यः कश्चित् शुभकालेषु गवां पूजनं श्वेतवर्णैः चित्रवर्णैः च, कज्जलेन पुष्पैः तैलैः च यथाविधि कुर्यात्, सः अव्ययस्वरूपं स्वर्गं प्राप्नोति। यः प्रतिदिनं परगवां तृणमेकमञ्जलिं ददाति, सः सर्वपापक्षयम् आप्य नित्यं स्वर्गसुखं भुङ्क्ते। यथा याज्ञिकस्य, तथा गवः; पूजनफलं उभयोः समं भवति। विचारतः ब्राह्मणः मानवेषु श्रेष्ठः, गवः पशुषु प्रमुखा इति। नारदः उवाच— हे पापरहित, त्वं ब्राह्मणस्य ब्रह्मणो मुखात् उत्पत्तिं उक्तवान्; कथं गवः तस्य समा भवति, भगवन्? अत्र मे विस्मयः जायते। ब्रह्मा उवाच— शृणु सत्यं ब्राह्मणगवयोः ऐक्यस्य; एकपिण्डदानविधिः प्राचीनैः मनुष्यैः स्थापितः। प्राचीनकाले ब्रह्मणो मुखात् एकः तेजोमयः पिण्डः उत्पन्नः; तस्य चतुर्भागतः वेदः, अग्निः, गौः, ब्राह्मणः च अभवत्। पूर्वं वेदः अग्निः च तस्मात् उत्पन्नौ; पश्चात् पृथक् गौः ब्राह्मणः च जातौ। तत्र अहम् आदौ चतुर्वेदान् पृथक् पृथक् सर्वलोकपालनाय सृजितवान्। अग्निः देवद्रव्याणां होमं करोति, ब्राह्मणः अपि; घृतं गवां भवति, अतः सर्वं गवां उत्पन्नम्। एतेषु चतुर्षु महान् स्रोतः यदि न स्यात्, सर्वे लोकाः चराचराः विनश्यन्ति। एतेषु आधारभूतेषु लोकाः स्वभावेन स्थिताः; सः स्वभावः ब्रह्मरूपः, एते ब्रह्मणः व्याप्ताः स्मर्यन्ते। तस्मात् गवः ब्राह्मणैः देवैः असुरैः च पूज्याः; सा सर्वार्थसम्पन्ना, सत्यस्वरूपा, गुणनिधिः। सा सर्वदेवतामयी, सर्वभूतानां दयार्द्रः; तस्याः पोषणार्थं मया प्राचीनकाले प्रयोजनं सृजितम्। अतः अहम् उत्तमं वरं दत्तवान्— एकजन्मना मोक्षं निश्चितं। इहैव मृता गवः मम धामं यान्ति; तेषां शरीरं केवलं पापांशं धारयति। गौरी देवी, गौः धेनुका, देवाः त्रिशक्तिस्वरूपा; तस्याः कृपया यज्ञस्य उत्पत्तिः निश्चितम्। गवां सर्वशुद्धिकरद्रव्याणि जगत् शुद्धयन्ति— मूत्रं, विष्ठा, क्षीरं, दधि, घृतं च। तानि भुञ्जन् पापं शरीरं न स्पृशति; अतः धर्मज्ञः सदा घृतं दधि क्षीरं च भुञ्जन्ति। सर्वद्रव्येषु गवां द्रव्यं विशेषेण पूज्यं शुद्धतमं च; यः तस्याः अन्नं न भुङ्क्ते, तस्य शरीरं मलिनं। अन्नं पानं पञ्चरात्रे पच्यते, क्षीरं सप्तरात्रे, दधि विंशतिरात्रे, घृतं मासे। यः मासपर्यन्तं अगवद्रव्यं भुङ्क्ते, तस्य भोजनं पिशाचैः उपभुज्यते। श्रेष्ठतमं अन्नं, शुद्धतमं, सुस्नातं तण्डुलं युक्तं— तस्य भक्षणेन पुण्यं कोटिकोटिगुणं भवति। अन्यदपि यत् शास्त्रविहितं हविष्यम्— तस्य भक्षणेन कर्मफलं लक्षगुणं लभ्यते। यत् फलम् अनपशवन्नान्नात् लभ्यते, तस्य एव; अतः गवः सर्वकर्मसु सर्वयुगेषु पूज्याः। सदा सर्वकामेषु सा धर्मार्थकाममोक्षं ददाति। नारदः उवाच— केषु कर्मसु, केन विधिना, परमं पुण्यं कथ्यते? ब्रह्मा उवाच— गवां गणं एकवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, प्रणम्य— सर्वपापात् मुक्तः अक्षयस्वर्गं प्राप्नोति; यथा देवगुरुः पूज्यः, यथा माधवः पूज्यः। सप्तवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, धनाधिपत्यं प्राप्नोति; प्रातः उत्तिष्ठ्य, जलपात्रं गृहीत्वा, गवः मध्ये स्थित्वा— यः स्वशिरसा गवां शृङ्गात् पतितं जलं उपवसन् गृह्णाति, तस्य पुण्यं ज्ञेयम्। हे नारद, त्रिलोक्यां सर्वतीर्थानि, सिद्धैः ऋषिभिः पूजितानि— गवां शृङ्गजलस्य अभिषेकः तेषां समः; यः प्रातः स्पृशति गवः, घृतं, मधुं— सार्षपं प्रियङ्गुं च— सः पापात् मुक्तः। गवः घृतं क्षीरं च ददाति, घृतात् जाताः, घृतात् उत्पन्नाः। मम गृहे सदा घृतनद्यः, घृतवर्त्मानि सन्तु; सर्वाङ्गेषु घृतं स्यात्, मनसि घृतं प्रतिष्ठितम्। सदा मम पुरतः गवः, पृष्ठतः गवः, सर्वाङ्गेषु गवः, गवः मध्ये वासः। एवं शुद्धिं कृत्वा, सायं प्रातः मन्त्रं पठेत्; सर्वपापक्षयः, स्वर्गलोकसम्मानः। यथा गौः, तथा ब्राह्मणः; यथा ब्राह्मणः, तथा हरिः; यथा हरिः, तथा गङ्गा— एते सर्वे शुद्धाः स्मर्यन्ते। गवः मानवस्य बान्धवाः, मानवः गवां बान्धवः; यत्र गवः न सन्ति, तत्र बान्धवहीनं गृहं। गवां मुखे वेदाः षडङ्गयुक्ताः, क्रमशः स्थिताः; शृङ्गयोः हरिः केशवः सदा तिष्ठतः। उदरमध्ये स्कन्दः, शिरसि ब्रह्मा सदा, ललाटे वृषध्वजः, शृङ्गाग्रे इन्द्रः। कर्णयोः अश्विनौ देवौ, नेत्रयोः चन्द्रसूर्यौ, दन्तेषु गरुडः, जिह्वायां सरस्वती। एवं गवां माहात्म्यं श्रुत्वा, पूजनं कृत्वा, पुण्यं लभ्यते, पापं नश्यति, स्वर्गं प्राप्नोति।