एकदा धर्मविद् महर्षिः धर्मस्य रहस्यं शिष्यान् प्रति कथयामास। स उवाच— "नवधान्यानि ब्राह्मणेभ्यः दातव्यानि, अन्यथा यदि जन्तूनां हिंसा भोजनार्थं क्रियते, तदा नूनं आयुः ह्रियते। अतः पितृदेवताद्विजातिभ्यश्च यथाशक्ति दानं कर्तव्यम्। यदि तत्र न स्युः, ब्राह्मणः क्षत्रियस्य वृत्तिं गृह्णीयात्। धर्म्ये युद्धे धर्मवीरव्रतं पाल्य युद्धं कर्तव्यम्। एवं राजा द्वारा प्राप्तं धनं ब्राह्मणः स्वीकुर्वीत। यत् तु धनं पितृयज्ञादिभिः दत्तं, तत् शुद्धं स्मृतम्। धनुर्वेदं वेदविद्या च यथाशक्ति अभ्यास्यौ, हे अनघ! शूलचर्मसकटादीनि शस्त्राणि, अश्वारोहणं, गजारोहणं, मायाशास्त्रं, वाद्यविद्यां च अभ्यासेत। रथपदात्योर्युद्धं यथाविधि कर्तव्यम्—एष धर्मः द्विजातीनां, देवतानां, स्थिराणां, स्त्रीणां च। शिक्षकस्य राज्ञश्च रक्षणे येन क्षत्रियैः पुण्यं लभ्यते, तत् केवलं ब्रह्मवादिभिः न लभ्यते। ये पापानि विनाश्य स्वर्गं प्राप्नुवन्ति, किन्तु धर्म्ये युद्धे ब्राह्मणः अपि पतितः स्वर्गं याति। ते परमं पदं यान्ति, यत् केवलं ब्रह्मनिष्ठैः न प्राप्यते। धर्म्यस्य युद्धस्य पुण्यं शृणु। ते समरांगणे प्रत्यक्षं युध्यन्ति, न च भीतो निवर्तन्ते। ये भग्नं, पलायमानं, निरायुधं, शरणागतं वा न हन्ति। यः न युद्धति, भीतः पतितः, पापरहितः, नीचः शूद्रः, स्तुत्यसंतुष्टः, शरणागतः—तान् न हन्ति। यः दुराचारः विजयकाङ्क्षया तान् हन्ति, स नरकं याति। एष क्षत्रियस्य धर्मः साधुभिः प्रशंसितः। एवं सर्वे क्षत्रियवीराः स्वर्गं यान्ति। क्षत्रियस्य धर्म्ये युद्धे शत्रुमुखे मृत्युः पुण्यः। तत्र सः पवित्रो भूत्वा सर्वपापैः विमुक्तः स्वर्गलोके रत्नमण्डिते प्रासादे वसति। तत्र सुवर्णस्तम्भैः रत्नमयतलेन च प्रासादः विभूषितः, कामोपभोग्यद्रव्यैश्च पूर्णः। पुरतः कल्पवृक्षाः सर्वदा तिष्ठन्ति, सर्वदानप्रदाः। तत्र उद्यानानि, सरांसि, कूपाः, तडागानि च शोभन्ते। तं दिव्यनगर्या युवतयः सेवन्ते, तस्य पुरतः अप्सरसां गणाः नित्यं हृष्टाः नृत्यन्ति। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति, देवाः स्तोत्राणि पठन्ति। एवं युगान्ते राजा सर्वस्य अधिपतिः भवति। सः सर्वान् भोगान् दुःखरहितः कामरहितश्च भुङ्क्ते। तस्य भार्याः अतीव सुन्दर्यः नित्ययौवनाः। तस्य पुत्राः धर्मिष्ठाः, शुद्धाः, धन्याः, पितृप्रीताः च। एवं क्षत्रियाः सप्तजन्मसु एवम् उपभोगं कुर्वन्ति। यः तु अधर्म्ये युद्धे युध्यते, स दीर्घकालं नरके वसति। एष क्षत्रियस्य धर्मः ब्राह्मणैः पोष्यते। वैश्यैः, शूद्रैः, अन्यैः, चाण्डालम्लेच्छैः च, ये च युद्धे धर्मं पालयन्ति—ते अपि परमं पदं यान्ति, सर्वे वर्णाः, सर्वे द्विजातयः। यः द्विजः न वीर्यवान्, भीतः, शस्त्रपरित्यागी च, सः आपदि वैश्यस्य वृत्तिं गृह्णीयात्। वैश्यस्य वृत्तिः—वाणिज्यं, कृषिकर्म च। कृषिं वाणिज्यं च आचरन् ब्राह्मणः स्वधर्मं न परित्यजेत्। यदि वणिक्कर्मणि मिथ्यावचनं कुर्यात्, सः दुःखं प्राप्नोति। स्निग्धद्रव्यपरित्यागेन ब्राह्मणः शुभं लभते। सम्पदं संचित्य, तत् सर्वं ब्राह्मणेभ्यः दद्यात्। पितृयज्ञे वह्नौ च विधिवत् आहुति: दातव्या। तुलायाः कदापि मिथ्या नाचरेत्, सा धर्मे प्रतिष्ठिता। यदि तुले मिथ्याचारः क्रियते, नरकं याति। यद् द्रव्यं यथावत् न तूल्यते, तद् त्याज्यम्। मिथ्याचारः पापस्य कारणं, सत्यात् परो धर्मः नास्ति, न च मिथ्यायाः पापात् महत् पापं। अतः सर्वकर्मसु सत्यमेव श्रेष्ठम्। सहस्राश्वमेधसमानं सत्यं तुले स्थाप्यते। सत्यं सहस्राश्वमेधात् अपि श्रेष्ठम्। यः सर्वकर्मसु सत्यम् आचरति, मिथ्यां परित्यजति, सः दुःखानि अतीत्य अक्षयं स्वर्गं प्राप्नोति। ब्राह्मणः वाणिज्यं कृत्वा अपि मिथ्यां त्यजेत्। लाभं पुण्यस्थले निधाय, शेषं स्वयं भोजनरूपेण वितरति। शरीरक्लेशात् एषः सहस्रगुणं फलम्। अर्थलाभाय नराः दुर्गं जलं, वनानि, मृगयुतानि काननानि प्रविशन्ति। शैलान् आरोहन्ति, गुहां प्रविशन्ति, म्लेच्छशस्त्रधारिणां स्थलेषु गच्छन्ति। लोभात् भयस्थलेषु, गृहेषु च गच्छन्ति। लोभात् पुत्रदारान् परित्यज्य दूरदेशं यान्ति। अन्ये भारं वहन्ति, रथात् नौकायाः पतन्ति। श्रमैः, क्लेशैः, जीवनापायेन च, धनसम्पादनं कुर्वन्ति, यत् प्राणेभ्यः प्रियतरं भवति। यः वणिज्येन धर्मेण सम्पादितं धनं पितृदेवताब्राह्मणेभ्यः ददाति, तस्य फलम् अक्षयम्। वाणिज्ये द्वे दोषे स्तः—लोभस्य त्यागाभावः, मिथ्याव्यवहारश्च। एतौ परित्यज्य, धनार्जनं कुर्वीत। दानेन अक्षयं प्राप्नोति, न च वाणिज्यदोषैः लिप्यते। धार्मिककर्मनिष्ठः ब्राह्मणः कृषिं कुर्यात्, चतुर्भिः गोभिः अर्धदिने कृषिकर्म आचरन्।