युद्धभूमौ क्षत्रियाः धर्मनिष्ठाः सन्तः नैव हन्ति तं यो न युद्धाय समुत्सुकः, भयभीतः, पतितः, निर्दोषः, नीचः शूद्रः, स्तुत्यया तुष्टः, अथवा शरणं प्राप्तः। ये तु दुष्टाचाराः, विजयं कामयमानाः, एतान् हन्ति, ते नरकं यान्ति; क्षत्रियाणां तु एष एव आचारः सत्पुरुषैः प्रशंसितः। एतस्मिन् धर्मे स्थित्वा सर्वे क्षत्रियवीराः स्वर्गं गच्छन्ति; क्षत्रियस्य धर्मयुद्धे शत्रोः सम्मुखे मृत्युः शुभः। तत्र सः सर्वपापैः विमुक्तः शुद्धः भवति, रत्नमण्डिते दिव्यप्रासादे स्वर्गलोके वसति। तस्य प्रासादः सुवर्णस्तम्भैः रत्नमयभूमिना च भूषितः, काम्यवस्तुना पूर्णः, दिव्यवस्तुभिः अलङ्कृतः। अग्रे च कल्पवृक्षाः सर्वदा तिष्ठन्ति, सर्वदानेषु समर्थाः; तस्य प्रासादः उद्यानैः, सरः, कूपैः, तडागैः च शोभितः। स्वर्गनगर्याः युवतयः तं सेवन्ति; तस्य पुरतः अप्सरसः सर्वदा नृत्यन्ति हर्षपूर्णाः। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति, देवाः स्तुतिम् उच्चरन्ति; एवं, युगान्ते, स राजा सर्वेषां अधिपः भवति। सः दुःखरहितः, कामरहितः, सर्वान् भोगान् भुञ्जते; तस्य पत्न्यः अत्युत्तमाः, सदैव युवत्यः च। तस्य पुत्राः धर्मिष्ठाः, शुद्धाः, समृद्धाः, पितृप्रीताः च; एवं क्षत्रियाः सप्त जन्मानि एवं सुखं भुञ्जन्ति। ये तु अधर्मेन युद्धं कुर्वन्ति, ते दीर्घकालं नरके वसन्ति; एवं क्षत्रियाचारः ब्राह्मणैः धृतः। वैश्या, शूद्राः, चान्ये, पतिताः, म्लेच्छाः, ये च न्यायेन युद्धं कुर्वन्ति, ते अपि परमं पदं प्राप्नुवन्ति—सर्ववर्णाः, सर्वद्विजाः। द्विजः तु यो न वीरः, भयभीतः, शस्त्राणि च त्यजति—अपदि श्रेष्ठः द्विजः वैश्यक्षेत्रे प्रवर्तते; वैश्यस्य कर्म व्यापारः, कृषिः च, यथा अन्यैः। कृषिं व्यापारं च कुर्यात्, ब्राह्मणधर्मं न त्यजेत्; ब्राह्मणः व्यापारी सन् यदि मिथ्यावचनं करोति, दुःखस्थानं प्राप्नोति। सः तु तर्षितं वा नष्टं वा वस्तु त्यजेत्, शुभं प्राप्नोति; सम्पत्ति उत्पाद्य, सर्वं ब्राह्मणाय दद्यात्। पितृयज्ञे अग्नौ च विधिना ब्राह्मणः हविः दद्यात्; तुलायाः मिथ्या न कुर्यात्, तुला धर्मे स्थितः। यदि तु तुले मिथ्या आचरति, नरकं प्राप्नोति; यानि वस्तूनि सम्यक् न तुलेन माप्यन्ते, तानि मिथ्या त्यजेत्। मिथ्या न कुर्यात्, मिथ्यया पापम् उत्पद्यते; सत्यम् धर्मः, मिथ्या पापः। तस्मात् सर्वकर्मसु सत्यम् एव श्रेष्ठम्; सहस्राश्वमेधस्य फलं तुलायाः सत्यम्। सत्यम् सहस्राश्वमेधात् अधिकम्; यः सर्वकर्मसु सत्यम् वदति, मिथ्यां त्यजति, सः दुःखानि उल्लङ्घ्य अक्षयस्वर्गं प्राप्नोति; ब्राह्मणः व्यापारे प्रवर्तते, मिथ्यां तु सदैव त्यजेत्। लाभं तीर्थे स्थापयेत्, शेषं तु स्वयं अन्नरूपेण वितरति; शरीरक्लेशेन सह, एतत् सहस्रगुणं फलम्। सम्पत्त्यर्थं जनाः दुर्गं जलं, वनं, मृगैः पूर्णं प्रविशन्ति। पर्वतान् आरोहन्ति, गुहाः यान्ति, म्लेच्छस्थानं, शस्त्रधारिणां स्थलं यान्ति; लोभेन, भीषणस्थानं, गृहं च गच्छन्ति। लोभात् पुत्रपत्नीं त्यजन्ति, दूरं यान्ति; अन्ये भारं वहन्ति, रथात् नौकायाः च पतन्ति। कष्टानि सहन्ति, जीवितस्य जोखिम्, सम्पत्तिं संचिन्वन्ति, या पुत्र, जीवात् अधिका प्रियः। व्यापारेण धर्मेण अर्जिता सम्पत्तिः, पितृदेवताब्राह्मणेषु दत्ता, अक्षयफलं ददाति। लाभे द्वौ दोषौ स्तः—लोभस्य त्यागाभावः, विक्रयक्रये मिथ्याग्रहणम्। एतौ दोषौ त्यक्त्वा, बुद्धिमान् सम्पत्तिं यत्नेन अर्जयेत्; दानेन अक्षयं प्राप्नोति, व्यापारदोषैः न लिप्यते। ब्राह्मणः पुण्यकर्मनिष्ठः कृषौ प्रवर्तते; चतुर्भिः वृषभैः अर्धदिवसं कार्यं कुर्यात्। अभावे त्रिभिः वृषभैः कुर्यात्, तान् विश्रान्तिं विना न योजयेत्; तान् न कटितं तृणं, न चोरैः व्याघ्रैः बाधितं, चरयेत्। तान् यथेष्टं तृणं दद्यात्, स्वयं तुष्टिं कुर्यात्; गोशालां निर्मायेत्, विघ्नरहितां। गोमयम्, गोमूत्रम्, शेषम् च सदा वर्जयेत्; मलं गोशालायां वा देवगृहायां न स्थापयेत्। शय्यां उचितां सम्यक् स्थापयेत्, समां, शीतवातधूलिरहितां च। गोः स्वरूपं जीवितवत् पश्येत्; यद् सुखदुःखं गोशरीरे, तदात्मनि अपि। एतया विधया कृषिकर्मणि यः प्रवर्तते, सः गोयोजनदोषैः न लिप्यते, समृद्धः भवति। दुर्बलां, रोगिणीं, बालां, वृद्धां गोः यः पीडयति, सः गोहत्यापापम् प्राप्नोति। दुर्बलां वा बलवतीं गोः विषमं योजयति, सः गोहत्या पापम् प्राप्नोति। गोः अक्रष्ये यः कृषिं योजयति, तृणपानं बाधयति, मोहात्, सः गोहत्या पापम् प्राप्नोति। उत्तरायण, पूर्णिमा, अमावास्यायाम्, गोः कृष्ये यः योजयति, सः दशसहस्रगोहत्या पापम् प्राप्नोति।