ये क्षत्रियाः अन्यायेन युद्धं कुर्वन्ति ते चिरं नरके वसन्ति। एवं ब्राह्मणैः क्षत्रियाचारः रक्ष्यते। वैश्यैः शूद्रैः चान्यैः च, पतितैः म्लेच्छैः च, ये च धर्मेण युद्धं कुर्वन्ति ते अपि धर्मिष्ठाः सन्ति। सर्वे वर्णाः, सर्वे द्विजातयः, ये धर्मे स्थिताः सन्ति, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। किन्तु द्विजः यो न वीर्यवान्, भीतः, शस्त्राणि च वर्जयति, स धर्मपथात् पतति। आपदि द्विजश्रेष्ठः वैश्यवृत्तिं समाचरेत्। वैश्यस्य वृत्तिः व्यापारः, कृषिः च, यथा अन्यैः अपि आचर्यते। कृषि-व्यापारे च प्रवर्तेत, ब्राह्मणधर्मं न परित्यजेत्। यदि ब्राह्मणः वणिज्ये स्थिता असत्यं वदति, स दुःखस्थानं प्राप्नोति। अर्द्रद्रव्यस्य परित्यागेन, ब्राह्मणः श्रेयः प्राप्नोति; सम्पदं सम्पाद्य, ततः सर्वं ब्राह्मणाय दद्यात्। पितृयज्ञे चाग्नौ च ब्राह्मणः विधिना हविः समर्पयेत्। तुलायाः असत्येन नाचरेत्, धर्मे तु तुला प्रतिष्ठिता। यः तुलायां मिथ्या आचरति, स नरकं याति; यानि द्रव्याणि सम्यक् न तुल्यन्ते, तानि असत्यत्वात् त्याज्यानि। असत्यं नाचरेत्, असत्यात् पापोत्पत्तिः भवति; सत्यात् धर्मः श्रेष्ठः, असत्यात् पापात् महान् नास्ति। तस्मात् सर्वकर्मसु सत्यमेव परमं मन्येत। सहस्राश्वमेधेन तुलितं सत्यम्। सत्यम् अश्वमेधसहस्रात् अपि श्रेष्ठम्; यः सर्वकर्मसु सत्यम् आचरति, असत्यं च त्यजति, स दुःखानि अतिक्रम्य अक्षयं स्वर्गं प्राप्नोति। ब्राह्मणः वणिज्ये अपि प्रवर्तेत्, किन्तु असत्यं सदा त्यजेत्। लाभं तीर्थे निधाय शेषं स्वयम् अन्नरूपेण वितरति; शरीरक्लेशात् एषा वृत्तिः सहस्रगुणं फलं जनयति। धनस्य प्राप्त्यर्थं जनाः दुस्तरं जलं, अरण्यं, व्याघ्रादिभिः युक्तं काननं प्रविशन्ति। गिरिं आरोहन्ति, गुहां प्रयान्ति, म्लेच्छशस्त्रधारिणां स्थलेषु अपि गच्छन्ति; लोभात् भयस्थानि गृहानि च गच्छन्ति। लोभेन पुत्रान् भार्यां च परित्यज्य दूरदेशं यान्ति; अन्ये बहूनि भाराणि वहन्ति, रथात् नौकायाः वा पतन्ति। महता क्लेशेन, प्राणानां संकटेन, जनाः धनं सञ्चिन्वन्ति, यत् पुत्रात् अपि प्रियं भवति। यथा धर्मेण वणिजः सम्पदं सम्पाद्य, तां पितृभ्यः, देवेषु, ब्राह्मणेषु च दद्यात्, तदा तत् अक्षयफलदं भवति। वणिज्यायां द्वौ दोषौ महानौ स्तः—लोभस्य त्यागाभावः, विक्रये च असत्यग्रहणम्। एतौ दोषौ त्यक्त्वा, बुद्धिमान् धनार्जनं कुर्यात्; दानेन अक्षयम् आप्नोति, वणिज्यदोषैः न लिप्यते। धार्मिककर्मनिष्ठः ब्राह्मणः कृषौ प्रवर्तेत्; अर्धदिने चत्वारः वृषभाः योजनीयाः। यदि तेषां न्यूनता, त्रयः वृषभाः प्रयुज्येरन्, किन्तु विश्रान्तिं विना न कर्म कुर्युः। अविच्छिन्नतृणस्य प्रदेशे, चौरव्याघ्ररहिते, तान् चरयेत्। यथेष्टं तृणं दद्यात्, स्वयम् तान् तृप्तान् कुर्यात्; विघ्नरहितं गोशालां निर्मायेत्। गोमयं, मूत्रं, उच्छिष्टं च सदा वर्जयेत्; गोशालायां वा देवायतने वा कदापि मलं न स्थापयेत्। स्वस्य शय्यां सम्यक् समुपवेश्य, शीतवातरजोरहितां कुर्यात्। गवां स्वरूपं पश्यन्, ताः स्वजीवितवत् मन्येत; यत् सुखदुःखं तासां देहे, तत् स्वस्यापि। एवं कृषिकर्मणि प्रवृत्तः दोषैः न लिप्यते, समृद्धिम् आप्नोति। दुर्बलां, रोगिणीं, वयसा न्यूनां वा वृद्धां गाम् यः पीडयति, स गोहत्या-पापं प्राप्नोति। दुर्बलां वा दृढां गाम् अन्यायेन योजयन्, स निःसन्देहं गोहत्या-पापं प्राप्नोति। अन्नरहितां, तृणपानरहितां, मोहात् यः कर्मणि योजयति, स अपि गोहत्या-पापं प्राप्नोति। संक्रान्तौ, पौर्णमास्यां, अमावास्यायां च, यः गाम् योजयति, स दशसहस्रगोवधसमं पापं प्राप्नोति। यः ताः श्वेतवर्णैः, चित्रवस्त्रैः, कालागुरुना, पुष्पैः, तैलैः पूजयति, स अक्षयं स्वर्गं प्राप्नोति। प्रतिदिनं यः अन्यस्य गवां तृणमेकमपि ददाति, स सर्वपापविनाशं प्राप्य नित्यं स्वर्गे रमते। यथा ऋत्विक्, तथा गोः; पूजायाः फलं समं भवति। मनुष्येषु ब्राह्मणः श्रेष्ठः, पशुषु गवां। नारदः उवाच—"भगवन्, त्वया उक्तं यत् ऋत्विक् ब्रह्मणः मुखात् उत्पन्नः; कथं गौः तस्य तुल्या स्यात्?" इति विस्मितः सः पप्रच्छ। ब्रह्मा उवाच—"नारद, शृणु, ऋत्विजां गवां च ऐक्यस्य तत्त्वम्। प्राचीनैः पुरुषैः एकपिण्डयागः स्थापितः। प्राचीनकाले ब्रह्मणः मुखात् तेजोमयं महद्रूपं जातम्; तस्य चतुर्धा वेदः, अग्निः, गौः, ऋत्विजः उत्पन्नाः। प्रथमं तस्मात् वेदः अग्निश्च जातौ; पश्चात् पृथक् गौः ऋत्विक् च। तत्र मया चतुर्वेदा एकैकशः सृष्टाः, सर्वलोकपालनाय। अग्निः देवेषु हविं ग्रसति, ऋत्विक् अपि; घृतं गवां भवति, तस्मात् सर्वे गवां उत्पाद्याः। एतेषां चतुर्णां महानां कारणानां लोकेषु अभावे, सर्वे लोकाः, स्थावरजङ्गमाः, विनश्यन्ति।