचयति, तदा पितरः विष्णुलोके यथेष्टं सम्मानिताः। चत्वारः धेनवः एकः वृषभः—एतेन सर्वे मुक्त्याः, एषा सनातनी विधिः। चत्वारः गवः वत्सैः सह, एकः वृषभः च, सर्वदिशासु मोचयितव्याः; एषा सनातनी विधिः। यावन्ति रोमाणि तस्य शरीरस्थानि, तावतीं सहस्रवर्षाणि स्वर्गसुखं मनुष्यः अनुभवति। वृषभस्य पुच्छेन उत्थितं जलं पितृभ्यः सहस्रवर्षाणि अमृतरूपं भवति। वृषभः खुरेण भूमिं कर्षति, यत्र मृद् उत्पद्यते, तद् पितृभ्यः शतकोटिगुणितं नैवेद्यं भवति। यदि माता मृत्युम् उपगच्छति, पिता जीवति, तदा चन्दनचिह्नितां गवां तस्याः स्वर्गाय दातव्या। दाता पितृऋणात् मुक्तः, अक्षयस्वर्गं प्राप्य, इन्द्रवत् सम्मानितः। सर्वलक्षणसम्पन्ना, युवती, दुग्धदा, एकवारं वत्सं जाया, सौम्या गायः पृथिवीतुल्या। तां सम्यक् मन्त्रेण दत्त्वा भूमिदानफलम्, इन्द्रतुल्यता, शतवंशोद्धारः लभ्यते। गोचौर्यं, गवां हननं वा, वत्सस्य हननं वा, तुच्छायाम् कीटपूर्णे कूपे यावत् प्रलयकालः तिष्ठति। गवां हननेन पितृभिः सह रौरवघोरनरके यावत् फलम् तावत् पच्यते। गोचरस्य विनाशः, गोसमूहस्य वृषभस्य बन्धनं, अनन्तनरकं, पुनः पुनः जन्म। यः कश्चित् एकवारं अपि एतद् पुण्यकथां शृणोति, तस्य सर्वपापविनाशः, देवैः सह आनन्दः। यः शृणोति एतद् पुण्यं महाकथां, स सप्तजन्मपातकात् तत्क्षणं विमुक्तः। अथ नव अध्यायः आरभ्यते। नारदः पप्रच्छ—कस्य आचरणेन ब्राह्मणस्य तेजो वृद्धिं यान्ति? कस्य आचरणेन तस्य तेजः क्षयं यान्ति? ब्रह्मा प्राह—रात्रेः अन्ते उत्तिष्ठ्य, द्विजश्रेष्ठः नित्यं देवतान् स्मरेत्, सत्पुरुषान् च। गोविन्दः, माधवः, कृष्णः, हरिः, दामोदरः, नारायणः, जगन्नाथः, वासुदेवः, अजः, सर्वव्यापी—सरस्वती, महालक्ष्मी, सावित्री, वेदमाता, ब्रह्मा, सूर्यः, चन्द्रः, दिशापालाः, ग्रहाः च—एतान् स्मरेत्।