प्रातःकाले उत्तिष्ठन् यः पुरुषः गवां शृङ्गोदकस्नानं कुर्यात्, स सर्वैः पुण्यैः समं फलं प्राप्नोति। यश्च गोः स्पर्शं, घृतस्य च मधुनश्च स्पर्शं करोति, तिलान् प्रियङ्गुबीजानि च संस्पृशति, स पापात् विमुच्यते। गवः घृतं क्षीरं च ददति, घृतात् एव जायन्ते, घृतात् एव उत्पद्यन्ते। मम गृहे सदा घृतनद्यः, घृतवर्त्मानि च सन्तु, मम सर्वाङ्गेषु घृतं सन्निवेशयतु, मनसि च घृतं प्रतिष्ठापयतु। गवः सदा मम पुरतः स्युः, गवः पृष्ठतः अपि स्युः, मम सर्वाङ्गेषु गवः सन्तु, अहं च गवां मध्ये वसामि। एवं शुद्धिं कृत्वा, शुद्धः सायं प्रातः च एतं मन्त्रं जपेत्; तस्य सर्वाणि पापानि नश्यन्ति, स च दिव्यलोके पूज्यते। गवावत् ब्राह्मणः, ब्राह्मणवत् हरिः, हरिवत् गङ्गा; एते सर्वे एव पवित्राः मन्यन्ते। गवः मानवस्य बान्धवाः, मानवः गवां बान्धवः; यस्य गृहे गौः नास्ति, तस्य गृहम् अपि बान्धवशून्यम्। गवां मुखे वेदाः षडङ्गयुक्ताः, क्रमशः स्थिताः; शृङ्गयोः सदा हरिः च केशवः च वसतः। उदरे स्कन्दः, शिरसि ब्रह्मा सदा स्थितः, ललाटे वृषध्वजः, शृङ्गाग्रे इन्द्रः। कर्णयोः अश्विनौ देवौ, नेत्रयोः चन्द्रसूर्यौ, दन्तेषु गरुडः, जिह्वायां सरस्वती। अधोभागे सर्वाः तीर्थजलानि, प्रवाहे गङ्गा, रोमकूपेषु ऋषयः, मुखे पृष्ठे च यमः। दक्षिणे कुबेरवरुणौ, वामे बलवन्तः यक्षाः। मुखमध्यभागे गन्धर्वाः, नासाग्रे सर्पाः, पृष्ठखुरयोः अप्सरसः प्रतिष्ठिताः। गोमये लक्ष्मीः, गोमूत्रे सर्वमङ्गलानि, पादाग्रेषु दिव्याः सुराः, हम्भाशब्दे प्रजापतिः। गवां स्तनयोः चत्वारः पूर्णसिन्धवः; यः प्रतिदिनं गौः स्पृशति, स सदा शुद्धः भवति। अतः गवां खुरोत्थितधूलिं शिरसि धारयन् मनुष्यः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। तीर्थजलस्नानेन सर्वपापविमुक्तिः लभ्यते। नारदः उवाच—दशवर्णानां गवां दानस्य किं फलं? ब्रह्मन्, यथार्थं वद, यदि परमेश्वरः तुष्टः। ब्रह्मा उवाच—श्वेतां गौः ब्राह्मणाय दत्त्वा, नरः स्वामी भवति, सदा राजमहले वसति, सुखं च अश्नुते। धूम्रवर्णा गौः स्वर्गं नयति, लोके पापं हरति। कपिला गौः अक्षयपुण्यं ददाति; कृष्णां दत्त्वा पतनं न भवति। पाण्डुका दुर्लभा लोके, गौर्या दानात् वंशः प्रमुद्यते। रक्तनेत्रां सौन्दर्यकामाय, नीलां धनकामाय ददाति। कपिलादानात् सर्वपापविमुक्तिः। बाल्ये, यौवने, वार्धके वा, वाचा, कर्मणा, मनसा वा यत्पापं कृतं, परदारगमनादि, मित्रद्रोहात्, तुलामानदोषात्, कन्यागोमिथ्यावचनात् जातं पापं— एतत्सर्वं कपिलादानात् शीघ्रं नश्यति। अस्ति महती नदी, दशयोजनविस्तीर्णा। समुद्रमध्ये अपि जलानि सन्ति; यावत् वत्सस्य पादौ मुखं च न सुसम्पूर्णं भवति, तावत् गौः भूमिः इव मन्यते, यावत् वत्सं न विसृजति। या सुवर्णशृङ्गा, वस्त्रसमृद्धा, सर्वाभरणभूषिता, ताम्रपृष्ठा, रजतखुरा, काञ्चनदोहना, सुगन्धिपुष्पैः सर्वाभरणैश्च भूषिता— एवं कपिलां गौः द्विजवेदविदे दातव्या। तस्य सर्वाणि पापानि नश्यन्ति, विष्णुलोके अचलः भवति। या दुग्धदा गौः, या दोहने भूमौ क्षिप्रं क्षरति, तस्याः क्षारात् उपवनानि, पुष्पफलसमृद्धानि काननानि जायन्ते। तत्र इच्छाफलद्रुमाः, क्षीरस्रवतः नद्यः, काञ्चनप्रासादाः सन्ति—तत्र गवां दातारः यान्ति। दशगवां, एकं च वृषभं दत्त्वा, तद्वत् फलं लभ्यते, इति ब्रह्मणा उक्तम्। एकं वृषभं दशभिः गाभिः सह दत्त्वा, लक्षशः फलं प्राप्यते। एतद्वद्, हे नारद, फलं सम्यग् विज्ञेयम्। यदि पुत्रः पितृणां निमित्तं पृथिव्यां वृषभं मोचयति, तदा पितरः विष्णुलोके यथेष्टं पूज्यन्ते। चत्वारः धेनवः, एकश्च वृषभः—एतेन सर्वे मोच्यन्ते, इति शाश्वतं विधानम्। चत्वारः गवः, तेषां वत्साः, एकश्च वृषभः, सर्वदिशि मोचनीयाः—एतदपि शाश्वतम्। यावन्ति रोमाणि तस्य गवां शरीरे, तावन्ति वर्षसहस्राणि स्वर्गसुखं लभ्यते। वृषभः यत् जलं पुच्छेनोत्क्षिपति, तत् जलं पितृभ्यः सहस्रवर्षपर्यन्तं अमृतं भवति। वृषभः खुरेण भूमिं कर्षति, यदा कर्दमः जायते, तद् पितृभ्यः कोटिशतगुणं हविर्भवति। यदि माता मृतवती, पिता जीवति, तदा तिलकचन्दनचिह्नितां गौः स्वर्गप्राप्त्यर्थं दद्यात्। दातारः पितृऋणात् विमुक्तः, अक्षयस्वर्गं प्राप्य, इन्द्रवत् पूज्यते। या सर्वलक्षणसम्पन्ना, दुग्धदा, एकवारं वत्सदायिनी, शान्ता च गौः, सा एव भूमिरिव मन्यते।