सर्वे ऋषयः तपस्विनः देवाः ब्रह्मविदः भूमिपालाश्च समेता इह तं हन्तव्यमिति घोषयन्ति। तस्मात् ब्रह्महत्यां कृत्वा सः पितृभिः सह पच्यते; तस्माद् बुद्धिमान् ब्राह्मणं यः प्रायोपवेशनं कृतवान्, तं नूनं सत्कारं कुर्यात्। यदि दोषरहितः सः परार्थं प्राणान् त्यजति, सः घोरहत्यया लिप्यते, न तु यस्य कृते तत्कृतम्। आत्मनः वधं कृत्वा, वृक्षारोहणं गुहावासं पशुरूपधारणं वा, यः एवमात्मनं हन्ति, सः स्वकुले ब्रह्महत्याकारी भवति। गर्भस्य, बालकस्य, रोगिणः, गुरोः वा यः वधं करोति, सः स्वयमेव ब्रह्महत्यापापं प्राप्नोति, न तु यस्य कृते तत्कृतम्। यदि हीनः ब्राह्मणः स्वकुलस्य ब्राह्मणं हन्ति, तदा तस्यैव पापं, न तु यस्य कृते तत्कृतम्। यदि शूद्रः ब्राह्मणं पीडयित्वा स्वार्थं साधयति, तदा तस्मैव शूद्राय ब्रह्महत्यापापं पतति, नान्यथा। तस्मिन्काले हन्तारं हत्वा, न हन्ता न च हतः तेन पापेन लिप्यते, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ। यदि युद्धे ब्रह्महत्याय प्रवृत्तं वेदविदं ब्राह्मणमपि हन्यात्, सः ब्रह्महत्याकारी न भवति। दाहकः विषदः चौरः, सुप्तघातकः, भूमियाज्ञपत्नीहरः—एते षट् आततायिनः कथ्यन्ते। राजा-वधाय प्रवृत्तः, पितृवधेन तुष्टः, अन्यराजानुगामी राजा—एते चत्वारः अपि आततायिनः स्युः। तस्मिन्नपि क्षणे ब्राह्मणवधः कृतः, पुनः तं हन्तुं न युक्तम्; यदि जानन् हन्यात्, नूनं घोरं पापं प्राप्नोति। लोके ब्राह्मणसमः कश्चन नास्ति; सः विश्वगुरुरिव पूज्यः। तस्य वधेन यत् पापं, तत् अतुलनीयम्। ब्राह्मणः देवैः, दानवैः, मनुष्यैः च देववत् पूजनीयः; त्रिषु लोकेषु तस्य तुल्यः कश्चन नास्ति। नारदः उवाच—हे देवश्रेष्ठ, द्विजातीनां जीविकोपायः कः? तत्त्वेन विस्तारतः ब्रूहि। ब्रह्मा उवाच—यत् अनाभ्यर्थितं भिक्षां, सा श्रेयसी कथ्यते; उञ्छवृत्तिः सर्वेषां श्रेष्ठा। एतां वृत्तिं आचरन्तः ऋषयः ब्रह्मपदं प्राप्नुवन्ति; यज्ञशिष्टं दानं केवलं यजमानैः स्वीकर्तव्यम्। अध्यापनात् याजनात् च द्विजातयः धनं गृह्णीयुः; पठने, शिक्षायाम्, शुभकर्मसु च। ब्राह्मणानां एषा वृत्तिः शास्त्रसम्मता; दानग्रहणं अनुमोदितम्। ये शास्त्रवृत्त्या जीवन्ति, ते पुण्यवन्तः; ये वृक्षजीवनं कुर्वन्ति, ते अपि पुण्यवन्तः। ये लतानां वृक्षाणां फलैः जीवन्ति, उद्यानोत्पन्नैः वा, ते पापक्षयायोचिताः; हिंसया जीवितं यः त्यजति, तस्यायं दोषनाशनः उपायः। ब्राह्मणाय नवान्नधान्यदानं कर्तव्यं; अन्यथा हिंसायाः कृते आयुः ह्रासं गच्छति। तस्मात् पितृदेवताद्विजातिभ्यश्च दानं दातव्यं; तेषां अभावेत् ब्राह्मणः क्षत्रियवृत्तिं स्वीकुर्यात्। धर्मयुद्धे क्षत्रधर्मेण युध्येत; ततः राज्ञः प्राप्तं धनं ब्राह्मणः स्वीकुर्यात्। तद् धनं पितृयज्ञादिदानं शुद्धं कथ्यते; धनुर्वेदं वेदसंयुक्तं नित्यं अभ्यासयेत्। शूलचर्मकद्गगदाभ्यां कौशलं, अश्वारोहणं गजारोहणं, मायाशास्त्रं, वाद्यविद्यां च अभ्यासयेत्। रथस्थः पदातिश्च सम्यग्युद्धं कुर्यात्; एषा द्विजातीनां, देवानां, धीराणां, स्त्रीणां च आचार्यः। आचार्यराजरक्षणेन यत् पुण्यं क्षत्रियैः लभ्यते, तत् केवलं वेदान्तवादिभिः न लभ्यते। सर्वपापक्षयात्, ते दुःखरहितं स्वर्गं प्राप्नुवन्ति; धर्मयुद्धे ब्राह्मणाः अपि रणाङ्गणे पतन्ति। ते परं पदं प्राप्नुवन्ति, यत् केवलं ब्रह्मनिष्ठैः न लभ्यते; धर्मयुद्धस्य पुण्यं शृणु। ते समराङ्गणे प्रत्यक्षं युध्यन्ति, न पलायन्ति; भग्नं, पलायमानं, निरायुधं, शरणागतं च न हन्ति। योऽपि युद्धे न युध्यन्तं, भीतं, पतितं, निर्दोषं, नीचं शूद्रं, स्तुतिप्रियं, शरणागतं च न हन्ति। ये दुष्टाः जयलुब्धाः एतान् हन्ति, ते नरके पतन्ति; एष क्षत्रियाचारः साधुभिः प्रशंसितः। एतस्मात् क्षत्रियाः स्वर्गं गच्छन्ति; क्षत्रियस्य धर्मयुद्धे शत्रुमुखे मृत्युः पुण्यः। तत्र सः सर्वपापैः विमुक्तः शुद्धः भवति; सः स्वर्गलोके रत्नमण्डिते प्रासादे वसति। सुवर्णस्तम्भैः रत्नशिलया भूषितः, कामधेनुभिः युक्तः, दिव्यवस्तुभिः अलङ्कृतः। पुरतः कल्पवृक्षाः सर्वदा तिष्ठन्ति, सर्वदानप्रदाः; तस्य प्रासादः उद्यानकूपतडागैः शोभितः। दिव्यनगर्याः युवतयः तं सेवन्ते; अप्सरसां गणाः तस्य पुरतः नित्यं नृत्यन्ति। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति, देवाः स्तुतिं कुर्वन्ति; एवं युगान्ते सः राजा सर्वस्य अधिपः भवति। सः एव सर्वान् भोगान् दुःखरहितः, कामरहितः च भुङ्क्ते; तस्य पत्न्यः रमणीयाः, नित्ययुवतयः च। तस्य पुत्राः धर्मिष्ठाः, शुद्धाः, समृद्धाः, पितृप्रियाः च; एवं क्षत्रियाः सप्तजन्मानि एवं भोगान् अनुभवन्ति।